Και μετά… «Καποδίστριας ΙΙ»

Ενενήντα έξι δήμοι και τριάντα κοινότητες. Τέσσερις νομαρχίες και μια
διευρυμένη. Μια περιφέρεια. Είκοσι υπουργεία και μεγάλος αριθμός οργανισμών.
Όλα μαζεμένα στην Αττική. Πολυαρχία, αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων και
αναποτελεσματικότητα σ’ ένα κατ’ ουσίαν ενιαίο πολεοδομικό συγκρότημα τεσσάρων
εκατομμυρίων κατοίκων. Γίνεται έτσι να κάνεις χωριό;

«ΑΣΦΑΛΩΣ όχι», απαντά το υπουργείο Εσωτερικών που αμέσως μετά την ψήφιση του
«Καποδίστρια» βάζει πλώρη για το «Καποδίστριας ΙΙ». Με άλλα λόγια για την
οργάνωση μητροπολιτικής διοίκησης στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη.

Δεν πρόκειται για σχέδιο συνενώσεων ΟΤΑ, δεδομένου ότι ακόμη και οι κοινότητες
στις δυο αυτές περιοχές είναι ήδη αρκετά μεγάλες και κρίνονται βιώσιμες, αλλά
για την αναζήτηση των επιπέδων εκείνων που μπορούν να δώσουν αξιόπιστες λύσεις
στη διαχείριση των προβλημάτων στις περιοχές αυτές.

Τα σκουπίδια, οι συγκοινωνίες, ο Ελαιώνας, οι πολεοδομικές ρυθμίσεις είναι
μερικά μόνον από τα θέματα στα οποία παρατηρείται αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων
και για τα οποία αναζητείται ένας πιο αξιόπιστος και αποτελεσματικός τρόπος
οργάνωσης λήψης αποφάσεων και εφαρμογής αυτών των αποφάσεων.

Γιατί, για παράδειγμα, η ΕΥΔΑΠ να έχει τα αντιπλημμυρικά έργα, αρμοδιότητα που
σε όλη την υπόλοιπη Ελλαδα έχει η πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια αυτοδιοίκηση,
και γιατί για τον Ελαιώνα τον πρώτο και τελευταίο ­ και πάντως ­ αποκλειστικό
λόγο να έχει το ΥΠΕΧΩΔΕ για οποιοδήποτε θέμα συνδέεται μ’ αυτόν και δεν αφορά
μόνον την ανάπλαση ή τη χωροταξία του, αναρωτιούνται στο υπουργείο Εσωτερικών.

Το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση του θέματος θα είναι η ανάθεση μελέτης σε
ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, προκειμένου να αποτυπωθεί και καταγραφεί η
διαπλοκή των διαφόρων επιπέδων λήψης αποφάσεων και στη συνέχεια αφού ληφθούν
υπόψη οι προοπτικές εξέλιξης της Αθήνας μετά το 2000, αλλά και η συγκριτική
εμπειρία όλων σχεδόν των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, να προταθεί το μοντέλο
οργάνωσης των μητροπολιτικών διοικήσεων Αττικής και Θεσσαλονίκης.

Στη συνέχεια βεβαίως, η πρόταση αυτή θα δοθεί για διάλογο σε όλους τους
εμπλεκόμενους φορείς και τα κόμματα, ώστε να γίνει η επεξεργασία και να έρθει
το θέμα στη Βουλή, πάντως όχι νωρίτερα από δύο χρόνια, όπως υπολογίζεται.