Για την κατάργηση των περιφερειακών μονάδων του ΙΓΜΕ

Την απόφαση του υπουργείου Ανάπτυξης να καταργήσει τις περιφερειακές μονάδες
του Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ) σχολιάζει ο Νίκος
Αρβανιτίδης, διευθυντής του ΙΓΜΕ Κεντρικής Μακεδονίας. Παρατηρεί, μεταξύ
άλλων, ο κ. Αρβανιτίδης:

«Η απόφαση του υπουργείου Ανάπτυξης αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού
δύσκολα εντοπίζει κανείς προηγούμενη περίπτωση, όπου το κράτος αποκαλεί
εκσυγχρονισμό μια σειρά από ανορθόδοξες ενέργειες, όπως είναι η “λογιστική
τακτοποίηση”, η ερευνητική συρρίκνωση, η επιστημονική οπισθοδρόμηση και η
περιφερειακή εξαφάνιση. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες που αναφέρονται στο
κέντρο και την περιφέρεια αποτελούν το βασικό και μοναδικό εργαλείο παρέμβασης
στο ΙΓΜΕ, αφού πετυχαίνει γρήγορα και αποτελεσματικά την άτακτη συρρίκνωση του
Ινστιτούτου, εξυπηρετώντας αποκλειστικά λογιστικούς λόγους, οι οποίοι σε καμία
περίπτωση δεν συνδέονται με την οικονομική “εξυγίανση” στο εσωτερικό του ΙΓΜΕ.
Το συρρικνωμένο και απομονωμένο ΙΓΜΕ του κέντρου θα κληρονομήσει την υπάρχουσα
προβληματική σχέση επιστημονικού και υπόλοιπου προσωπικού και θα είναι
λιγότερο αποτελεσματικό και παραγωγικό, αφού δεν θα υποστηρίζεται πλέον από
τις περιφερειακές του μονάδες που συνθέτουν σήμερα το παραγωγικότερο δυναμικό
του Ινστιτούτου.

Η απόφαση του υπουργείου Ανάπτυξης είναι άδικη, άνιση και αναξιοπρεπής για
τους επιστήμονες των περιφερειακών μονάδων του ΙΓΜΕ και μεροληπτεί υπέρ αυτών
του κέντρου. Ακόμη, είναι εμφανές ότι η απόφαση δεν τεκμηριώνει ούτε
εξυπηρετεί λόγους αποκέντρωσης, αφού στην ουσία πετυχαίνει μόνο τη μετάταξη
των 92 συνολικά γεωεπιστημόνων των παραρτημάτων στις περιφέρειες και
νομαρχίες, ενώ οι 272 του κέντρου παραμένουν στο ΙΓΜΕ.

Οι γεωεπιστήμονες των περιφερειακών μονάδων του ΙΓΜΕ επιδεικνύουν ασύγκριτα
μεγαλύτερο βαθμό απασχόλησης από τους περισσότερους των κεντρικών υπηρεσιών,
αφού είναι οι βασικοί συντελεστές υλοποίησης των προγραμμάτων Β’ Κοινοτικού
Πλαισίου Στήριξης και άλλων σημαντικών έργων στην ελληνική περιφέρεια».

Σε άλλο σημείο της επιστολής του, ο κ. Αρβανιτίδης τονίζει:

«Είναι φανερό ότι η παραπάνω εξέλιξη, με την απουσία περιφερειακής διάρθρωσης
και την υστέρηση στελεχικού επιστημονικού δυναμικού, υπονομεύει συνολικά το
μέλλον του μοναδικού γεωεπιστημονικού φορέα της χώρας.

Το φυσικό αντικείμενο του ΙΓΜΕ είναι “κατ’ εξοχήν” περιαστικό (ορυκτές πρώτες
ύλες, νερά, μεγάλα τεχνικά έργα, γεωθερμία, κ.λπ.) με κυρίαρχα φυγόκεντρες
τάσεις προς την περιφέρεια, που αποτελεί μόνιμο και σταθερό τροφοδότη
προγραμματικών προκλήσεων εφαρμοσμένης έρευνας με αναπτυξιακή προοπτική. Τα
τελευταία 10-15 χρόνια τα Ινστιτούτα Γεωλογικών Ερευνών της Ευρώπης
πραγματοποίησαν και διεκπεραίωσαν σειρά διαρθρωτικών και οικονομικών
μεταρρυθμίσεων, οι οποίες στο σύνολό τους ανέδειξαν τη σημαντικότητα του
περιφερειακού ρόλου τους στη λειτουργική σταθερότητα και την παραγωγική
ολοκλήρωση.

Το αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων (πραγματικών και όχι “κατ’ όνομα”
εκσυγχρονιστικών) αυτών, οδήγησε πρακτικά (μεταξύ των άλλων) στη μεταφορά της
έδρας των Γεωλογικών Ινστιτούτων από το κέντρο στην περιφέρεια (αυτή θεωρείται
αποκέντρωση σ’ όλο της το μεγαλείο).

Έτσι λοιπόν, σήμερα στη Νορβηγία η έδρα δεν είναι στο Όσλο, αλλά στο
Τροντχέιμ, στη Σουηδία δεν είναι στη Στοκχόλμη αλλά στην Ουψάλα (ο υπογράφων
στη 15χρονη διαμονή του στη Στοκχόλμη έζησε από κοντά τις αλλαγές στα
Γεωλογικά Ινστιτούτα της Σουηδίας και της Νορβηγίας), στη Φιλανδία δεν είναι
στο Ελσίνκι, αλλά στο Τούρκου, στη Μεγάλη Βρετανία δεν είναι στο Λονδίνο, αλλά
στο Νότιγχαμ, στη Γαλλία δεν είναι στο Παρίσι, αλλά στην Ορλεάνη, ενώ στην
Ολλανδία δεν είναι στο Άμστερνταμ, αλλά στο Χάαρλεμ».