Αίμα για το αίμα

Αλγέρι 1997. Συγγενείς θυμάτων μιας ακόμη σφαγής θρηνούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα στους φρεσκοσκαμμένους τάφους στο Χαράκι, έξω από το Αλγέρι

Η δυστυχία να είσαι Αλγερινός γίνεται βαρύτερη τη νύχτα. Καθώς η Ευρώπη και η
Αμερική, μάλλον απαθείς, παρατηρούν σ’ ένα λαό 30 εκατομμυρίων σκηνές που
θυμίζουν κρεοπωλείο, οι νεκροί από τις τερατώδεις σφαγές φτάνουν ήδη τις
65.000.Ο ΑΡΙΘΜΟΣ είναι κατά προσέγγιση. Οι ίδιοι οι Αλγερινοί παραδέχονται ότι
δεν ξέρουν πόσα ακριβώς είναι τα θύματα. Ούτε ξέρουν πόσοι συμπατριώτες τους
έχουν εγκαταλείψει τη χώρα. Όπως στην Καμπότζη επί Πολ Ποτ, στην Κούβα της
δεκαετίας του ’60, στο Βιετνάμ του ’70, στη Μαύρη Αφρική του ’80, ένα ρεύμα
φυγής με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο, έχει αναπτυχθεί στις αλγερινές πόλεις αλλά
και στην ύπαιθρο και συνεχίζεται ασυγκράτητο.

Από το 1992, που άρχισε η ένοπλη δράση του Ισλαμικού Μετώπου Σωτηρίας (ΦΙΣ)
και έπειτα των Ένοπλων Ισλαμικών Ομάδων (ΖΙΑ), εκατοντάδες χιλιάδες Αλγερινοί
­ ίσως και ένα εκατομμύριο ­ εγκατέλειψαν τη χώρα για να ζητήσουν καταφύγιο σε
κράτη της Ευρώπης, κυρίως στη Γαλλία, καθώς και σε αραβικές χώρες όπως η
Τυνησία και η Αίγυπτος, όπου ο ισλαμικός φανατισμός έχει λιγότερο άγρια χαρακτηριστικά.

ΤΙ ΒΙΑ…

Το είδος της βίας που έχει εξαπλωθεί στην Αλγερία δεν είναι εύκολα
ερμηνεύσιμο. Η εφημερίδα «Ελ Ουάταν» έδωσε μια γλαφυρή περιγραφή, λόγου χάρη,
της τρομερής νύχτας της 23ης Σεπτεμβρίου, στη συνοικία Μπεντάλχα, λίγο έξω από
το Αλγέρι.

Ένοπλες ομάδες, λέει ­ προφανώς ισλαμικές ­ χτυπούσαν μία – μία τις πόρτες των
σπιτιών και συνελαμβαναν όλους τους ενοίκους. Αν κάποιοι δεν άνοιγαν, οι
επισκέπτες ανατίναζαν την πόρτα με βόμβα. Άντρες, γυναίκες και παιδιά
ανεξαρτήτως ηλικίας συγκεντρώθηκαν σε ένα οικόπεδο. Επακολούθησε σφαγή. Τα
όργανα ήταν μαχαίρια, τσεκούρια και σφαίρες. Μερικά από τα πτώματα βρέθηκαν
τεμαχισμένα με απίστευτο τρόπο. Σε άλλα έβαλαν φωτιά. Συνολικά, σκοτώθηκαν
εκείνη τη βραδιά 214 άτομα. Ακολούθησαν και αλλά τέτοια περιστατικά κραιπάλης
αίματος, με εκατοντάδες θύματα τις τελευταίες εβδομάδες.

Η ποσότητα και η ποιότητα της βίας που έχει εκλυθεί φαίνεται από το γεγονός
ότι στο Μπάινεμ ­ επίσης έξω από το Αλγέρι ­ οι στρατιώτες του καθεστώτος
Ζερουάλ χρησιμοποίησαν εναντίον ομάδων ισλαμιστών…. μπουλντόζες.

Στην πρωτεύουσα και σε άλλες πόλεις, απελπισμένοι πολίτες κοιμούνται έξω από
αστυνομικά τμήματα με την ελπίδα ότι θα γλιτώσουν από τυχόν επιθέσεις. Αλλά ο
ζήλος των αστυνομικών και του στρατού είναι περισσότερο διωκτικός παρά προστατευτικός.

ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ

Η «Ουάσιγκτον Ποστ» έγραψε προχθές ότι στις σφαγές της Μπεντάλχα οι κραυγές
και οι βόμβες ακούγονταν τρία χιλιόμετρα μακριά, ώς τη συνοικία Μπαράκι, όπου
υπήρχαν μεγάλες δυνάμεις ασφαλείας. Ουδείς κινήθηκε για να σώσει τους σφαζόμενους.

Εξ ου και η θεωρία περί ύποπτης αδρανείας του καθεστώτος που, διά του
«ισλαμικού κινδύνου» δικαιολογεί τη δική του (αναμφισβήτητη επίσης) αγριότητα
αλλά και αυτή την ύπαρξη. Εκατοντάδες ισλαμιστές έχουν σφαγιαστεί από την
αστυνομία με κάπως μικρότερη δημοσιότητα από εκείνη που απολαμβάνουν ­ μόλις
σφαγούν ­ τα δικά τους θύματα. Αλλά καμιά σφαγή δεν αρκεί για να δικαιώσει την
άλλη. Και καμιά πλευρά, όπως φαίνεται, δεν θα σταματήσει πλέον χωρίς ευρεία
και αποφασιστική διεθνή παρέμβαση.

Η ΑΙΜΑΤΟΧΥΣΙΑ του Αλγερίου μοιάζει να είναι έξω από κάθε συνηθισμένη λογική.
Ακόμη και στη Βοσνία ή στη Ρουάντα, με λίγη δυσκολία, διακρίνει κανείς λόγους
και αιτίες. Εδώ όμως;

Η αντιδημοκρατική συμπεριφορά του καθεστώτος, που απέκλεισε τους ισλαμιστές
από την εξουσία την οποία θα κέρδιζαν με εκλογές πριν από πέντε χρόνια,
δύσκολα ­ ακόμη και αυτή ­ μπορεί να δικαιολογήσει την τυφλή βία των
τελευταίων εναντίον του ίδιου του πληθυσμού της χώρας τους, ακόμη και των βρεφών.

Δύσκολα επίσης ευσταθεί και η ερμηνεία περί «διεθνών συμφερόντων» που θέλουν
να εκμεταλλευθούν την Αλγερία με τη βοήθεια του Ζερουάλ.

Είναι εκμεταλλεύσιμη μια τέτοια χώρα ­ και για πόσον καιρό;

Η «Ουάσιγκτον Ποστ» αναφέρει κι αυτή τη θεωρία ότι ο Ζερουάλ ­ και οι «ξένοι»
­ αφήνουν τους ισλαμιστές να σφάζουν για να… εκτίθενται. Και έτσι να
δικαιώνεται το επίσημο καθεστώς. Αλλά αυτοί γιατί δέχονται να «εκτίθενται»;

Εν αναμονή και άλλων τυχόν ερμηνειών, για την ψυχολογία της βίας ή ίσως για
την ανθρώπινη φύση, αξίζει να σημειωθεί μια ακόμη πρωτοτυπία του αλγερινού
δράματος: είναι το μόνο στις μέρες μας χωρίς κάμερες. Η TV απουσιάζει. Οι
λιγοστοί ξένοι δημοσιογράφοι τρέμουν να ξεμυτίσουν από τα ξενοδοχεία τους.
Πηγαίνουν παντού με φρουρά.

Οι ντόπιοι, ακόμη πιο έντρομοι, έχουν γίνει και βραχύβιοι…