ΑΥΤΟΙ

… τριμερής συμφωνία για τις συντάξεις που κλείσθηκε στην Ιταλία ανάμεσα στην
κυβέρνηση, τα συνδικάτα και τους εργοδότες είναι «κάτι το πρωτοφανές στην
Ευρώπη», έγραψε η «Ρεπούμπλικα». Ποτέ άλλοτε, λέει η εφημερίδα, ύστερα μάλιστα
από μια θυελλώδη κυβερνητική κρίση, δεν υπήρξε τόση συναίνεση. Η οικονομία
πετάει, το εύρω λάμπει στο βάθος του ορίζοντα. Η συμφωνία, μεταξύ άλλων,
προβλέπει: 1) Εξομοίωση του συνταξιακού καθεστώτος των δημοσίων υπαλλήλων με
αυτό των ιδιωτικών. 2) Συντάξιμη ηλικία τα 57, από το 2002 και μετά. 3) Αύξηση
εισφορών των αυτοαπασχολούμενων, όπου αυτές ήταν πολύ χαμηλές. 4) 35ετία για
όλους. 5) Κατάργηση της τιμαριθμοποίησης στις συντάξεις-πλαφόν. «Όποιον θα
προέβλεπε τέτοια συμφωνία πριν από ένα χρόνο, θα τον έλεγαν τρελό», παρατηρεί
ο αρθρογράφος. Και όμως, να που έγινε. Και να που η Τράπεζα της Ιταλίας
ανάσανε ­ και όπου να’ ναι θα ρίξει τα επιτόκια και θ’ ανοίξουν οι δουλειές.
Όσο για τη δεξιά, απόμεινε μόνη να…. «υπερασπίζεται» τους εργάτες ­ οι
οποίοι ωστόσο υπέγραψαν.

… όμως όλοι στον ενθουσιασμό της «Ρεπούμπλικα». Η «Στάμπα» δέχεται ότι έγινε
ένα μεγάλο βήμα, που θα εξασφαλίσει πιθανότατα την κοινωνική γαλήνη για μερικά
χρόνια αλλά και που περιέχει δύο ­ τουλάχιστον ­ αδικίες. Πρώτον, ελάττωσε σε
τέτοιο βαθμό την επιδότηση της ανεργίας ­ για να ενισχυθούν και να περισωθούν
τα ταμεία συντάξεων ­ ώστε ένας άνεργος ή απολυμένος θα έχει στην Ιταλία μόλις
25% πιθανότητες να εισπράξει βοήθεια από το κράτος. (Γερμανία και Αγγλία 70%,
Δανία 94%). Δεύτερον, δημιούργησε πρόβατα και ερίφια ­ με ορόσημο την 1/1/98.
Όσοι θα έχουν ήδη, τότε, 21 χρόνια ταμείο, θα πάρουν στο τέλος κανονικά
σύνταξη ασχέτως ύψους εισφορών. Για όσους θα έχουν λιγότερα, η σύνταξη, όταν
έρθει, θα είναι συνάρτηση του συνόλου των πραγματικών εισφορών.

… με άλλα λόγια κάποιοι που βγαίνουν σώοι στην ξηρά και κάποιοι άλλοι που
θαλασσοπνίγονται. «Οι “οικονομικές ποσότητες” ίσως να ικανοποιήσουν τις
Βρυξέλλες ­ γράφει η “Στάμπα” ­ αλλά οι “δομικές ποιότητες” δεν επαρκούν για
την Ιταλία του αύριο». Είναι και κάτι ακόμη. Η «εύνοια» προς τους εργάτες και
υπαλλήλους ­ οι δικές τους εισφορές δεν θ’ αυξηθούν, τουλάχιστον όχι όσο των
αυτοαπασχολούμενων και των ελεύθερων επαγγελματιών ­ μοιάζει να υπαγορεύθηκε
από ψηφοθηρική λογική. «Η κεντροαριστερά ευλογεί την εκλογική βάση της». Χωρίς
βέβαια αυτό να σημαίνει ότι και ο απλός εργάτης ή υπάλληλος, που η σύγχρονη
ιατρική και ο μόχθος του του επιτρέπουν ­ ίσως ­ να ζήσει μερικά χρονάκια
παραπάνω, δεν θίγεται επίσης, καθώς βλέπει αυτά τα χρόνια να γίνονται όλο και
πιο ακριβά, όλο και πιο μακρυνά.

… Μπερτινόττι; Ο αδιάλλακτος αυτός κομμουνιστής; Ο Φάουστο, απλούστατα,
συνυπέγραψε. Και δηλώνει ευχαριστημένος. «Θεωρώ τη συμφωνία θετική ­ είπε την
1/11. ­ Αποτελεί ένα συμβιβασμό ανάμεσα στην κυβέρνηση και την Επανίδρυση,
αλλά προστατεύει τουλάχιστον τους πιο αδύναμους. Φυσικά είχαμε ζητήσει
περισσότερα, γενικά όμως καλά πήγαμε». Ο Πρόντι, είναι η αλήθεια, δέχτηκε ένα
βασικό όρο του: να μη θιγούν ούτε κατά κεραία οι συντάξεις στα βαρέα και τα
ανθυγιεινά επαγγέλματα. Ωστόσο, ποια ακριβώς θα είναι αυτά με τον νέο νόμο,
δεν έχει ακόμα προσδιοριστεί. Αλλά ο Φάουστο έκρινε ότι είχε κάνει αρκετά.
Γιατί και τα οράματα επαναστατικής παλιγγενεσίας έχουν, πλέον, όρια…