ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το στριπ-τήζ των ανέργων

Ανδρικό στριπ-τήζ. Αυτό τον τρόπο βρήκαν έξι άνεργοι του Σέφιλντ για να κερδίσουν τα προς το ζην

Ούτε ο «Μίστερ Μπην» ούτε καμιά υπερπαραγωγή του Χόλιγουντ. Η ταινία που σπάει
τα ταμεία στη Βρετανία και την Αμερική περιγράφει την πρωτότυπη προσπάθεια έξι
ανέργων να επιβιώσουν.

«ΤΗΕ FULL Monty» είναι μια αγγλική έκφραση που σημαίνει κάτι σαν «το απόλυτο»
ή «το μεγάλο παιχνίδι». Η ομώνυμη ταινία του Πήτερ Καττάνεο ξεκινάει με μια
αναδρομή στο Σέφιλντ της δεκαετίας του ’70, όταν η πόλη αυτή της Νότιας
Αγγλίας ήταν μια όαση γαλήνης και ένα υπόδειγμα βιομηχανικής ανάπτυξης. Είκοσι
πέντε χρόνια αργότερα, ο παράδεισος έχει μετατραπεί σε ρημαγμένη γη όπου τα
εργοστάσια έχουν ερημώσει και οι εργάτες που απασχολούνταν άλλοτε στη
σιδηρουργία προσπαθούν να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Ο 30χρονος Γκας
αναζητεί τρόπους για να πληρώνει τη διατροφή στη σύζυγό του και να συνεχίσει
να βλέπει τον γιο του. Οι επιδοτήσεις από την κυβέρνηση είναι όλο και πιο
περιορισμένες και το κόλπο με το κομμάτι από μπετόν που κλέβει και μεταπωλεί
δεν αποδίδει πια. Καταφεύγει έτσι στο ύστατο και πιο πολύτιμο όπλο που
διαθέτει: το σώμα του.

Ο Γκας και άλλοι πέντε απελπισμένοι άνεργοι της περιοχής ­ μεταξύ των οποίων
ένας παχύσαρκος, ένας καθηγητής του τάνγκο που δεν τολμά να ομολογήσει στη
γυναίκα του ότι έχασε τη δουλειά του, ένας 50άρης φαλακρός μαύρος που χορεύει
σαν θεός ­ γίνονται επαγγελματίες στριπ-τήζερς, επιδεικνύοντας τα ξυρισμένα
κορμιά τους σε ένα μανιασμένο και υπερδιεγερμένο γυναικείο κοινό. Η ταινία
καταγράφει με ξεκαρδιστικό τρόπο τα συμπλέγματα των ανδρών απέναντι στο σώμα
τους και τη γυναικεία επιθυμία. Και η επιτυχία της είναι εντυπωσιακή: στις
οκτώ εβδομάδες της προβολής της έχει ήδη σπάσει το ρεκόρ του «Τέσσερις Γάμοι
και μια Κηδεία» κάνοντας εισπράξεις 12 δισεκατομμυρίων δρχ. στη Βρετανία και 6
δισεκατομμυρίων δρχ. στην Αμερική. «Είναι η ταινία που έρχονται να δουν οι
νεαροί παντρεμένοι για να θάψουν οριστικά τα εφηβικά τους χρόνια», λέει ο
σκηνοθέτης στη «Μοντ».

Ένας Εργατικός βουλευτής της περιοχής αποδίδει την απήχηση της ταινίας στο
γεγονός ότι η κοινωνία των πολιτών έχει τόσο βαθιές ρίζες στο Γιορκσάιρ ώστε η
Θάτσερ δεν μπόρεσε να καταστρέψει την αντίσταση και την αίσθηση του χιούμορ
που τη χαρακτηρίζουν. Ο παραγωγός και πρώην κριτικός Ντέηβιντ Ρόπερ, που
κατάγεται από την περιοχή, διακρίνει μια διάχυτη αισιοδοξία των πολιτών από
τότε που εξελέγη ο Τόνυ Μπλαιρ και μια ελπίδα ότι μπορούν επιτέλους να
εκπληρώσουν τις επιθυμίες τους. Μα ο σκηνοθέτης σπεύδει να τους προσγειώσει.
«Έκπληκτος διάβασα τις τελευταίες μέρες άρθρα για τους ανέργους του Γιορκσάιρ
που έχουν πραγματικά γίνει στρίπερς», λέει ο Καττάνεο. Η πραγματικότητα
ξεπερνάει τη φαντασία. Οι πιο παράλογες, οι πιο ακραίες ιδέες που χρησιμοποιεί
ένας καλλιτέχνης για να αναδείξει ένα κοινωνικό πρόβλημα έχουν ήδη δοκιμαστεί
στην πράξη. Οι εγκέφαλοι του εκσυγχρονισμού τώρα ξέρουν: ένας τρόπος
αντιμετώπισης της ανεργίας είναι και η εκπόρνευση.