ΑΥΤΟΙ

… της πτώσης του Τείχους ήταν η μαζική έξοδος των γυναικών από τη δημόσια
ζωή. Δεν τις έδιωξε βέβαια κανένας, όπως κανένας δεν τις είχε καλέσει. Μόνες
τους αποχώρησαν δείχνοντας, κατά κάποιον τρόπο, ότι δεν ενδιαφέρονταν. Κατά τα
στοιχεία της Διακοινοβουλευτικής Ένωσης, στη Γενεύη, το ποσοστό των γυναικών
βουλευτών σε όλο τον κόσμο έπεσε μέσα σε δέκα χρόνια από 16% σε 12%. Στις ΗΠΑ
και στη Ρωσία μάλιστα, τα ποσοστά κατρακύλησαν στο 11% και 10%. Στην Ανατολική
Ευρώπη, ο μέσος αριθμός γυναικών ανά Βουλή ήταν 25. Σήμερα είναι 4. Μείωση
σημειώθηκε και στις υπηρεσίες, στις δουλειές γενικά και στον σχολισμό. Στα
πανεπιστήμια του Βιετνάμ, οι φοιτήτριες προ δεκαετίας ήταν το 43%. Σήμερα
είναι 30%.

… έχει το Τείχος; Φαίνεται, λένε ορισμένοι αναλυτές, ότι δεν κόπτονται να
μετάσχουν στον δημόσιο βίο παρά μόνο όταν ανησυχούν πολύ για το μέλλον και
θέλουν να προλάβουν κάποια καταστροφή. Επί Ψυχρού Πολέμου, υπήρχε μόνιμα ο
φόβος του πυρηνικού ολέθρου, που τώρα υποτίθεται έχει απομακρυνθεί. Υπήρχε
έντονο ειρηνιστικό κίνημα, που επίσης έχει σβήσει. Όπως και φεμινιστικό. Πέρα
απ’ αυτά, ήταν κάπως διαφορετική η οπτική απέναντι στο θέμα «οικογένεια»,
«παιδιά» κ.λπ. Η γυναίκα αισθανόταν ότι είχε κάτι να πει πάνω σ’ αυτά, ότι
όφειλε να το πει. Στο σημερινό κλίμα της «παγκοσμιοποίησης», της οικουμενικής
αγοράς και των ψηφιακών επικοινωνιών, η Εύα αισθάνεται λιγότερο εξοικειωμένη
απ’ ό,τι ο Αδάμ. Δεν τη γεμίζουν όλα αυτά, αλλά ούτε και την έχουν τρομάξει
τόσο ­ ακόμη ­ ώστε να εισβάλει ξανά στην αρένα.

… της Ευρώπης γίνονται προσπάθειες, μέσω θεσμικών ποσοστώσεων, ν’ αυξηθεί
πάλι ο αριθμός των γυναικών στην πολιτική. Στην Ιρλανδία πάντως, όπως έδειξαν
και οι χθεσινές εκλογές με τη συρροή γυναικών υποψηφίων, το πρόβλημα μάλλον
δεν υπάρχει. Η μικρή αυτή χώρα, που έχει εκτιναχθεί μπροστά, οικονομικά και
πολιτικά, τρώγεται με άλλου είδους προβλήματα. Λόγου χάρη, σκέφτεται να
ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση να της…. μειώσει τις επιδοτήσεις. «Μ’ όλα
αυτά τα κονδύλια από τις Βρυξέλλες ­ δήλωσε στη “Λιμπερασιόν” ο οικονομολόγος
Τζων Φιτζέραλντ ­ θα φτάσουμε σε υπερθέρμανση της οικονομίας». Και οι Ιρλανδοί
δεν θέλουν να καούν. Με τον πληθωρισμό στο 2%, η «κελτική τίγρη» τρέχει με
ρυθμούς ανάπτυξης γύρω στο 7%. Ένα στραβοπάτημα θα ήταν πολύ επικίνδυνο.

…«φαινόμενο» συνδέεται, προφανώς, με μια σειρά επιλογών που έγιναν αυτή τη
δεκαετία. Μετά την κυκλοφορία των λογισμικών συστημάτων «Iona» από το Τρίνιτυ
Κόλλετζ, το πανεπιστήμιο του Δουβλίνου, το ’91, οι Ιρλανδοί αποφάσισαν να
γίνουν οι πρώτοι στην Ευρώπη στην πληροφορική. Ήδη έχουν αποσπάσει ουσιαστικά
τα σκήπτρα από τους Άγγλους, και ανταγωνίζονται τα αμερικανικά συστήματα του
Γκέητς, το Netscape κ.λπ. «Σίλικον Βάλλεϋ» της Ευρώπης, η Ιρλανδία δέχτηκε
ευχαρίστως, ωστόσο, την εγκατάσταση στο έδαφός της παραρτημάτων της
Μάικροσοφτ, της Απλ, της Χιούλετ-Πάκαρντ και της Ίντελ. Στα οικονομικά, η
μείωση του δημόσιου τομέα με σειρά ιδιωτικοποιήσεων πραγματοποιήθηκε σταδιακά
και χωρίς κραδασμούς, με έμφαση στη συναίνεση των κοινωνικών εταίρων ­ που
κάθε τρία χρόνια υπογράφουν «συμβόλαιο» για μισθούς και ωράρια. Μοτορόλα,
Μάτρα, Μπόινγκ, έσπευσαν κι αυτές ν’ ανοίξουν εργοστάσια στο Έιρε. «Μιλάμε
βλέπετε και αγγλικά ­ δικαιολογούνται χαμογελώντας οι Ιρλανδοί. ­ Βοηθάει κι αυτό….».