Δικάζεται ο «Μεσσίας» αστυφύλακας

Ο 27ΧΡΟΝΟΣ αστυφύλακας Ηρακλής Νικολόπουλος πίστευε πως ήταν ο «Μεσσίας» και
πως είχε χρέος να προστατεύει τον κόσμο από το κακό. Με τον τρόπο αυτό ο
κατηγορούμενος προσπάθησε να υπερασπίσει τον εαυτό του υποστηρίζοντας, ότι
όταν έκανε το έγκλημα, που ποτέ δεν αρνήθηκε ότι διέπραξε, νόμιζε πως
εκτελούσε «θεία εντολή».

«Ήταν ένα έγκλημα που δεν έπρεπε να γίνει. Δεν είχα προηγούμενα με το θύμα»,
εξομολογήθηκε προς τους δικαστές, λέγοντάς τους πως η αρρώστια της ψυχής του
ήταν που τον ώθησε να πατήσει τη σκανδάλη του όπλου και να αφαιρέσει τη ζωή
ενός συνανθρώπου του.

Ο ισχυρισμός όμως του κατηγορουμένου, που οδηγεί στο ακαταλόγιστο της πράξης
του, δεν έπεισε τον εισαγγελέα της έδρας κ. Γ. Λιακόπουλο, ο οποίος ζήτησε να
κηρυχθεί ένοχος ο κατηγορούμενος χαρακτηρίζοντάς τον ως «στυγνό, ψυχρό και
ανελέητο εγκληματία».

Σύμφωνα με την εισαγγελική άποψη, ο 27χρονος αστυφύλακας είχε προσχεδιάσει το
έγκλημά του και βρισκόταν σε ήρεμη ψυχική κατάσταση την ώρα που μέσα στο
νυχτερινό κέντρο «Πρινς» δολοφόνησε εν ψυχρώ τον Γ. Φραγκογιάννη και
αποπειράθηκε να σκοτώσει τον Θ. Καλαποθαράκο. «Ο κατηγορούμενος ­ πρόσθεσε ο
εισαγγελέας ­ εμφανίζεται τώρα ενώπιόν σας με την μορφή αγγέλου για να
παραπλανήσει το δικαστήριο. Δεν πρέπει να σας πείσουν όσα λέει για τα
ψυχολογικά προβλήματα. Όταν εξετάστηκε στην Ασφάλεια δεν ανέφερε τίποτα για
τέτοιου είδους προβλήματα. Τα επικαλέστηκε αργότερα στην ανάκριση για να
ελαφρύνει τη θέση του. Πιστεύω ότι είχε διαφορές με τα θύματά του, αλλά οι
“άνθρωποι της νύχτας δεν μιλούν γι’ αυτά”».

Την ώρα της απολογίας του ο Ηρακλής Νικολόπουλος με ψυχραιμία περιέγραψε πώς
έφθασε μέχρι το έγκλημα. «Αισθανόμουν σαν Μεσσίας, είπε. Με τα θύματα δεν είχα
καμία διαφορά. Εκείνο το βράδυ της 5ης Ιουλίου 1996 μέσα στο μπαρ ήταν και
ένας ιερέας, ο οποίος μού έδωσε ένα σταυρό. Εγώ το ερμήνευσα αυτό ως ένα
σημάδι που μου έλεγε ότι έπρεπε να κάνω όσα έκανα. Στο μυαλό μου ήταν όλα
μπερδεμένα εκείνη την εποχή. Τώρα αισθάνομαι τι έκανα και γι’ αυτό ζητώ
συγγνώμη από τις οικογένειές τους. Καταλάβαινα ότι σκότωνα, αλλά πίστευα ότι
εκτελούσα κάποια θεία εντολή. Η επιλογή των θυμάτων ήταν απόφαση της στιγμής».

Οι συγγενείς των θυμάτων λίγα μέτρα πιο πίσω άκουγαν τον κατηγορούμενο χωρίς,
έστω για μία στιγμή, να πιστέψουν όσα έλεγε για να υπερασπίσει τον εαυτό του.
Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η τιμωρία του δράστη και η απονομή της δικαιοσύνης.

Η δίκη συνεχίζεται σήμερα με τις αγορεύσεις των συνηγόρων πλιτικής αγωής και
υπεράσπισης, μετά το τέλος των οποίων αναμένεται η έκδοση της απόφαση του δικαστηρίου.