«Απόγονος» κανονιέρηδων

ΑΝ ΜΙΛΟΥΣΑΜΕ για μπάσκετ, άνετα θα υποστηρίζαμε ότι ένας από τους τρόπους να
αντιμετωπίσεις τον Ντέμη Νικολαΐδη είναι να «παίξεις άμυνα με βοήθειες»! Και η
αλήθεια είναι ότι ο επιθετικός της ΑΕΚ έχει πολλά συν, τόσα πολλά μάλιστα που
τον κατατάσσουν στους μεγάλους γκολτζήδες.

Δεν αντιμετωπίζεται εύκολα. Επιπλέον, έχει (απίστευτη) γκάμα κινήσεων και
εκτελέσεων και δίκαια ήδη αποκαλείται ως «ο Έλληνας Γκερτ Μίλερ».

Ας δούμε αναλυτικά ορισμένα από τα στοιχεία του Ντέμη Νικολαΐδη: Διαθέτει
ταχύτητα, («έκρηξη» και ξεπέταγμα στα 10 πρώτα μέτρα), αναπτυγμένο ένστικτο σε
μεγάλο βαθμό και καλό έλεγχο της μπάλας. Η τεχνική του δεν είναι αυτό που λέμε
«τέλεια», με τη δουλειά όμως και την πάροδο του χρόνου θα βελτιωθεί.

Το σουτ θεωρείται πολύ καλό, σουτάρει δηλαδή σωστά, από παντού, σε κλάσματα
δευτερολέπτου και δίχως να το (πολυ)σκεφθεί! Ίσως αναφερόμαστε σε ένα από τα
ατού του.

Θα λέγαμε ότι γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τις λεγόμενες «διαστάσεις του
τέρματος», κάτι απολύτως απαραίτητο για τους σκόρερ. Ακόμη, είναι μαχητικός,
με χαμηλό κέντρο βάρους, πατάει καλά στο έδαφος και η ντρίμπλα του βασίζεται
στο εξής απλό: μπροστά η μπάλα, κόντρες και… γκολ! Το τελευταίο όμως δεν
σημαίνει ότι δεν μπορεί να ανοίξει την μπάλα ή να κάνει θεαματικό ελιγμό,
έτσι; Στα τζαρτζαρίσματα δεν «παίζεται». Όπως ο Μίλερ ή ο Μαύρος, όταν
σπριντάρει δύσκολα πέφτει ή ανακόπτεται.

Θέλετε κι άλλο συν; Η καλή του ψυχολογία, η αυτοπεποίθηση, η νοοτροπία νικητή!
Ύστερα από μια αποτυχία (χαμένο γκολ, κάτι που συμβαίνει…) δεν το βάζει κάτω
­ αν δεν το πιστεύετε θυμηθείτε τι συνέβη στο πρόσφατο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό.

Αν τώρα επιζητούμε «αδύναμα σημεία», επισημαίνουμε τα εξής: είναι σε θέση να
βελτιώσει τις (τελικές) πάσες του, να αναπτύξει το πνεύμα ομαδικότητας και
συνεργασίας και να «φτιάξει» την κεφαλιά του. Διότι ενώ το άλμα είναι
θαυμάσιο, οι κεφαλιές δεν βρίσκουν πάντα στόχο!

(409 συμμετοχές – 179 γκολ)

Θεαματικός σκόρερ

Ο Νίκος Αναστόπουλος ήταν περίεργη περίπτωση παίκτη. Αλλιώς άρχισε την καριέρα
του και διαφορετική εξέλιξη ή κατάληξη είχε.

Στον Πανιώνιο η θέση του ήταν εξτρέμ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δηλαδή
ταχύτητα, εκρηκτικότητα, καλή τεχνική και σέντρες. Η συνέχεια όμως ήταν αλλιώτικη.

Στον Ολυμπιακό καθιερώθηκε ως μεγάλος σέντερ-φορ. Ήταν γρήγορος και έκανε
σουτ, ανά πάσα στιγμή! Δεν επτοείτο από προηγούμενες, ενδεχομένως άστοχες
προσπάθειες ούτε τον επηρέαζε η γκρίνια της εξέδρας.

Το σουτ του Αναστόπουλου ήταν καλό και με τεχνικά στοιχεία. Επίσης καλή ήταν η
κεφαλιά του, όπως και η αίσθηση του χώρου. «Εκτελεστής χωρίς οίκτο» πάντως δεν
ήταν. Ούτε και χασογκόλης. Βρισκόταν στις φάσεις, άλλες φορές έκανε το γκολ,
άλλες όχι. Ο σκόρερ όμως πρέπει να είναι κοντά στις ευκαιρίες.

Η συνεργασία με τους συμπαίκτες του δεν ήταν άριστη, ο Μητρόπουλος όμως δεν
δικαιούται να έχει το ελάχιστο παράπονο. Και ο «Αναστό» όμως μιλά με τα
καλύτερα λόγια για τις κεφαλιές – πάσες του «ψηλού»… Στο αγωνιστικό στυλ,
αρκετοί βρίσκουν κοινά σημεία μεταξύ Νικολαΐδη – Αναστόπουλου, σε καμία
περίπτωση ωστόσο δεν μιλούμε για ποδοσφαιριστές που μοιάζουν σαν «δύο στάλες νερό».

Τι ιδιαίτερο είχε ο Αναστόπουλος; Σκόραρε με θεαματικές ενέργειες! Δεν δίσταζε
να γυρίσει το κορμί του και να βάλει γκολ με ανάποδα ψαλίδια! Τέτοια έμειναν
στην ιστορία και ξεσήκωναν τον κόσμο.

Ο «μουστάκιας» όχι σίγουρος στην τελική προσπάθεια, είχε εμπνεύσεις και δεν
δίσταζε να πάρει το ρίσκο, επιχειρώντας κλειστές ντρίμπλες ή εισβολή σε
(πολυάριθμη) αντίπαλη άμυνα.

Να σημειώσουμε και το εξής: ο Νίκος Αναστόπουλος ήταν καλός επαγγελματίας,
ποτέ δεν προκάλεσε με τη συμπεριφορά του, ποτέ δεν ήταν εριστικός.

(242 συμμετοχές – 185 γκολ)

Άτεχνος αλλά γκολτζής

Ο Αντώνης Αντωνιάδης ήταν από τα σέντερ φορ που αξιοποίησε στο έπακρον τις
πάσες του Μίμη Δομάζου. Από τους ελάχιστους που τον καταλάβαιναν.

Διέθετε μεγάλη αίσθηση του χώρου και διακρίθηκε για το εξαιρετικά δυνατό του
σουτ. Λίγα πράγματα από τεχνική, λιγότερα στην ταχύτητα, έξοχος όμως σκόρερ
και επιθετικός υπολογίσιμος.

Σωματώδης (άρα, δύσκολα αντιμετωπίσιμος), με νοοτροπία νικητή, δεν αποδεχόταν
την ήττα! Κόντρα στη σωματική του κατασκευή, το σουτ και η κεφαλιά του (δεν
ήταν Σαράφης, έτσι) ήταν πολύ αξιόλογα.

Ψηλός, έκανε καριέρα εκεί που άλλοι απέτυχαν παταγωδώς!

Γκολτζής με ξεχωριστό ένστικτο στη μεγάλη περιοχή, άσχετα αν κάποιες φορές
απέτυχε στα εύκολα.

(501 συμμετοχές – 260 γκολ)

Γκολ από… μισή ευκαιρία

-Ποιος, ποιος, ποιος, ο Μαύρος ο Θεός! Δεν μπορεί, όλο και κάπου θα έχει πάρει
το αυτί σας το συγκεκριμένο σύνθημα. Σκεφθείτε, λοιπόν, ότι η νέα γενιά των
φαν της ΑΕΚ αντί του «Μαύρος ταίριαξε το Ντέμης» και θα καταλάβετε ότι Θωμάς
και Νικολαΐδης δεν διαφέρουν και πολύ. Μιλάμε για τη σύγχρονη βερσιόν,
υπάρχουν όμως και διαφορές σημαντικές.

Ο αγαπημένος των οπαδών της ΑΕΚ δεν ξεχώριζε την ταχύτητά του, «έλαμπε» όμως
για «χίλια-δυο πράγματα». Η τεχνική του πολύ καλή, εξίσου καλό ήταν και το
σουτ (με το αριστερό). Για την κεφαλιά του Μαύρου θα υποστηρίζαμε ότι υπήρξε
καλή, για την ακρίβεια τα αρχεία της τηλεόρασης παίζουν ακόμη γκολ δικά του με
το κεφάλι.

Όσο για το μεγάλο του πλεονέκτημα, ήταν το εξής: η μοναδική αίσθηση του χώρου!

Αυτό τον έκανε να διαφέρει από τους υπόλοιπους σέντερ φορ της εποχής. Όταν
δεχόταν την μπάλα στη μεγάλη ή μικρή περιοχή, οι συμπαίκτες του ηρεμούσαν και
αν είχε ελάχιστο χώρο στη διάθεσή του, τότε οι αντίπαλοι οδηγούνταν στη
σέντρα! Έβαλε γκολ πολλά ανάμεσα σε αρκετούς και δεν φαινόταν! Πολλές φορές
ύστερα από δική του επιτυχία δεν ήξερες ποιος είναι ο σκόρερ… Θαυμάσιο
κοντρόλ, καλή κατοχή της μπάλας, άψογη και τάχιστη εκτέλεση. Αστραπιαία!
Αντιδράσεις σε μικρό χώρο. Επιπλέον, σωστός επαγγελματίας.

Με το δεξί πόδι δεν έβαλε πολλά γκολ και ίσως το γεγονός αυτό να χρεώνεται ως
ένα από τα (ελάχιστα) μειοεκτήματά του. Φυσικά, η έντονη προσωπικότητά του
(όχι εύκολα αποδεκτή από τους άλλους…) ήταν ένα ακόμη «όπλο».

(286 συμμετοχές – 226 γκολ)

Μεγάλη ψυχή

Το πρότυπο του «επιθετικού-δυναμίτη» ήταν ο Γιώργος Σιδέρης!

Τεχνίτης, μπουκαδόρος, όταν αποφάσιζε τις κατά μέτωπον επιθέσεις δεν κοβόταν
με τίποτα. Και μιλάμε για κατ’ ευθείαν κόντρα με τους αμυντικούς, όχι διά…
της τεθλασμένης.

Κεφάλι γερό, αρκετοί τον αποκαλούσαν «τρελό», δυνατά σουτ, συνθέτουν το σέντερ
φορ που έγραψε ιστορία.

Ήταν ο πρώτος Έλληνας που αγωνίστηκε στο εξωτερικό (Αντβέρπ). Οι Βέλγοι
αφιέρωσαν εγκωμιαστικά σχόλια.

Μεγάλη ψυχή, «μπουλντόζας», ήταν αυτό που στις αλάνες λέγαμε «τους πήρε όλους
σβάρνα»!

Οι παλαιότεροι θυμούνται το «μπαίνει σαν τον Φόντακα» και το εννούν!

(323 συμμετοχές – 102 γκολ)

Μοντέρνος σέντερ φορ

Ο Γιώργος Κωστίκος ίσως ήταν από τους πρώτους που εισήγαγαν στην Ελλάδα το
πρότυπο του μοντέρνου σέντερ φορ. Κινήσεις εντός και εκτός περιοχής.

Φιλοσοφία του Κωστίκου ήταν «παίζω πρώτα για την ομάδα, μετά για μένα και
μοιράζω παιχνίδι μέσα στις γραμμές της περιοχής». Τον είπαν «Κλάους Φίσερ» και
μάλλον ο χαρακτηρισμός δεν ήταν υπερβολικός…

Είτε δεξιά είτε αριστερά έβγαζε σωστές πάσες και συμπαίκτες του σε θέση βολής!
Χρησιμοποιώντας πλάτη, απέφευγε το μαρκάρισμα, ο αντίπαλος ετίθετο νοκ άουτ
και η συνέχεια ήθελε να γίνεται η καλύτερη δυνατή επιλογή. Μεγάλο αίσθημα
νικητή! Σουτ μέτριο (με φάλτσο), χωρίς να το λέμε… ανίσχυρο, καλό άλμα και
ακόμη καλύτερη κεφαλιά.

Άλλαζε θέσεις διαρκώς, όχι ιδιαίτερα ταχύς, καλή κλειστή ντρίμπλα και άριστη
τεχνική κατάρτιση. Εύκολα θα τον ονομάζαμε «πλέι μέικερ περιοχής»!