Το ευρώ, κρυφό χαρτί του Σημίτη

Ένα κρυφό «ατού» θα έχει ο Κώστας Σημίτης στις εκλογές του 2000, είτε αυτές
γίνουν με την εξάντληση της τετραετίας είτε νωρίτερα, την άνοιξη, λόγω κάποιας
εμπλοκής στο θέμα ανάδειξης Προέδρου της Δημοκρατίας. Το «ατού» αυτό ακούει
στο όνομα «ένταξη της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση».

ΠΑΡΑ τις έως τώρα επίσημες δηλώσεις ότι η δραχμή θα «συναντήσει» τα άλλα
νομίσματα το 2001 ή ακόμη και το 2002, το οικονομικό επιτελείο του
Πρωθυπουργού έχει αποφασίσει την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ στο διάστημα μεταξύ
Μαρτίου ’99 και Μαρτίου του 2000 ­ με το τελευταίο όριο να προκρίνεται.

Η πρώτη φάση της ΟΝΕ, με τις ισχυρές οικονομικά χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
θα ξεκινήσει ­ βάσει και της Συνθήκης του Μάαστριχτ ­ την 1η Ιανουαρίου 1999.

Η απόφαση για το ποιες χώρες θα μετάσχουν θα ληφθεί τη άνοιξη του 1998, με
βάση τις οικονομικές επιδόσεις των χωρών κατά το 1997.

Στη φάση αυτή η Ελλαδα δεν έχει τη δυνατότητα να μετάσχει, καθώς οι επιδόσεις
της τούτο το έτος απέχουν μακράν από τους στόχους του Μάαστριχτ ­ γεγονός που
δεν επιτρέπει καν σκέψεις για πολιτική διαπραγμάτευση.

Πάντως, ο κ. Σημίτης έχει δεχθεί και εισηγήσεις για πάση θυσία ένταξη από την
πρώτη φάση ­ με το επιχείρημα ότι ενδέχεται να υπάρξουν εξελίξεις στις αγορές,
από τις οποίες θα ήταν επικίνδυνο να λείπει η Ελλάδα.

Ωστόσο, η χώρα μας πρόκειται να έχει πολύ ικανοποιητικές επιδόσεις το έτος
1998, με βάση τόσο τις προβλέψεις της Αθήνας όσο και της Κομισιόν. Αυτό
σημαίνει πως η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα ­ βάσει του άρθρου 109 της Συνθήκης ­
να ζητήσει από την Ένωση την ένταξή της στην ΟΝΕ τρεις μήνες μετά την έναρξη
λειτουργίας της, δηλαδή την άνοιξη του 1999.

Όμως, όπως έλεγαν πηγές του πρωθυπουργικού γραφείου, η κυβέρνηση Σημίτη δεν
πρόκειται, με βάση τα έως τώρα δεδομένα, να επιδιώξει μια τόσο ταχεία ένταξη
στην ΟΝΕ.

Και τούτο διότι εκτιμά πως η εξασφάλιση της αποδοχής από μέρους των εταίρων θα
συνοδευτεί από «ανταλλάγματα» σε άλλες διαπραγματεύσεις (αγροτικά,
ελληνοτουρκικά κ.ά.), τα οποία η χώρα δεν έχει καμιά διάθεση να δώσει.
Αντιθέτως, ο Πρωθυπουγός φέρεται να έχει συμφωνήσει σε ένταξη της χώρας στις
αρχές του 2000, με βάση τις επιδόσεις του 1999. Έτσι, οι εκλογές ­ όποτε κι αν
πραγματοποιηθούν ­ θα βρουν την Ελλάδα να είναι «μέλος της λέσχης», κάτι που,
όπως υποστηρίζει το πρωθυπουργικό περιβάλλον, θα έχει τον αντίκτυπό του και
στα εκλογικά αποτελέσματα.

Ορισμένοι, μάλιστα, μεταξύ σοβαρού και αστείου θυμίζουν ότι και ο Κωνσταντίνος
Καραμανλής έβαλε τη χώρα στην ΟΕΚ και… «μετά έφυγε».

Η κατ’ αρχήν απόφαση της κυβέρνησης για επίσπευση της ένταξης στην ΟΝΕ
σημαίνει πρακτικά ότι το ενιαίο νόμισμα ευρώ θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα
ταυτοχρόνως με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, την 1η Ιανουαρίου 2001 ­ και
αντιστοίχως η δραχμή θα αποσυρθεί από την κυκλοφορία μαζί με το μάρκο, το
φράγκο ή τα άλλα νομίσματα, έξι μήνες ή ένα χρόνο αργότερα.

Η Αθήνα πιστεύει ότι η πρόθεσή της για… επιβίβαση στο τρένο του ευρώ δεν
πρόκειται να συναντήσει αντιδράσεις ­ και τούτο διότι η ελληνική οικονομία
αποτελεί μόλις το 1,7% της οικονομίας της Ένωσης, ενώ η δραχμή συμβάλλει με
λιγότερο από 1% στην ισοτιμία του υπάρχοντος ECU.

Από την άλλη μεριά, η ένταξη της δραχμής στο ευρώ, σε χρόνο νωρίτερο αυτού που
προβλεπόταν, θα δώσει σημαντικά πλεονεκτήματα ­ όχι μόνο οικονομικά, αλλά και
πολιτικά, αφού η χώρα θα κατοχυρωθεί στο κυρίαρχο ευρωπαϊκό σκηνικό.