ΑΥΤΟΙ

… της Ρώμης, που έκαναν πορεία κατά χιλιάδες στις 16/10 για να προβάλουν
διάφορα αιτήματά τους, δεν τραγουδούσαν ούτε τη Διεθνή ούτε τη Bandiera Rossa.
Τα περισσότερα τραγούδια ­ και τα συνθήματα που είχαν συντονίσει στον σκοπό
τους ­ ήταν από το «Μαζίνγκα» και από άλλα παρόμοια γιαπωνέζικα καρτούν της
τηλεόρασης. Δεν επρόκειτο, ακριβώς, ούτε για ανέκδοτο ούτε για στιγμιαία
αναλαμπή χιούμορ. Το φαινόμενο είναι γενικό, και παρατηρείται σ’ όλη την
Ευρώπη ­ νέα παιδιά να μεταφέρουν στην καθημερινή τους ζωή, ακόμη και στις
διεκδικήσεις τους, τις παραστάσεις και τους ήχους με τους οποίους έχουν
γαλουχηθεί. Έχουμε να κάνουμε πλέον με παιδιά όχι του Μίκυ και του Ντόναλντ
αλλά των ιαπωνικών κινούμενων σχεδίων.

… με τον Ντίσνεϋ στη ράχη τους, και με μνήμες από τα οδοφράγματα του ’68 ­
όπως τα έζησε ο καθένας ­ δεν το έχουν ίσως αντιληφθεί, αλλά τα γιαπωνέζικα
ανθρωπάκια περιλαμβάνουν και αυτά πρότυπα αντίστασης. Όχι όμως πολιτικής αλλά
ηλικιακής. Τα καρτούν της Άπω Ανατολής περιέχουν σκληρές κόντρες παιδιών με
μεγάλους. Όπου ο ήρωας είναι συνήθως παιδί και ο εχθρός πάντα ενήλικος. Αυτή
είναι και η πιο χτυπητή διαφορά τους, το φυσικό γεγονός της ηλικίας ­ όχι
κάποιο ζήτημα κοινωνικό ή ιδεολογικό. Ιταλοί κοινωνιολόγοι έχουν γράψει ήδη
μελέτες για το φαινόμενο, γι’ αυτή την αλλαγή «σκέψης» στη μυθολογία του
χρωματιστού επίπεδου κόσμου. (Λ.χ., Luca Raffaelli: «Il pensiero nei cartoon,
da Disney ai Giapponesi», Castelvecchi). Τι περιμένατε; λένε. Η tv generation
από πού θ’ αντλούσε τις ιδέες και τα προτυπά της; Από θεωρητικούς που δεν έχει
διαβάσει; Ή από τον Μάη του ’68, που ούτε οι γονείς της δεν μπορούν να της τον εξηγήσουν;

… οι πατεράδες έβγαιναν στις πλατείες με τα σφυροδρέπανα και τον Μαρξ, οι
βλαστοί τους προτιμούν για σύμβολα το Ούφο-Ρομπότ και τη Μάγια την Πιθηκίνα. Η
αλλαγή επαναστατικού ρεπερτορίου είναι θεαματική. Αλλά αν τα παιδιά τραγουδούν
μοτίβα των καρτούν, με ποιο…. κόμμα είναι; αναρωτιούνται οι πολιτικοί. Μα με
αυτό: του Ούφο Ρομπότ! Στο «Μετά Είκοσι Έτη, Μια Γενιά Χωρίς Αναμνήσεις», η
ψυχολόγος Λ. Σιόλλα γράφει ότι οι νέοι του ’68 αγωνίζονταν να υπερβούν την
ηλικία τους. Γι’ αυτό συναδελφώνονταν και με τους εργάτες. Οι τωρινοί δεν το
‘χουν σε κακό που είναι νέοι. Και επίσης, ούτε που ανησυχούν «πού να
στεγασθούν» πολιτικά. Έτη φωτος έχουν μεσολαβήσει. Χάθηκε και η παλιά ενότητα,
η συλλογικοτητα των αγώνων και των συγκεντρώσεων. Στη θέση της έχει μπει η
«πολλαπλότητα». Πολλοί μεν, αλλά καθένας κι απάνω του. Όλοι αυτονομημένοι.
(Loredana Sciolla: «Vent’anni dopo, generazione senza ricordi», Mulino).

… πολλή σημασία στα σύμβολα. Απ’ τη «γενιά του φαξ» (γύρω στο ’90) και μετά,
υπάρχει μια αποκοπή από την ιδέα της πολιτικής στράτευσης. Στο Τορίνο, πριν
από μια μεγάλη διαδήλωση, οι φοιτητές συσκέφθηκαν αρκετή ώρα για το αν θα
‘πρεπε στα πλακάτ να χρησιμοποιήσουν φωτογραφίες του Τσε ή του…. Στινγκ.
(Τελικά προτίμησαν τον Τσε). Κατά τον καθηγητή της Κοινωνιολογίας Φράνκο
Γκαρρέλλι, ακόμη και στις μεγάλες συγκεντρώσεις νέων σήμερα, έχεις την αίσθηση
ότι δεν πρόκειται για οπαδούς του ομιλητή (ή του τραγουδιστή) αλλά για
πρωταγωνιστές. «Υπάρχει μια αποδραματοποίηση και μια αυτοειρωνεία. Δεν είναι
εύκολα παιδιά. Μοιάζουν λίγο ορφανά, αλλά είναι πεισματάρικα ­ σου σπάνε τα νεύρα».