ΑΥΤΟΙ

… που σημειώνονται στις κυβερνήσεις και στα συνδικάτα έχουν συχνά
προεκτάσεις σ’ ένα άλλο νευραλγικό χώρο: τα Μέσα Ενημέρωσης. Στην Ιταλία,
μπορεί ο Ρομάνο Πρόντι να επέστρεψε με ανακούφιση στο πρωθυπουργικό του
μέγαρο, αλλά η Rai, λόγου χάρη, σείεται τώρα ολόκληρη. Ορισμένα
φιλοκυβερνητικά στελέχη της κρατικής τηλεόρασης εκτέθηκαν για τα καλά στη
διάρκεια της πολιτικής κρίσης. Με φλογερά σχόλια και επίμονα ρεπορτάζ είχαν
αποδυθεί σε μια μέχρις εσχάτων προσπάθεια για τη διάσωση της κεντροαριστεράς.
Ανάλογα όμως εκτέθηκαν και οι αντίθετοι σπρώχνοντας, αυτοί, την κυβέρνηση προς
το βάραθρο. «Θα λέγαμε ότι είναι καιρός να πέσουν μερικά κεφάλια στα κανάλια ­
έγραψε ένας σχολιαστής. ­ Αλλά και αυτό είναι αμφίβολο αν αρκεί».

… εκτυλίχθηκαν και στα έντυπα Μέσα. Ο περίφημος Βάουρο, ο γελοιογράφος του
«Μανιφέστο», λογοκρίθηκε από τον διευθυντή του, Βαλεντίνο Παρλάτο. Σαρκάζοντας
τον φιλοκυβερνητικό Γραμματέα της ιταλικής ΓΣΕ για τη στάση του κατά της
Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, ο Βάουρο τον είχε σχεδιάσει με το σήμα της Ένωσης
Βιομηχάνων για περικεφαλαία και με την επιγραφή «Όχι στο 35ωρο». Όταν η
εφημερίδα αρνήθηκε να τυπώσει το σκίτσο, ο Βάουρο κήρυξε «απεργία άνευ
αποδοχών», όπως την ονόμασε, για μια βδομάδα. «Είναι εκπληκτικό ­ είπε ­ αλλά
η αριστερά, την κρίσιμη ώρα, ανακαλύπτει πάντοτε τις χειρότερες παρορμήσεις
της». «Αγαπητέ Βάουρο ­ του έγραψε ο Παρλάτο. ­ Αν απέρριψα το σκίτσο σου
είναι ακριβώς γιατί σατίριζε το είδος εκείνο της προδοσίας που αποτελεί τη
μεγαλύτερη πληγή της αριστεράς. Θα έλεγα και της δημοκρατίας. Τον Γραμματέα
της ΓΣΕ τον έχουμε ήδη στηλιτεύσει αρκετά. Αλλά, στο κάτω κάτω, δικός μας
άνθρωπος είναι».

… στενόκαρδη απέναντι στο ίδιο πρόβλημα είναι ­ στη Γαλλία ­ η «Μοντ». Αυτή
όχι μόνο δεν λογόκρινε τον δικό της σκιτσογράφο αλλά τον πρόβαλε και στην
πρώτη σελίδα. Όπου ο Ζοσπέν εμφανίζεται να λέει: «Ξέρετε, είμαι πρωθυπουργός
επί 24ώρου βάσεως». Και ο Σιράκ να του απαντά ειρωνικά: «Α ναι; Κι εγώ
πρόεδρος επί 35ώρου». Είναι άραγε οι Γάλλοι πιο ρεαλιστές; Ξέρουν μήπως ότι με
το 35ωρο η κυβέρνηση δεν έκανε παρά μόνο μια «πολιτική χειρονομία», άνευ
δηλαδή ουσίας, όπως βεβαιώνει η «Λιμπερασιόν»; «Ο νόμος που εξήγγειλε ο Ζοσπέν
­ γράφει ο Λωράν Ζοφρέν ­ του επιτρέπει ουσιαστικά να προδώσει όλες του τις
υποσχέσεις και να κάνει κάθε είδους συμβιβασμούς και ελιγμούς. Λόγου χάρη,
επιτάχυνση της πορείας προς το εύρω. Ή γρήγορες ιδιωτικοποιήσεις, όπως με την
Τόμσον». Αλλά ας μην επαναπαύονται οι σοσιαλιστές, που με τόση μαεστρία
πέρασαν ξυστά από τον σκόπελο, λέει ο σχολιαστής. «Δεν θα κριθούν από την
ευελιξία τους, αλλά από τις επιδόσεις τους κατά της ανεργίας ­ και μόνο».

… το 35ωρο ελκύει ως ιδέα ­ παρατηρεί ­ σε περιόδους κρίσης της
παραγωγικότητας όπως τώρα, δεν θα απέδιδε παρά μόνο σε ορισμένους τομείς, και
πάλι υπό στενό έλεγχο. «Χρειάζεται διάλογος, και προσαρμογή κατά περίπτωση. Το
ίδιο το συνδικάτο των κλωστοϋφαντουργών εκφράζει φόβους ότι στον δικό τους,
τόσο ευαίσθητο κλάδο, οι 35 ώρες δεν θα κατέληγαν παρά σε απολύσεις και σε
μετακόμιση ολόκληρων εργοστασίων. Στην Ιταλία, επίσης, η μεγαλύτερη εργατική
συνομοσπονδία φοβάται ότι η απαρέγκλιτη εφαρμογή του 35ώρου θα σκότωνε τον
κοινωνικό διάλογο. Για να μην αναφέρουμε την αντίδραση του TUC, του
βρεταννικού Συμβουλίου Συνδικάτων».