ΑΥΤΟΙ

… του Αντόνιο Ντι Πιέτρο στην αναπληρωματική εκλογή της Φλωρεντίας (πήρε τα
2/3 των ψήφων) θεωρήθηκε ορόσημο στην πολιτική «ολοκλήρωση» της ιταλικής
Κεντροαριστεράς. Ο άλλοτε αντεισαγγελέας, ήδη γερουσιαστής, παραμένει ίνδαλμα
των μαζών και σύμβολο ενός διαρκούς αιτήματος για «κάθαρση». Βέβαια πολλοί
στην Ελιά θυμούνται ότι ο «Αδιάφθορος» είχε χτυπήσει κάποτε στελέχη και της
δικής τους πλευράς, και είχε καθίσει στο σκαμνί ουκ ολίγους. Εδώ, όμως,
βρίσκεται και η αξία της συμμετοχής του στην παράταξη. Και το κέρδος της
τελευταίας σε κύρος και δύναμη.

… με την οποία η Κεντροαριστερά πραγματοποιεί τελευταία αξιόλογες
πολυσυλλεκτικές επιδόσεις είναι γενικότερο φαινόμενο. Στη Γαλλία, ο Ζοσπέν
αγκαλιάζει με το ένα χέρι το ΚΚ και με το άλλο τους οικολόγους. Στην Αγγλία, ο
Μπλαιρ πλευροκοπεί τους Φιλελεύθερους και σπρώχνει στα τάρταρα τον Ουΐλλιαμ
Χαίηγκ, τον νέο ηγέτη των Συντηρητικών. (Ο οποίος μέσα στην απόγνωση του
κόμματός του ­ και για να εκμαιεύσει θαρρείς λίγη λαϊκή συμπάθεια ­ αποφάσισε
να κάνει κριτική στους επιχειρηματίες και, πάνω στην ώρα, να ετοιμαστεί και
για γάμο). Στην Ιταλία όμως ο Μπερλουσκόνι (είχε θελήσει και αυτός να
εκμαυλίσει τον «Τονίνο») δεν ξέρει τι να κάνει για να ξαναδεί εξουσία. Να
δηλώσει μήπως αριστερός; Μα ήδη, εν όψει των δημοτικών εκλογών που θα γίνουν
την Κυριακή, ορισμένοι δικοί του προωθούν συνεργασίες με την Ελιά… Όσο για
την τελευταία, δύο ­ μόνο ­ κινδύνους αντιμετωπίζει, λένε οι φίλοι της.
Πρώτον, την απορρύθμιση, από τις διαφορές ανάμεσα στις «συνιστώσες» της.
Δεύτερον, την έλλειψη αντιπάλου. Η απουσία ικανής αντιπολίτευσης προκαλεί
κάποτε απορρύθμιση και στις κυβερνήσεις.

… ζήτησε συγγνώμη για το αίμα αθώων που έχυσε ο ΙΡΑ. Πράξη γενναία, η δήλωσή
του για τη σφαγή του Εννισκίλλεν γέννησε ελπίδες για πρόοδο στον διάλογο για
το Ιρλανδικό. «Λυπάμαι βαθειά γι’ αυτό που έγινε εκεί ­ είπε. ­ Ελπίζω πως δεν
θα ξανασυμβούν τέτοια πράγματα. Αλλά πρέπει να λείψουν και οι αιτίες». Η βόμβα
του ΙΡΑ στο Εννισκίλλεν είχε εκραγεί μέσα στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για
τις εκδηλώσεις της Ημέρας των Πεσόντων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Έντεκα
νεκροί και δεκάδες τραυματίες χάραξαν το έγκλημα εκείνο στη μνήμη όλων των
Ιρλανδών. Ακόμα και οι Καθολικοί το αποδοκίμασαν, όχι όμως ­ μέχρι προχθές ­ ο
ΙΡΑ. Η δήλωση συγγνώμης, τελικά, του προέδρου του Σιν Φέιν, της πολιτικής
φωνής του ΙΡΑ, αποκτά ιδιαίτερο βάρος, καθώς έγινε και πάλι την Ημέρα των
Πεσόντων και επέτειο ­ πλέον ­ της σφαγής του Εννισκίλλεν.

… που ένας τουλάχιστον Ιρλανδός δεν μπόρεσε ν’ ακούσει τα όμορφα λόγια του
Τζέρρυ. Δέκα χρόνια μετά την τρομερή έκρηξη, ο Ρόννι Χιλ, από τους βαρύτερα
τραυματίες, παραμένει ξαπλωμένος σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου με τα μάτια
κλειστά, τέλεια ακίνητος, σε πλήρες κώμα. Η γυναίκα του «πιάνει δουλειά» κάθε
πρωί στις 9. Μπαίνει στο καμαράκι, κάθεται πλάι του και του κρατά απαλά το
χέρι. Με ήρεμη φωνή, του αφηγείται ιστορίες από τη ζωή τους πριν από τον
Νοέμβρη του 1987. Του μιλά για τα τρία παιδιά τους, του θυμίζει υπέροχα τοπία,
του διαβάζει βιβλία, και κάπου κάπου του σιγοτραγουδά. Οι γιατροί της μίλησαν
για ευθανασία, οι συγγενείς τη λυπούνται. Αλλά η Μωρήν Χιλ, ανάμεσα στους
ορρούς και τα καλώδια, πλάι στο ακίνητο κορμί, δέκα χρόνια τώρα, δεν
παραιτείται. «Κάποια μέρα θα ξυπνήσει, είμαι βέβαιη», λέει.