30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΝΙΚΟΣ ΓΚΟΥΛΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στον Άγιο Γεώργιο Λιβαδειάς (1959).

ΑΝΑΠΟΛΕΙ: Τα παιδικά του χρόνια.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Την γκρίνια.

ΕΚΤΙΜΑ: Τους φιλότιμους.

ΦΕΥΓΕΙ: Όταν ακούει για πολιτική.

ΤΟΝ ΣΥΝΑΡΠΑΖΕΙ: Το γκολ.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Τον γιο του.

ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ: Η βροχή.

Όλα έγιναν ξαφνικά. Πέρσι, σε μια νύχτα, ο Νίκος Γκουλής από ποδοσφαιριστής
του Πανελευσινιακού στέφθηκε προπονητής. Είχε επιστρέψει στην παλιά του ομάδα
(αυτή που τον ανέδειξε και χάρη σ’ αυτόν απέκτησε γήπεδο με χορτάρι) ύστερα
από μια λαμπρή καριέρα στον ΟΦΗ. Ο Νίκος Γκουλής, ωστόσο, είναι προσγειωμένος
και δεν αεροβατεί. Παραδέχεται ότι είναι ωραία η θέα από το ρετιρέ, ωστόσο,
είναι και επικίνδυνη. «Είμαστε όλοι ενός έτους ενοικιαστές» υποστηρίζει και
«αλίμονο αν οι παίκτες μου πιστέψουν ότι οι από κάτω είναι κουκλάνθρωποι…».

ΕΡ.: Στην Ελευσίνα μια φορά…

ΑΠ.: Δεύτερη φορά. Την πρώτη ως παίκτης αναδείχθηκα. Τη δεύτερη ως προπονητής,
ίσως, αναδειχθώ.

ΕΡ.: Θα κάνει… στάρι;

ΑΠ.: Πόλη της θεάς Δήμητρας είναι. Θα δούμε στο τέλος αν ευλογηθούν η σπορά
και οι κόποι μας.

ΕΡ.: Είναι και του μεγάλου τραγωδού Αισχύλου.

ΑΠ.: Θα ήταν ιεροσυλία να μιλήσω εγώ για έναν κολοσσό της ιστορίας και του
πολιτισμού της χώρας.

ΕΡ.: Τραγωδίες, όμως, έχουμε συχνά στο ποδόσφαιρο.

ΑΠ.: Όλα είναι σχετικά. Άλλος γελάει και άλλος κλαίει. Αυτά τα συναισθήματα
κάνουν κύκλο και δεν… τετραγωνίζονται.

ΕΡ.: Εκεί ψηλά πρέπει να είναι ωραία να απολαμβάνετε τη θέα.

ΑΠ.: Είναι πανέμορφα, αλλά δεν σκύβουμε για να μη ζαλιστούμε.

ΕΡ.: Φοβάστε το κενό;

ΑΠ.: Και το κενό και τα επικίνδυνα ρεύματα των αιθέρων.

ΕΡ.: Άρα, κουνάει…

ΑΠ.: Και κουδουνίζει τα μυαλά, όταν πιστέψουν πως οι ευρισκόμενοι κάτω του
ρετιρέ είναι κουκλάνθρωποι. Είμαστε όλοι ενός έτους ενοικιαστές.

ΕΡ.: Τι διδάχθηκες και τι διδάσκεις;

ΑΠ.: Την αξιοπρέπεια, δουλεύοντας σκληρά.

ΕΡ.: Είσαι όμως προπονητής χωρίς τη σφραγίδα του επίσημου κράτους.

ΑΠ.: Σωστά, αλλά δεν πρόλαβα να σπουδάσω. Όλα έγιναν γρήγορα. Ήμουν
ποδοσφαιριστής και η Ελευσίνα μού έκανε την τιμή να μου αναθέσει τον
Πανελευσινιακό. Το καλοκαίρι, πάντως, θα προσπαθήσω να πάρω το δίπλωμα στη Γερμανία.

ΕΡ.: Πώς ηρεμείς;

ΑΠ.: Παίζοντας με τον γιο μου.

ΕΡ.: Τι σ’ ενοχλεί;

ΑΠ.: Η πίεση, ο εξαναγκασμός.

ΕΡ.: Και πώς αντιδράς;

ΑΠ.: Κοιτάζοντας το ταβάνι…

ΕΡ.: Η καλύτερη άμυνα, λένε, είναι η επίθεση.

ΑΠ.: Και η άμυνα και το κέντρο και η επίθεση. Είναι θέμα χημείας του
ποδοσφαίρου και της αξίας του υλικού μιας ομάδας.

ΕΡ.: Είσαι έξυπνος, πονηρός, θρασύς, ρομαντικός;

ΑΠ.: Άλλη ερώτηση;

ΕΡ.: Τέλος πάντων, τι σε χαρακτηρίζει;

ΑΠ.: Η… βροχή. Είμαι υδροχόος, γεννήθηκα σε χωριό της Λιβαδειάς, έχω
μουσκέψει έως το κόκαλο, δεν καταλαβαίνω από αστροπελέκια και καταιγίδες.

ΕΡ.: Είχαν δίκιο οι δάσκαλοί σου;

ΑΠ.: Τώρα καταλαβαίνω τον ρόλο και τη σημασία του προπονητή. Ο πάγκος έχει
πινέζες… Έχεις να κάνεις με τριάντα παίκτες, δηλαδή με τριάντα διαφορετικούς χαρακτήρες.

ΕΡ.: Και με τον κόσμο, γιατί ως ποδοσφαιριστής σπανίως φεύγεις νύχτα.

ΑΠ.: Πάνω απ’ όλα, αφού κρίνεσαι καθημερινά. Αν το σενάριο και οι ρόλοι βγουν
πατάτα, αυτός που ευθύνεται, δυστυχώς, είναι πάντα ο σκηνοθέτης και όχι οι
πρωταγωνιστές του έργου.

ΕΡ.: Γιατί το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ή του ύψους ή του βάθους;

ΑΠ.: Γιατί ο Έλληνας είναι το ίδιο και το αυτό. Μια στον αφρό και μια στον
βυθό. Μας έμαθαν λάθος.

ΕΡ.: Ναι, αλλά όλοι παραδεχόμαστε το ταλέντο μας.

ΑΠ.: Κι εγώ το παραδέχομαι και το εκτιμώ αφάνταστα. Όλοι, όμως, κάνουμε τους
Αϊνστάιν και δίνουμε τρελές ερμηνείες στους νόμους της βαρύτητας, ενώ είμαστε
ελαφρείς και αιωρούμεθα στο κενό.

ΕΡ.: «Σεισμός» στην Ελευσίνα, καλό μαντάτο;

ΑΠ.: Στο τέλος του πρωταθλήματος θα καταγράψουμε τα… Ρίχτερ.

ΕΡ.: Αλήθεια, μέχρι τώρα πήρες «χαρτάκι» για την ενδεκάδα;

ΑΠ.: Ποτέ, αλλά σε περίπτωση που συμβεί, έχω έτοιμη την απάντηση: «τα
συστημένα παρακαλώ στο ταχυδρομείο, καλό βράδυ».

ΕΡ.: Η άποψή σου για τον Μπάγιεβιτς;

ΑΠ.: Κύριος και καλός προπονητής.

ΕΡ.: Ο Γκέραρντ;

ΑΠ.: Και κύριος και μεγάλος.

ΕΡ.: Είναι εύκολο να γίνεις σήμερα προπονητής;

ΑΠ.: Ο ικανός είναι ικανός και δεν θα πεινάσει.

ΕΡ.: Ποδοσφαιριστής;

ΑΠ.: Ισχύει το ίδιο. Πιο δύσκολα, όμως, γιατί σήμερα πιο εύκολα γίνεσαι
τραγουδιστής, παρά ποδοσφαιριστής. Η μπάλα δεν μιλάει, πρέπει να την κάνεις να μιλήσει.

ΕΡ.: Τι χαρακτηρίζει σήμερα την Ελλάδα και το ποδόσφαιρό μας;

ΑΠ.: Η προχειρότητα που βασιλεύει παντού.

ΕΡ.: Αν ευτυχήσεις να δεις τον Πανελευσινιακό πρωταθλητή, ποια δήλωση θα κάνεις;

ΑΠ.: Αν βλέπω όνειρο, αφήστε με να κοιμηθώ· αν είμαι ξύπνιος, αφήστε με να ονειρεύομαι.