Του έδωσαν την ευκαιρία

Ο νεαρός τοξικομανής κοιτούσε με αγωνία τις τρεις γυναίκες δικαστές που,
ψιθυριστά πίσω από τους μεγάλους φακέλους που κρατούσαν στα χέρια τους, θα
αποφάσιζαν για εκείνον. Την ίδια εικόνα την είχε δει κι άλλες φορές στο
παρελθόν μέσα από την τηλεόραση. Του θύμιζε παλιά ελληνική ταινία.

ΟΜΩΣ, ΑΥΤΗΝ τη φορά δεν επρόκειτο για ταινία. Το «σενάριο» το είχε γράψει ο
ίδιος και αποτελούσε μέρος της δικογραφίας. Αλλά και ο ρόλος του
«πρωταγωνιστή» δικός του ήταν. Τα ήξερε όλα αυτά, τα ζούσε και βίωνε την
αγωνία, γιατί δεν μπορούσε να γράψει το τέλος της δικής του ιστορίας. Όπως
εκείνος θα το ήθελε και όπως θα ταίριαζε για τα δεκαοκτώ του χρόνια.

Σε μικρή ηλικία, ο Κωνσταντίνος δοκίμασε για πρώτη φορά από περιέργεια τα
ναρκωτικά. Ήταν η αρχή ενός μεγάλου, αλλά και επώδυνου ταξιδιού. Ύστερα από
λίγα χρόνια, σκέφτηκε πως έφτασε η ώρα να σταματήσει αυτό το δρομολόγιο από τη
ζωή στον θάνατο. Μόνο που η σκέψη δεν αρκούσε. Έπρεπε να βρει τη δύναμη την
εσωτερική. Η μητέρα του στεκόταν πάντα δίπλα του και του κρατούσε το χέρι του.
Στις καλές, αλλά και στις δύσκολες στιγμές.

Η χαρά της ήταν μεγάλη, όταν ο Κωνσταντίνος τής ανακοίνωσε ότι θα ξεκινούσε το
πρόγραμμα απεξάρτησης στη θεραπευτική κοινότητα «Στροφή». Ήταν 5 Φεβρουαρίου
1997. Η πρώτη ημέρα μιας καινούργιας ζωής. Πέντε σελίδες άντεξε να γράψει,
όσες και οι ημέρες που άντεξε μέσα στη θεραπευτική κοινότητα. Μετά, ο ίδιος
έκλεισε την πόρτα που είχε ανοίξει.

Η απογοήτευση της μητέρας ήταν μεγάλη. Μεγαλύτερη, όμως, ήταν η απογοήτευση
που ο Κωνσταντίνος προσέφερε στον ίδιο του τον εαυτό. Συνέχιζε να κάνει χρήση
ναρκωτικών. Μέχρι που ένα βράδυ, τον περασμένο Μάιο, τον συνέλαβαν μαζί με τον
φίλο του, τον Δημήτρη, την ώρα που επέβαιναν σε μια μοτοσυκλέτα, στην περιοχή
του Παγκρατίου. Πρόλαβαν να πετάξουν τη δόση της ηρωΐνης και την ποσότητα του
L.S. D που είχαν μαζί τους, αλλά αφελώς συμπεριφερόμενος ο Δημήτρης επιχείρησε
να κρύψει το χασίς στο κάθισμα του περιπολικού που τους μετέφερε στο
Αστυνομικό Τμήμα.

Προχθές, ο Κωνσταντίνος βρέθηκε στο εδώλιο του κατηγορουμένου χωρίς τον
Δημήτρη, ο οποίος δεν εμφανίστηκε στη δίκη.

Στο μεταξύ χρονικό διάστημα ο Κωνσταντίνος ξεκίνησε νέα προσπάθεια εξόδου από
τον κόσμο των ναρκωτικών. Παρακολουθεί ενταντικά το πρόγραμμα 18 ΑΝΩ.

Πρόεδρος: Τι θέλεις από το δικαστήριο;

Κατηγορούμενος: Να με βοηθήσετε, γιατί θέλω να παρακολουθήσω το πρόγραμμα.

Εισαγγελέας: Πόσον καιρό διαρκεί;

Κατηγορούμενος: Έξι μήνες και καθημερινά έχω ραντεβού με ψυχολόγο.

Πρόεδρος: Θέλεις πραγματικά να συνεχίσεις ή θα το εγκαταλείψεις, όπως έκανες
στη «Στροφή»;

Κατηγορούμενος: Θέλω να απεξαρτηθώ…

Πρόεδρος: Το δικαστήριο μόνο εάν δει ότι έχεις σοβαρή πρόθεση να συνεχίσεις,
μπορεί να σε αφήσει ατιμώρητο.

Η λύση, τελικά, βρέθηκε. Το δικαστήριο, κάνοντας δεκτή την εισαγγελική
πρόταση, ανέβαλε για τις 28 Φεβρουαρίου 1998 τη δίκη του Κωνσταντίνου, με την
ελπίδα ότι μέχρι τότε θα έχει ολοκληρώσει την προσπάθειά του και όταν θα
βρεθεί ξανά ενώπιόν τους κάτι θα έχει αλλάξει στη ζωή του. Εκείνοι
εφαρμόζοντας το γράμμα του νόμου θα μπορέσουν τότε να μην τον τιμωρήσουν για
την πράξη του. Κι εκείνος θα έχει ίσως ένα ακόμη κίνητρο να μην κλείσει κι
αυτή τη φορά το παράθυρο της απεξάρτησης. Η Δικαιοσύνη έδειξε στον Κωνσταντίνο
το ανθρώπινο πρόσωπό της.