ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οι αμφισβητίες του 2000

Το συγκρότημα Prodigy. Η μουσική τους κινείται ανάμεσα στην τέκνο και το πανκ

Με το 35ωρο και τους φορτηγατζήδες κάπως τα καταφέρνει η κυβέρνηση του Λιονέλ
Ζοσπέν. Εκεί που σηκώνει τα χέρια ψηλά είναι με τα rave parties.

«ΚΙ ΟΤΑΝ χαράζει διασκορπίζονται σαν τους τερμίτες, κυνηγημένοι από την
αστυνομία στις ανισόπεδες διαβάσεις των αυτοκινητόδρομων». Μ’αυτή την ποιητική
μεταφορά περιέγραφε πριν από τρία χρόνια ο βρετανός μελετητής Ντικ Χέμπντιτζ
την καταδίωξη των ρέιβερς από την κυβέρνηση του Τζων Μέητζορ. Όλοι μιλούσαν
τότε για τη «βρετανική ανωμαλία» και ανέλυαν το χάσμα των γενεών ανάμεσα σ’
ένα συντηρητικό πρωθυπουργό και μια χρυσή νεολαία που προσπαθεί να πνίξει την
ανεργία στον ξέφρενο χορό και το «έκσταση». Κανείς δεν πίστευε ότι λίγα χρόνια
αργότερα η σύγκρουση θα εξαπλωνόταν σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Κανείς δεν
μπορούσε να προβλέψει ότι οι αμφισβητίες του 2000 είναι οι νέοι που συχνάζουν
στα «free parties» και τα «teknival».

Κι όμως, η «Μοντ» το έγραψε καθαρά την περασμένη εβδομάδα σε άρθρο με τίτλο
«Έκρηξη και καταστολή της μουσικής τέκνο στη Γαλλία»: τα 4 στα 5 ρέιβ πάρτι
που έχουν γίνει στη χώρα από την αρχή του καλοκαιριού έχουν διακοπεί από την
αστυνομία. Πολλές φορές η αστυνομική επέμβαση συνοδεύεται από δακρυγόνα,
συμπλοκές και συλλήψεις. Ο λόγος είναι πάντα ο ίδιος: απειλή κατά της δημόσιας
τάξης, παραβίαση των κανόνων ασφαλείας, κατανάλωση ναρκωτικών. Και οι δυνάμεις
της τάξης είναι καλυμμένες: ο νόμος της 13ης Οκτωβρίου 1945 (!) που
επικαλούνται στις εφόδους τους είναι τόσο γενικός ώστε σε κάθε πάρτι οι
οργανωτές θα έχουν οπωσδήποτε παραβιάσει πολλές από τις διατάξεις του…

Η υπουργός Πολιτισμού Κατρίν Τροτμάν είναι σαφής: «Η τέκνο υπόκειται στους
ίδιους νόμους με τα άλλα μουσικά είδη. Όταν μια συναυλία οργανώνεται χωρίς να
γίνονται σεβαστοί οι κανόνες ασφαλείας, η διακοπή της δεν είναι μόνο
δικαιολογημένη αλλά και αναγκαία». Βλακείες, απαντά ο Τζακ Λανγκ, που είχε
ηγηθεί του ίδιου υπουργείου την εποχή του Μιτεράν. «Οι αρχές ανέχονται τις
αστυνομικές ακρότητες επειδή φοβούνται τη νεολαία και τη μουσική της, που γι’
αυτούς είναι ακατανόητη. Κρύβονται πίσω από τον φόβο των ναρκωτικών για να μην
εξομολογηθούν άλλους φόβους».

Στην ηθική υποκρισία της εξουσίας, οι ρέιβερς αντιτάσσουν τη δική τους
ωριμότητα: ενώσεις, όπως η Techno Plus, ενημερώνουν για τους κινδύνους του
«έκσταση» και είναι έτοιμες να προσφέρουν βοήθεια σε όποιον την έχει ανάγκη.
Στο κάτω-κάτω, έγραφε πρόσφατα στο Internet ο πρόεδρος της ένωσης αυτής Μαρκ
Πριστ, αν οι ρέιβερς παραβιάζουν μια φορά τον νόμο, οι αστυνομικοί που ρίχνουν
δακρυγόνα σε κλειστούς χώρους όπου βρίσκονται χιλιάδες άνθρωποι τον
παραβιάζουν δέκα. Και επιτέλους: αν οι νέοι αυτοί συνιστούν μια τόσο σοβαρή
απειλή για τη δημόσια τάξη, ο καλύτερος τρόπος να τους αντιμετωπίσει μια
ευνομούμενη κοινωνία δεν είναι να απαγορεύσει τη μουσική τους ­ αλλά να τους
προσεγγίσει και να ενθαρρύνει την ελεύθερη έκφρασή τους.