3η ΚΑΡΤΑ Όλοι στο ίδιο καζάνι

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ καταλάβει πολλοί από τους οπαδούς των ελληνικών ομάδων ποδοσφαίρου
ότι ο στόχος στις ευρωπαϊκές αναμετρήσεις είναι κοινός, αφού οι νίκες
σημαίνουν βαθμούς για όλους και κυρίως διπλό εισιτήριο για το χρυσοφόρο
Τσάμπιονς Λιγκ. Αν προστεθεί και η έλλειψη αθλητικής παιδείας σε ποσοστό όχι
ευκαταφρόνητο, τότε μπορούν να ερμηνευτούν φαινόμενα όπως της προχθεσινής
θερμής υποδοχής της αποστολής της Ρεάλ και ιδίως του Νταβόρ Σούκερ από μερικές
δεκάδες νεαρούς φίλους του Παναθηναϊκού στο αεροδρόμιο, αλλά και οι
πανηγυρισμοί οπαδών του Ολυμπιακού το βράδυ της 17ης Απριλίου 1996 στο
Πασαλιμάνι, λίγη ώρα μετά την ήττα του Παναθηναϊκού από τον Άγιαξ στο
Ολυμπιακό Στάδιο και τον αποκλεισμό του από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο αναγνώστης της «ΟΜΑΔΑΣ» Νίκος Γαβριηλίδης υποστηρίζει σε επιστολή του ότι
και στην υπόλοιπη Ευρώπη συμβαίνουν όλα τα «επιεικώς περίεργα» και οι οπαδοί
μεγάλων ομάδων εκφράζονται όπως και στην «ανώριμη» Ελλάδα, σημειώνοντας τα
παραδείγματα των Ρεάλ – Μπαρτσελόνα, Ίντερ – Μίλαν, Άγιαξ – Φέγενορντ, Μπάγερν
– Ντόρτμουντ, Έβερτον – Λίβερπουλ, Σέλτικ – Ρέιτζερς, Ερυθρού Αστέρα – Παρτιζάν.

Διαφεύγει από τον ενημερωμένο αναγνώστη μας ότι στις άλλες χώρες υπάρχει πιο
στέρεο φίλαθλο υπόστρωμα και συνεπώς οι εκδηλώσεις π.χ. των οπαδών της Μίλαν
υπέρ των αντιπάλων της Ίντερ, δεν είναι ικανές να κλονίσουν το ιταλικό ποδόσφαιρο.

Από την άλλη πλευρά πρέπει να σταθούν οι υπεύθυνοι του ελληνικού μπάσκετ, όχι
μόνο στο «Σούκερ, Σούκερ και γκολ» στους αγώνες του Παναθηναϊκού, αλλά και στη
μουσική υπόκρουση με συνθεσάιζερ στα εμετικά συνθήματα μικρού αριθμού οπαδών
του Ολυμπιακού στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Όσοι μιλάνε για χιούμορ και
παρεΐστικο χαβαλέ, αγνοούν τις εκρηκτικές διαστάσεις που μπορούν να πάρουν
τέτοιου είδους φαινόμενα στον γεμάτο ιδιαιτερότητες ελληνικό αθλητισμό.