ΑΥΤΟΙ

… δεν είναι πια πόλη του εγκλήματος. Για το έπος του δημάρχου Ρούντι
Τζουλιάνι μιλούν οι αριθμοί. Διαρρήξεις: μείον 45% μέσα σε μια τριετία.
Ένοπλες επιθέσεις: -49%. Κλοπές Ι.Χ.: -54%. Φόνοι: -60%. Μοιάζει απίστευτο,
και όμως η ΝΥ σβήστηκε από τον κατάλογο των 150 βιαιότερων πόλεων της
Αμερικής. Το 60% των κατοίκων της δήλωναν το ’90 ότι ήθελαν να φύγουν. Τώρα, η
πόλη είναι περιζήτητη για εγκατάσταση. Πώς εξηγούνται αυτά; Γεγονός είναι,
λένε οι αναλυτές, ότι υπάρχει μιά γενικότερη ύφεση της βίας. Οι φόνοι στις ΗΠΑ
μειώθηκαν κατά 20% σε σχέση με το ’92. Οι βιασμοί κατά 16%. Στα μικρότερα
αδικήματα η μείωση είναι επίσης σημαντική. Το Λονδίνο είναι 57% πάνω από τη ΝΥ
στις διαρρήξεις και 66% στις κλοπές.

… αιτίων, λένε οι αναλυτές. Πρώτον, η μεγάλη πτώση της ανεργίας (5%).
Δεύτερον, οι επιτυχίες στη μάχη κατά των ναρκωτικών: το κρακ, συνυφασμένο με
την εγκληματικότητα του ’80-’90, τελεί υπό απηνή διωγμό. Τρίτον, η τρέχουσα
αισιοδοξία, που αναζωογόνησε την ιδέα της οικογένειας και, κατ’ επέκταση, της
οικογενειακής ηθικής. Τέταρτον, «υπάρχει αστυνομία». Ο Τζουλιάνι αναδιοργάνωσε
συθέμελα το σώμα, το ενίσχυσε και κήρυξε τη θεωρία του «σπασμένου τζαμιού»: Αν
κάποιος σπάσει ένα τζάμι, μην τον συγχωρείς. Να του επιβάλεις τη βαρύτερη
ποινή. Αλλιώς, την επομένη θα βρεις κι άλλο τζάμι σπασμένο. Και τη μεθεπομένη
τρίτο. Και παραπλεύρως θα βρεις κι έναν μαχαιρωμένο.

… ο ζητιάνος, ο άστεγος, πρέπει να φεύγουν σηκωτοί, να εξαφανίζονται ει
δυνατόν από προσώπου γης. Κατά τη «Broken Window Theory», ακόμα και η θέα της
μικροπαράβασης δημιουργεί κλίμα, έδαφος προς τη μεγάλη. Σε δρόμο που δεν πετάς
ούτε γόπα δύσκολα κάνεις φόνο. Διατυπώθηκε έτσι η αρχή της «zero tolerance»,
της μηδενικής ανοχής. Αλήτες και απόκληροι χάθηκαν απ’ το μετρό και απ’ τα
πάρκα, οι δρόμοι καταυγάσθηκαν, οι νύχτες έγιναν φιλικότερες. Μόνο που υπήρξαν
και κάποιες άλλες αλλαγές ­ σ’όλη την Αμερική. Μέσα σε 5 χρόνια, οι ΗΠΑ
απέκτησαν 213 νέες φυλακές. Ένα εκατομμύριο Αμερικανοί ετησίως μπαίνουν (ή
βρίσκονται) στα σίδερα. Άλλη παρενέργεια: η αστυνομική ωμότητα. Φρικαλέα
βασανιστήρια ήρθαν σε φως όταν ένας φτωχός μετανάστης μεταφέρθηκε από
αστυνομικό τμήμα της ΝΥ σε νοσοκομείο ημιθανής, από βιασμό με χερούλι από
καζανάκι. Η Αμερική έφριξε.

… δήλωσε «συγκλονισμένος». Ξήλωσε τρεις αστυνομικούς. Και η κριτική της
αριστεράς εναντίον του δυνάμωσε. Αλλά οι «προοδευτικοί», μοιραία, κάνουν και
την αυτοκριτική τους. Ένα ηχηρό mea culpa. Ώστε έπρεπε, ρωτούν, να έρθει ο
«δεξιός» Τζουλιάνι για να ηρεμήσει η ΝΥ; Προπύργιο της αριστεράς, χαρά των
Δημοκρατικών, η ζωηρή κοσμόπολη έπρεπε άραγε να καταντήσει πεδίο δοκιμής των
πιο συντηρητικών θεωριών καταστολής; Οι liberals δεν συγχωρούν την αστυνομική
κτηνωδία. Βέβαια, δεν κάνουν και διαδηλώσεις υπέρ της επιστροφής της βίας
στους δρόμους. Αλλά αναρωτιούνται πού έσφαλαν οι ίδιοι, τι λησμόνησαν όταν
είχαν τον δήμο. Σε μια βδομάδα έρχονται πάλι οι δημοτικές. Η θαρραλέα
αντίπαλος του Τζουλιάνι, Ρουθ Μέσιντζερ, κατεβαίνει με συνθήματα κατά της
αστυνομικής βαρβαρότητας και υπέρ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Κηρύσσει μέτρα
πρόνοιας, φεμινισμό, ανοχή στη μαριχουάνα, στο χασίς, στις λεσβίες, στους γκέι
και στον πεινασμένο που κλέβει ένα ψωμί. Περιττό να λεχθεί, θεωρείται βέβαιη η
νίκη του Τζουλιάνι.