Ευχολόγια και κόντρες

Το θλιβερό 11%. Μερικοί από τα 18.000.000 των ανέργων τής ­ όχι επαρκώς ­ «κοινωνικής» Ευρώπης δεν παρέλειψαν να θυμίσουν χθες στους «15» την αγωνία που ζουν

Τα 18 εκατομμύρια των ανέργων της Ευρωπαϊκης Ένωσης δικαιούνται, άραγε, να
ελπίζουν ότι η έκτακτη διάσκεψη κορυφής των 15 ­ που λήγει απόψε ­ θα θέσει
σύντομα τέρμα στην αγωνία τους;

Η ΟΜΙΧΛΗ που απλωνόταν χθες στην καρδιά της Ευρώπης σκεπάζοντας και το Μεγαλο
Δουκάτο συμπλήρωνε το γκρίζο των περισσότερων από τα σχέδια που είχαν
κατατεθεί για την αύξηση της απασχόλησης.

Με γενικό δείκτη ανεργίας 11%, η κοινοτική Ευρώπη έχει θέσει στόχο τον
περιορισμό του ποσοστού αυτού, χονδρικά, στο 7% έως το 2000. Ελάχιστοι
πιστεύουν ότι ο στόχος θα επιτευχθεί πλήρως, όλοι συμφωνούν ότι πρέπει θα
απαιτηθούν τεράστιες προσπάθειες, κανένας όμως δεν ισχυρίζεται ότι γνωρίζει τι
ακριβώς πρέπει να γίνει.

20.000 ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ

Εικοσι χιλιάδες συνδικαλιστές, με τη δύναμη της φωνής τους και με τα (κόκκινα
κυρίως) χρώματα των πανό τους, τάραξαν για λίγο την ηρεμία του ζάπλουτου
κρατιδίου, καθώς κήρυσσαν έξω από το μέγαρο της διάσκεψης την «Ευρώπη της
εργασίας». Μερικές εκατοντάδες προέρχονταν από την Ελλάδα ­ από ΓΣΕΕ και
ΑΔΕΔΥ. Απ’ όσα ακούσθηκαν και απ’ ό,τι διέρρευσε κατά τη χθεσινή πρώτη ημέρα,
οι περισσότερες κυβερνήσεις, πέρα από τη διατύπωση ενός γενικής φύσεως
ευχολογίου, δεν ήταν έτοιμες να προχωρήσουν σε συμφωνία για συγκεκριμένα μέτρα
κοινής εφαρμογής. Και τούτο για δύο, κυρίως, λόγους: Πρώτον, γιατί δεν έχουν
όλες οι χώρες την ίδια αντοχή, λ.χ. για τη χρηματοδότηση ειδικών προγραμμάτων
ενίσχυσης της απασχόλησης. Δεύτερον, γιατί υπάρχει μεγάλη απόκλιση απόψεων ως
προς την εφαρμοστέα τακτική για τη δημιουργία θέσεων εργασίας.

Η κύρια αντιπαράθεση ιδεών είναι ανάμεσα σε δυο σχολές:

ΟΙ ΔΥΟ ΣΧΟΛΕΣ

Η ισπανική σχολή, του Χοσέ Μαρία Αθνάρ, κηρύσσει την αυτονομία κάθε χώρας στη
μάχη κατά της ανεργίας. Ο υπουργός Εργασίας της Μαδρίτης Μανουέλ Πιμεντέλ
δήλωσε ήδη ότι κάθε χώρα πρέπει ν’ αφεθεί ελεύθερη να εφαρμόσει τα προγράμματα
που η ίδια κρίνει κατάλληλα και πρόσθεσε, εύγλωττα, ότι και από τη συνοδό του
Λουξεμβούργου «δεν πρέπει να περιμένει κανείς θαύματα γιατί μαγικές λύσεις δεν
υπάρχουν». Ο ισπανικός δρόμος προβλέπει «βαθμιαία βήματα με έμφαση στην παροχή
κινήτρων στις επιχειρήσεις».

Η γαλλική σχολή, στον αντίποδα, κηρύσσει την αύξηση των κρατικών δαπανών και
την επέκταση των δημοσίων επενδύσεων, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις
(τουλάχιστον) στο δημόσιο, χωρίς να παραλείπεται όμως και μια σχετική ενίσχυση
του ιδιωτικού τομέα.

ΣΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ της συνόδου του Λουξεμβούργου καταγράφεται η περίπτωση της
Ισπανίας. Σηκώνει στη ράχη της το μεγαλύτερο φορτίο ανέργων, περίπου 3,5
εκατομμύρια (21% του ενεργού πληθυσμού). Λίγο ακόμη και θ’ αφαιρούσε το
θλιβερό πρωτείο της Γερμανίας, 4,5 εκατομμύρια (πρωτείο όμως σε απόλυτους
αριθμούς μόνο, όχι σε ποσοστά, αφού η Γερμανία έχει διπλάσιο πληθυσμό).

Και όμως, η Ισπανία κομπάζει ότι γεννά ήδη τις περισσότερες θέσεις εργασίας. Η
«Χέραλντ Τρίμπιουν» υπολογίζει ότι το 1996 δημιουργήθηκαν σ’ όλη την Ένωση
590.000 θέσεις, εκ των οποίων οι 350.000 ισπανικές.

Για το 1997, οι στατιστικοί προβλέπουν ότι ο αριθμός των νέων θέσεων στις 15
χώρες θα είναι συνολικά 700.000 (Ισπανία: 335.000).

Πολλές ελπίδες όμως υπάρχουν και για τη Γαλλία, την Ιταλία και, φυσικά, τη
Βρετανία, η οποία αναλογικά κατέχει το ρεκόρ στη δημιουργία νέων (όχι όμως
ιδιαίτερα ποιοτικών) θέσεων εργασίας.

Εννοείται, πάντως, ότι με το κλίμα που επικρατεί στο Λουξεμβούργο, ελάχιστες
ελπίδες υπήρχαν χθες για γενική υιοθέτηση του 35ώρου (ο ίδιος ο «προφήτης» της
λύσης αυτής Λιονέλ Ζοσπέν δεν προβλέπει ευρεία εφαρμογή της ούτε καν στη
Γαλλία), όπως και για κοινή αποδοχή της ιδέας του Λουξεμβούργιου πρωθυπουργού
Ζαν-Κλοντ Ζινκέρ για διασφάλιση «εργασίας ή μετεκπαίδευσης» σε κάθε Ευρωπαιο
σε διάστημα έξι μηνών το πολύ αφ’ ότου έμεινε άνεργος.