ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ξέρουμε, άραγε, καλύτερα;

ΔΕΝ ΞΕΡΩ γονιό ­ μηδέ του εαυτού μου εξαιρουμένου ­ που να μην έχει τη
βεβαιότητα πως γνωρίζει περισσότερα ­ και καλύτερα! ­ από όσα τα παιδιά του.
Εξ ου και η διαρκής προσπάθεια να μπολιαστεί η κρίση των παιδιών με τη «γνώση»
τους. Δεν ξέρω και παιδί ­ μηδέ των δικών μου εξαιρουμένων ­ που να δέχεται τη
«γνώση» και την «πείρα» των γονιών του δίχως την αμφισβήτηση στην άκρη της
γλώσσας του.

Ύστερα από χρόνια και χρόνια στο «κουπί» του γονιού, δεν δυσκολεύομαι να κάνω
τον βασικό διαχωρισμό:

Μπορεί να ξέρω ­ και εκ πείρας ­ κάποια πράγματα περισσότερα, σίγουρα όμως τα
παιδιά ξέρουν άλλα, που ασφαλώς θα αγνοούσα αν εκείνα δεν μου τα μάθαιναν.

Στην ηλικία τους αμφισβητούσα και εγώ σχεδόν τα πάντα, αλλά την απλή αλήθεια
ότι η αμφισβήτηση είναι ευλογημένη μήτρα αυτογνωσίας,

έμελλε να τη δω μέσα από την πεισματωμένη άρνηση και ­ περισσότερο ­ μέσα από
τη βάσανο της δικής τους αμφιβολίας.

Μα πιο πολύ χρωστώ στα παιδιά την καθημερινή αναμέτρηση ­ και εν τέλει
συμφιλίωση ­ με τα λάθη μου. Ένα από τα βασικά ήταν ­ και ακόμη είναι ­ η
εμμονή να μην κάνουν ­ αυτά ­ λάθη, που «κάποια μέρα θα τα βρουν μπροστά
τους». Ποιος γονιός ­ θα πει κανείς ­ δεν θέλει να προστατέψει τα παιδιά του,
με συμβουλές και παραδείγματα, ιδίως σήμερα, που τόσα και τόσα κατευθυνόμενα
ψεύδη έχουν στριμώξει στην παρανομία το αληθινό. Αλλά το θέμα ­ μου δείχνουν
με τον τρόπο τους ­ δεν είναι να μην κάνουν λάθη, παρά να τα βιώνουν σαν
ελεύθερη επιλογή, πληρώνοντας το τίμημα.

Με το συναίσθημα, θα ήθελα να μην πληγώνονται ­ με πονάει πολύ να πονούν. Αλλά
αυτό είναι μια άλλη ιστορία.