Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως το συνεσταλμένο αγόρι έφτασε στο έγκλημα

ΑΜΙΛΗΤΟΣ στα γραφεία της Ασφάλειας χθες ο 16χρονος μαθητής, έδειχνε να μην
έχει συνειδητοποιήσει το τι έκανε. Δίπλα του ο πατέρας του, και αυτός
προσπαθούσε να δώσει μια εξήγηση. Από τη μια ο γιος του δολοφόνος και από την
άλλη η αδελφή του νεκρή.

Ο 16χρονος απέφυγε να ζητήσει το παραμικρό από τον πατέρα του, που δεν τον
άφησε μόνο ούτε λεπτό. Του έλεγε συνεχώς ότι έχει μετανιώσει. Το ίδιο είπε και
στους αστυνομικούς και στον εισαγγελέα, από τη στιγμή που ομολόγησε.

Προχθές το πρωί, όταν οι συμμαθητές του πήγαν εκδρομή στο άλσος του Αγίου
Φιλίππου στη Νίκαια, ο δράστης προτίμησε να επισκεφθεί τη θεία του στον
Πειραιά. Οι φίλοι του χθες τον περιέγραφαν ως «κλειστό χαρακτήρα», που δεν
έδινε αφορμές, και καλό μαθητή.

Στα Προσφυγικά της Νίκαιας κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πώς το συνεσταλμένο
αγόρι έφτασε στο έγκλημα. «Ήταν ένα παιδί που δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα.
Ήταν τυπικός σε όλα του, όπως και οι γονείς του».

Οι γείτονες έλεγαν μόνο καλά λόγια. Ήταν λίγο μετά ο μεσημέρι, στην οδό
Μενεμένης. Το σπίτι της οικογένειας του μαθητή κλειστό. Απ’ έξω όλοι μιλούν
για τη τραγωδία.

Η δασκάλα του στο Δημοτικό φτάνει με κλάματα για να πει ότι «το παιδί ήταν από
τα καλύτερα στη γειτονιά». Το είπε πολλές φορές, όπως και όλοι εκεί.

«Ήταν ένα ήσυχο και ευγενικό παιδί. Μια πόρτα είμαστε. Τους γνωρίζουμε δώδεκα
χρόνια. Ποτέ δεν δημιούργησαν προβλήματα. Ήταν τυπικοί. Βέβαια πολλά – πολλά
δεν είχαν με τη γειτονιά, αλλά έδειχναν μια καθ’ όλα συγκροτημένη οικογένεια»,
λέει η κύρια Βαρβάρα Αθανασιάδου, που μένει δίπλα ακριβώς από το σπίτι του 16χρονου.

Κανείς δεν γνώριζε αν οι δύο οικογένειες είχαν καλές ή κακές σχέσεις, ενώ
κανένας δεν είχε δει το θύμα. Γνώριζαν μόνο ότι το παιδί αφιέρωνε πολύ χρόνο
στα μαθήματα του, χωρίς ιδιαίτερες παρέες, αφού στον συγκεκριμένο δρόμο δεν
υπήρχαν παιδιά της ηλικίας του. «Ήταν μοναχοπαίδι.

Καλό και σοβαρό παιδί». Η κυρία Ζαχαρούλα Μπακιρτζόγλου ήταν δασκάλα του στο
Δημοτικό και φίλη της οικογένειας. Τον γνώριζε καλά. «Ήταν μαθητής της Τρίτης
Λυκείου και προετοιμαζόταν για τις Εξετάσεις. Του έκανε φροντιστήριο ο αδελφός
μου και ξέρω ότι ήταν ένα παιδί που δεν παρουσίαζε προβλήματα στη συμπεριφορά
του. Δεν είχε εξάρσεις».

Λίγα χιλιόμετρα μακριά, στην οδό Ζαΐμη, στον Πειραιά, στο διαμέρισμα του
θύματος μόνο τα σημάδια της Σήμανσης είχαν μείνει στην εξώπορτα.

Οι γείτονες αρνήθηκαν να πουν οτιδήποτε. Μόνο στο ισόγειο της πολυκατοικίας ο
Παύλος Νέστορας δεν έπαυε να εξηγεί ότι η Πλούμη Καβαλιεράτου ήταν μια γυναίκα
που έδινε βάρος στην οικογένειά της και στις δύο κόρες της. «Ποτέ δεν είχαν
δώσει την παραμικρή αφορμή.

Ο σύζυγός της ταξίδευε, ήταν καπετάνιος. Μητέρα και κόρες ήταν δεμένες μεταξύ
τους και συνήθως τις βλέπαμε και τις τρεις μαζί».