ΑΥΤΟΙ

… έστειλε πέρυσι μια επιστολή στα μεγαλύτερα περιοδικά των ΗΠΑ: «Προς
αποφυγή συγκρούσεων, παρακαλούμε, πριν καταχωρήσετε διαφημίσεις μας, να μας
ειδοποιείτε για κάθε τολμηρό άρθρο σας περί σεξ ή πολιτικής. Μόνο αν το
γνωρίζουμε εγκαίρως, θα μπορεί να επικυρωθεί η καταχώρηση». Το θέμα των
σχέσεων Τύπου – επιχειρήσεων είχε τεθεί με τον πιο ωμό τρόπο. Η Ένωση Εκδοτών,
όπως γράφει το «Εσπρέσσο», έστειλε στην Κράυσλερ μια περήφανη απάντηση ­ μόνο
η τελευταία φράση ήταν λιγάκι θολή: «Για μας ­ έγραφαν οι κλειδούχοι της
ενημέρωσης ­ το παν είναι η αξιοπιστία των εντύπων μας. Δεν έχουμε υποχρέωση
να θέτουμε υπ’ όψιν κανενός το περιεχόμενό τους πριν κυκλοφορήσουν. Φυσικά, οι
αρχισυντάκτες μπορούν να ενημερώνουν τους διαφημιζόμενους για διάφορα άρθρα,
ποτέ όμως επί ζημία της ανεξαρτησίας μας».

… Απρίλιο, η αρχισυντάκτρια του «Εσκουάιρ», Βάλερι Σαλέμπιερ, πρότεινε στον
διευθυντή της, Έντουαρντ Κόσνερ, να γνωστοποιήσει στην Κράυσλερ (η οποία είχε
στείλει 4σέλιδη διαφήμιση) ένα κομμάτι για τους γκέυ, του συγγραφέα Ντέηβιντ
Λήβιτ. Ο Κόσνερ ξέσπασε. «Αυτό έλειπε, να τους ρωτάμε κιόλας!». Τελικά, όμως,
από τις δύο εναλλακτικές ταπεινώσεις προτίμησε την υποτιθέμενη μικρότερη: «Ας
το παραλείψουμε ­ αναστέναξε. ­ Ίσως ενοχληθούν και οι αναγνώστες». Την
επομένη, ο πολιτιστικός υπεύθυνος Ουΐλ Μπλάυθ παραιτήθηκε. Ο Λήβιτ έγινε έξω
φρενών. Και η «Ουώλ Στρητ Τζέρναλ» διαπόμπευσε το «Εσκουάιρ» ­ και την Κράυσλερ.

… βέβαια θ’ αμφισβητηθεί το δικαίωμα ενός διαφημιζόμενου να επιλέγει ­ ακόμη
και να επηρεάζει ­ τα έντυπα τα οποία πληρώνει. Το ίδιο άλλωστε κάνει, διά του
οβολού του, και ο τελευταίος αναγνώστης. Αλλά υπάρχει μια διαφορά: Ο
αναγνώστης πληρώνει για να λάβει μηνύματα, ο επιχειρηματίας για να μεταδώσει.
Και μια ασυμμετρία μέσων: Η Κράυσλερ πληρώνει στα περιοδικά 270 εκατομμύρια
δολλάρια τον χρόνο. (Πληρώνει και κανάλια, και έχει απαιτήσεις και απ’ αυτά:
Τον Μάιο έκοψε τις διαφημίσεις στο Έι Μπι Σι γιατί στο σήριαλ «Έλλεν» υπήρχαν
λεσβιακές σκηνές). Της σχολής Κράυσλερ είναι και η Άι Μπι Εμ. Απέσυρε τις
διαφημίσεις της από το «Φόρτσουν» επειδή ο διευθυντής της, Λούι Γκέρστνερ
(φωτ.), δυσαρεστήθηκε από το κείμενο μιας συνέντευξης που ο ίδιος είχε δώσει.
Η εταιρία παιδικών ειδών Κίμπερλυ-Κλαρκ αξιώνει να μη δημοσιεύονται πλάι στις
διαφημίσεις της κείμενα για παιδικές αναπηρίες. Η Κολγκέητ, πάλι, δεν θέλει
γειτνίαση με άρθρα «αντικοινωνικά, κακόγουστα ή σεξουαλικά». Ενώ η Πρόκτερ εντ
Γκάμπλ αντιπαθεί, κυρίως, «τα άρθρα για πωλήσεις όπλων, εκτρώσεις, αιρέσεις
και αποκρυφισμό».

… Ουΐν-Ντίξι πουλούν το «Κοσμοπόλιταν», αλλά μόνο αφ’ ότου δέχτηκε να τους
στέλνει τα δοκίμια προ του «Τυπωθήτω». Μια άλλη αλυσίδα σουπερμάρκετ, τα
Ουώλ-Μαρτ, για να καταχωρήσουν διαφήμιση στο «Πηπλ», ζήτησαν προηγουμένως να
μελετήσουν τα άρθρα του για την… Νταϊάνα. (Το περιοδικό αρνήθηκε). Κατά την
Ένωση Εκδοτών, «γνωστή βιομηχανία» ανακοίνωσε στο «Τάιμ», στο «Νιουσγουήκ» και
στα «Αμερικανικά Νέα» ότι θα τα μελετήσει επί τέσσερις μήνες για να κρίνει αν
είναι άξια να φέρουν διαφημίσεις της. Οι «Λος Άντζελες Τάιμς» συγκλονίστηκαν
τελευταία από την απόφαση του εκδότη, Μαρκ Ουΐλς, να διορίσει αρχισυντάκτη ένα
ειδικό του μάρκετινγκ και να τοποθετήσει στην αίθουσα σύνταξης διαφημιστές ως
«συμβούλους» των δημοσιογράφων. Ο διευθυντής, Σέλμπυ, παραιτήθηκε και η
εφημερίδα βράζει.