[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΝΑΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ τζαμπατζήδες. Παρκάρουμε παρανόμως και δεν πληρώνουμε. Γιατί…
«τι εφαρμόστηκε με σταθερότητα στην Ελλάδα;». Γιατί… «όλο και κάποιο μέσον,
απ’ αυτά που ψηφίσαμε, θα βρεθεί». Γιατί… «δεν είχαμε πρόχειρα κέρματα».
Γιατί… «πού είναι τα γκαράζ και τα αξιόπιστα μέσα μαζικής μεταφοράς;».
Γιατί… «ποιες είναι, τέλος πάντων, αυτές οι ιδιωτικές εταιρείες, που δίκην
Τροχαίας θα μας καθορίσουν πώς θα κινούμαστε;». Χιλιάδες γιατί, δικαιολογημένα
ή αδικαιολόγητα.

Πρόκειται όμως μόνον περί αυτού; Το πρόσφατο σίριαλ δηλώσεων και αντιδηλώσεων
Παπαδόπουλου, Δαμανάκη, Αβραμόπουλου και δημοτικής κίνησης του ΠΑΔΟΚ στην
Αθήνα, πέραν του προφανούς στόχου της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης,
ανέδειξε και επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά ένα γνωστό θέμα: αν η κεφαλή δεν
είναι αξιόπιστη δεν μπορεί να απαιτεί και βασίμως να ελπίζει ότι θα τύχει του
σεβασμού των (δεδομένης νοοτροπίας) πολιτών στις αποφάσεις της.

Ο δήμαρχος Αθηναίων έσπευσε να συνυπογράψει τη σύμβαση με μια παρκοεταιρεία
γιατί ήθελε γρήγορα και έργο στον έλεγχο της κυκλοφορίας να παρουσιάσει και ­
κυρίως ­ να κάνει εισπρακτική ένεση στα άδεια ταμεία του. Η σύμβαση
καταγγέλθηκε από την αντιπολίτευση και ακυρώθηκε από το υπουργείο Εσωτερικών
(που ασκεί τον έλεγχο νομιμότητας) λόγω νομικών κενών και υπερβάσεων.

Η υπόθεση έφθασε στο Συμβούλιο της Επικρατείας (μαζί με δύο άλλες ανεξάρτητες
προσφυγές). Το υπουργείο δεν έστειλε εμπροθέσμως τον φάκελο με τα επιχειρήματα
υπέρ της ακύρωσης ούτε φρόντισε να αποκαταστήσει το λάθος που του επισημάνθηκε
ότι απαιτείται για την ακύρωση υπογραφής υπουργού και όχι υφυπουργού. Κι ενώ η
υπόθεση εκκρεμεί, ο κ. Παπαδόπουλος συνδέει τα χρέη και από τις κλήσεις με τη
φορολογική ενημερότητα και στο μέλλον με τα τέλη κυκλοφορίας, για να
αποσυνδέσει αμέσως μετά ­ και ύστερα από καταγγελία της κ. Δαμανάκη ­ τα χρέη
από τις κλήσεις των παρκοεταιρειών.

Και ο κ. Αβραμόπουλος επαυξάνει και επεκτείνει την «υπόδειξη» και στους άλλους
42 δήμους που χρησιμοποιούν ιδιωτικές εταιρείες. Μέχρι η υπόθεση να
τελεδικήσει… ποιος ζει, ποιος πεθαίνει. Μέχρι τότε, όσοι πολίτες θα
πληρώνουν μπορεί και να χαρακτηρίζονται «ηλίθιοι». Οι υπόλοιποι, απλώς… «τζαμπατζήδες».