Κρίση στο ελληνικό παιχνίδι

Πριν από 25 χρόνια, σε μια πανηγυρική συνεδρίαση του Συνδέσμου Ελλήνων
Κατασκευαστών Παιχνιδιών, ο τότε πρόεδρος Νίκος Λύρας ανακοίνωνε στους
παρευρισκομένους, ότι «τα παιχνίδια της δικής μας (ελληνικής) παραγωγής,
καλύπτουν έως και το 95% της αγοράς».

Λιγότερες πωλήσεις. Χρόνο με τον χρόνο οι βιοτεχνίες κλείνουν, καθώς δεν αντέχουν στην εξ Ανατολών επίθεση

ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ και διαφόρους λόγους, εκείνο το 95% σήμερα έχει φθάσει στο 25%.
Χωρίς αυτό όμως να σημαίνει πως το ελληνικό παιχνίδι έχασε την αξιοπιστία του
στην εγχώρια αγορά. «Γιατί, όπως και να το κάνουμε, όταν τα σύνορα είναι
ανοιχτά στα προϊόντα της παγκόσμιας παραγωγής, όχι μόνο το ελληνικό παιχνίδι
αλλά και αυτό της κάθε χώρας, αναγκαστικά θα υποχωρήσει από τη θέση που μέχρι
πρότινος κατείχε».

Ο ιδιοκτήτης μονάδας κατασκευής παιχνιδιών κ. Ι. Παπαδόπουλος βεβαιώνει πως
αυτό το 25% «κρύβει πίσω του προϊόντα ποιότητας, παιχνίδια που δεν κυκλοφορούν
μόνον εντός των ελληνικών συνόρων, αλλά κατέχουν περίοπτη θέση στα ράφια της
ευρωπαϊκής, και όχι μόνον, αγοράς».

Το ελληνικό παιχνίδι, λοιπόν, διατηρεί την ποιότητά του, «αλλιώς θα είχε
εκλείψει από τον ανταγωγνισμό». Έναν ανταγωνσιμό που άρχισε να κορυφώνεται από
τα τέλη της περασμένης δεκαετίας, και που… ακούει στο όνομα «Άπω Ανατολή».

Εκεί δηλαδή, στην Κίνα με άλλα λόγια, όπου βρίσκεται συγκεντρωμένο ένα πολύ
μεγάλο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής παιχνιδιών.

«Μιας και τα φθηνά εργατικά χέρια είναι αυτά στα οποία έχουν επενδύσει οι
πολυεθνικές εταιρείες. Όχι μόνον αυτές της Δυτικής Ευρώπης, αλλά και οι
αμερικανικές και οι ιαπωνικές». Ο συνομιλητής μας, επίσης Έλληνας
κατασκευαστής, λέει πως όλες αυτές οι εταιρείες «που έχουν μετασχηματιστεί σε
χρηματιστηριακές, σχεδιάζουν το παιχνίδι στις μητρικές τους εγκαταστάσεις και
το στέλνουν στην Κίνα για να παραχθεί». «Κατ’ αυτόν τον τρόπο, συνεχίζει,
εμείς εδώ δεν μπορούμε να συναγωνιστούμε όσα παιχνίδια χρειάζονται “εργατικό”
για να κατασκευαστούν».

Συνολικά στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι τα είδη παιχνιδιών που κυκλοφορούν,
φθάνουν και τις 40.000. Ο δε τζίρος των λιανικών τους πωλήσεων προσέγγισε τα
50 δισεκατομμύρια δραχμές, το συντριπτικό μέρος του οποίου αφορούσε στο ξένο
παιχνίδι, μιας και αυτό κατέχει σχεδόν το 75% της ελληνικής αγοράς.

Η κατασκευή παιχνιδιών στην Άπω Ανατολή και η εισαγωγή τους στις υπόλοιπες
χώρες αλλά και στη δική μας, στάθηκε μία απο τις αιτίες που μεγάλες ελληνικές
μονάδες έσβησαν σιγά σιγά από την αγορά. Ποιος δεν θυμάται, για παράδειγμα, το
σήμα της Ελ Γκρέκο, της Λύρας ή της Μίστερ Πι, στην κάτω γωνία της συσκευασίας
δεκάδων διαφορετικών παιχνιδιών;

Εταιρείες που, όπως αποδείχθηκε, δεν είχαν περιθώρια αντίδρασης στη νέα
κατάσταση που άρχισε να διαμορφώνεται. «Το συντριπτικό ποσοστό παραγωγής της
Ελ Γκρέκο ήταν οι κούκλες, που εκτοπίστηκαν απο τις κινέζικες, η Λύρα που είχε
τα πλέιμομπιλ δεν κατάφερε να εκσυχρονιστεί και η Μίστερ Πι, με τα
συναρμολογούμενα, ένιωσε περισσότερο απ’ όλους την επίθεση του… κίτρινου πυρετού».

Οι ελληνικές κατασκευάστριες εταιρείες παιχνιδιών υπολογίζονται σήμερα στις
150, όπως λέει ο γραμματέας του Πανελληνίου Συνδέσμου κ. Ι. Κοντός. Προσθέτει
δε, ότι κάποιες από αυτές λειτουργούν και ως εισαγωγικές, σε μια προσπάθεια,
αρχικά, να αντισταθμίσουν τις απώλειες από την επέλαση του ξένου παιχνιδιού. Η
οποία, με τη σειρά της, υποβοηθείται, όπως υποστηρίζουν οι Έλληνες
κατασκευαστές, από την μεγάλη διαφημιστική δαπάνη.

Ένας από αυτούς, εξηγώντας τον ρόλο της διαφήμισης, αναφέρει ως παράδειγμα «το
γεγονός ότι το 1993, από τα 30.000 είδη παιχνιδιών που υπήρχαν στην αγορά, το
75% των πωλήσεων μονοπωλούσαν περίπου 15 παιχνίδια, τα οποία και διαφημίζονταν
από την τηλεόραση».

Παρ’ όλα αυτά όμως, το ελληνικό παιχνίδι δείχνει να επιμένει. «Η αλήθεια είναι
πως το λουκέτο… πήρε και έδωσε. Και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες
ευρωπαϊκές χώρες. Με αυτόν τον τρόπο όμως, έμειναν στην αγορά μονάδες που
μεγιστοποίησαν την ποιότητά τους σε άλλους τομείς παιχνιδιού, που δεν είναι
ανταγωνίσιμα από την Ανατολή, όπως π.χ. τα εκπαιδευτικά παιχνίδια».