Γιατρέ, θα παίξω ξανά μπάλα;

Γιάννης Δύντσικος, Λάκης Στεργιούδας. Και οι δύο από το «κιτρινόμαυρο» στρατόπεδο. Ο πρώτος δεν γύρισε το ίδιο καλά μετά τον τραυματισμό του, ο δεύτερος έκανε νέα καριέρα

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, λένε, είναι… αντρικό σπορ. Και οι τραυματισμοί, πολλές
φορές σοβαροί, δεν τελειώνουν ποτέ. Αυτός ο κίνδυνος δεν αλλάζει. Και ας
φοράνε οι σημερινοί άσοι των γηπέδων περικνημίδες κι άλλα προστατευτικά που η
αθλητική τεχνολογία μπορεί σήμερα να τους προσφέρει.

Εκείνο που αλλάζει από δεκαετία σε δεκαετία είναι οι τεχνικές και κατά
συνέπεια ο χρόνος αποθεραπείας. Κι αν για έναν ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή είναι
η μπάλα που του λείπει όσο καιρό βλέπει τα παιχνίδια από την εξέδρα, για έναν
επαγγελματία ποδοσφαιριστή ένας σοβαρός τραυματισμός μπορεί να σημαίνει
απώλεια εκατοντάδων εκατομμυρίων δραχμών.

Τελευταίο παράδειγμα το διπλό κάταγμα κνήμης και περόνης του Χρήσου Κωστή,
λίγους μήνες πριν ανανεώσει το συμβόλαιό του ή φύγει σε άλλες πολιτείες.
Χαρακτηριστική ήταν η αγωνία του παίκτη τις πρώτες στιγμές του μεγάλου πόνου:
«Γιατρέ, θα ξαναπαίξω ποδόσφαιρο;». Η απάντηση σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις
είναι «Ναι». Υπάρχει, όμως, πάντοτε κι ένα μεγάλο «αλλά». Και το «αλλά» αφορά
την υπομονή, το κουράγιο και τις ψυχικές δυνατότητες που πρέπει να έχει ένας
παίκτης για να κλωτσήσει και πάλι την στρογγυλή θεά, όπως παλιά.

Κάταγμα κνήμης, λοιπόν, ο Χρήστος Κωστής. Ο γιατρός και πρόεδρος της ΑΕΚ Λάκης
Νικολάου υπολογίζει την επιστροφή του στα γήπεδα σε ένα εξάμηνο.

Στις αρχές της 10ετίας του ’80 η αθλητιατρική είχε προχωρήσει αρκετά, όχι τόσο
όμως ώστε ο Λάκης Στεργιούδας, που υπέστη κάταγμα κνήμης, περίπου σαν κι αυτό
του Κωστή, να μη λείψει από τα γήπεδα περισσότερο από ένα χρόνο. Ο Στεργιούδας
επανήλθε! Κι ας σημειωθεί ότι είχε ξαναχτυπήσει σοβαρά πέφτοντας από
μοτοσυκλέτα! Δεν επανήλθε, όμως, και ο Γιάννης Δύντσικος, μερικά χρόνια
αργότερα, που υπέστη εξάρθρωση γόνατος και από τότε η καριέρα του ήταν
προβληματική μια και ο Καστοριανός φορ δεν κατάφερε να ξεπεράσει ψυχολογικά
τον τραυματισμό του. Εκείνος ο τραυματισμός βέβαια ήταν από τους πιο σοβαρούς
που μπορούσε να πάθει ένας ποδοσφαιριστής.

Από τους σοβαρούς τραυματισμούς στα ελληνικά γήπεδα ήταν κι αυτός του Βέλιμιρ
Ζάετς σε αγώνα του Παναθηναϊκού με τον Ηρακλή στο Καυταντζόγλειο. Όλοι
θυμούνται το αντιαθλητικό μαρκάρισμα του Γιώργου Παπαδόπολου στο Κροάτη άσο,
που τον έστειλε για ένα περίπου χρόνο μακριά από τα γήπεδα. Ο θύτης απλώς
τιμωρήθηκε από τον αθλητικό δικαστή. Το θύμα επέστρεψε στα γήπεδα, αλλά
ψυχολογικά δεν ξεπέρασε τον τραυματισμό του και η αντίστροφη μέτρηση για τον
τερματισμό της καριέρας του είχε αρχίσει.

Τα χρόνια που ακολούθησαν η ιατρική σε παγκόσμιο επίπεδο έκανε πολλά βήματα
μπροστά από τις απαρχαιωμένες μεθόδους σαν κι αυτή του «Κούνστερ» ­
εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά στο Β’ Παγκόσμιο Κύπελλο ­ φτάσαμε στις πιο
σύγχρονες, όπως το «interlocking». Όροι που για εκείνους που δεν γνωρίζουν την
επιστήμη δεν σημαίνουν τίποτε, αλλά για τους ποδοσφαιριστές σημαίνουν πολλά.

Σε Παγκόσμιο Κύπελλο είδαμε παίκτη που πάθαινε μηνίσκο σε αγώνα του α’ γύρου
να παίζει στην τελική φάση της ίδιας διοργάνωσης. Τότε αυτή η περίπτωση είχε
θεωρηθεί θαύμα. Και από τότε τα θαύματα γίνονται όλο και πιο συχνά.