Την ώρα που άνθιζε η ζωή…

Η μάνα. Έφθασε σ’ αυτήν την ηλικία για να δει τον γιο της για δεύτερη φορά πίσω από τα σίδερα. Σε μια στιγμή που όλα έδειχναν ότι η ζωή ήταν στα χέρια του

Η κ. Παρθένα Πουρσανίδη είναι η μάνα τού 40χρονου Γιώργου. Που αν και πέντε
χρόνια «καθαρός» από τα ναρκωτικά, οδηγείται για παλιές «αμαρτίες» στη φυλακή.

ΕΜΕΝΕ στο σπίτι της τα τελευταία χρόνια. Η μάνα, έβλεπε «τη ζωή να ανθίζει
ξανά στο πρόσωπό του». Τα βράδια, πριν η ίδια πλαγιάσει, πήγαινε και τον
σκέπαζε «σ’ αυτόν εδώ τον καναπέ». Ευχαριστώντας τον Θεό, «που ύστερα από 17
χρόνια, η αρρώστια άφησε ήσυχο το πιο όμορφο από τα παιδιά μου».

Μια ελάχιστη ποσότητα ναρκωτικών, που είχε κάποτε στην τσέπη του ο Γιώργος,
έμελλε σήμερα να αποδειχθεί βαρύτερη στη ζυγαριά της Θέμιδος. Τα 17 χρόνια
μοναχικού αγώνα, που μπήκαν στο άλλο ζύγι, σηκώθηκαν ψηλά σαν μια χούφτα… πούπουλα.

ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Ήταν ένας δύσκολος αγώνας για τον Γιώργο Πουρσανίδη. Αγώνας που έκανε με τον
εαυτό του, μακριά από κλινικές και θεραπευτικά ιδρύματα, απλώς στηριγμένος στα
χέρια των αδελφών του, της μαυροφορεμένης μάνας του, του οκτάχρονου πια γιου του.

«Γιατί ρε Χάρη; Πες μου τι έκανα και με ξαναστέλνουν στον βούρκο;». Λόγια που
ψέλλισε ο Γιώργος στον μικρότερό του αδελφό, όταν πήγε να τον δει χθες το πρωί
στο Μεταγωγών. Ο Χάρης ακούμπησε κάτω μια αλλαξιά με ρούχα και στάθηκε όρθιος
μπροστά του. Του είπε μόνο, «θα σε βγάλω, αυτά που τραβήξαμε μαζί τόσα χρόνια,
δεν θα τα ξανατραβήξουμε».

Η μάνα έχει έντεκα εγγόνια. Τα παιδιά των παιδιών της, μερικά από αυτά είναι
και 15 χρόνων, κοιμούνται ακόμη και τώρα στο σπίτι της. «Τα σηκώνει το πρωί,
τους φτιάχνει το γάλα, τα ξεπροβοδίζει για το σχολείο». Ο Γιώργος κοιμήθηκε
για τελευταία φορά εκεί, πριν από τρία βράδια. Τη επομένη θα παρουσιαζόταν στο
δικαστήριο, «τελευταία φορά μάνα και τελειώσαμε». Ο Γιώργος πήρε αναβολή για
τη δίκη, ώστε να πάει στο νοσοκομείο τον κατάκοιτο πατέρα του. Δεν φανταζόταν
την εξέλιξη των πραγμάτων.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Ήταν διαφορετική η ζωή της μάνας πριν ακριβώς 10 χρόνια. Τότε χτύπησε το
τηλέφωνο και ακούστηκε από την άλλη πλευρά η φωνή του Γιώργου. «Έρχομαι στην
Ελλάδα». Από την Αυστραλία, όπου πήγε το 1975 για να βρει δουλειά, να
αναζητήσει καλύτερη τύχη.

Δώδεκα χρόνια η μάνα είχε χάσει τον Γιώργο. «Ούτε ένα γράμμα». Εκείνος, στη
μακρινή ήπειρο, παράπαιε στον φαντασιακό παράδεισο των ναρκωτικών. Και όταν
ήρθε στο σπίτι της μάνας, εκείνη κατάλαβε πως τίποτα δεν θύμιζε το 18χρονο
παιδί της που έφυγε με όνειρα και ελπίδες.

Ο δρόμος ήταν μακρύς για την κ. Παρθένα. «Γιώργο μου, άφησέ τα αυτά, είναι στο
χέρι σου να τα κόψεις». «Πίστεψε σε μένα», της έλεγε ο Γιώργος. «Έχω τη δύναμη
να γίνω όπως παλιά. Και θα γίνω. Θα το δεις». Πριν απο το 1992, τον είχαν
συλλάβει με μικροδόσεις ναρκωτικών στην τσέπη. Μόνο για κείνον. Και μπήγε στις
φυλακές της Άμφισσας από το το ’92 μέχρι το ’95. «Εκεί, πίσω απο τα σίδερα,
έδωσε τέλος για πάντα στην τρέλα του». Ο γιος τού Γιώργου μεγάλωνε. Έκανε
σχέδια γι’ αυτόν. Η γυναίκα του, που τώρα είναι απλώς καλή του φίλη, τον
επισκεπτόταν εκεί τακτικά. «Ο ίδιος την απομάκρυνε από κοντά του», λέει ο
Χάρης. «Το έκανε για να την προστατέψει, αυτήν και τη δουλειά που είχε βρεί
για να μεγαλώσει το παιδί τους.

Ένα παιδί που τώρα έχει αρχίσει να καταλαβαίνει, που έβλεπε τον πατέρα του να
παίζει μαζί του, να του αγοράζει με το μεροκάματό του το ένα παιχνίδι μετά το
άλλο… Έναν πατέρα για τον οποίο σιγά σιγά το παιδί αυτό θα συνειδητοποιήσει…».

Ο ΚΑΗΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Η μάνα σταυρώνει τα χέρια της και πηγαίνει λίγα βήματα πιο πέρα στο σπίτι του
Χάρη, πάντα στο Αιγάλεω. Σταυρώνει τα χέρια της, κάθεται ήσυχη σε μια γωνιά,
με σκυμμένο κεφάλι, να μην… ενοχλήσει. Κλείνει μέσα της όλο τον καημό. «Μάνα
είμαι, έχω πέντε παιδιά, ξέρετε τον πόνο της μάνας. Ο Γιώργος είναι τόσο…
τόσο όμορφο το παιδί μου, γιατί μου τον παίρνουν; Ούτε ασπιρίνη δεν έχει πάρει…».

Από το 1995 που αποφυλακίστηκε, ο Γιώργος δούλευε ευκαιριακά. Επτά μήνες τον
χρόνο πήγαινε στην Κω, στο συνεργείο ενός φίλου του. «Τηλεφωνούσε κάθε μέρα
στο παιδί του». Εδώ στην Αθήνα, δούλευε όπου έβρισκε. «Στη λαχαναγορά, σε
οικοδομές… ντρεπόταν να ζητήσει δουλειά, τι να έλεγε στους εργοδότες; Σε
λίγο καιρό θα τον έπαιρνα μαζί μου στα καράβια».

Η μάνα συγκρατεί ένα δάκρυ. «Ούτε τσιγάρο δεν έβαζε στο στόμα. Δεν μπορώ να
σκέφτομαι στη φυλακή το παιδί μου… Τον στέλνουν πάλι στον θάνατο. Ήμουν
δίπλα του…». Ο Χάρης σβήνει το τσιγάρο. Νιώθει ικανός να παραβγεί με τη Θέμιδα.