Γάμος χωρίς σύνορα

(Πάνω) Χωρίς Σύνορα. Ο Μιχάλης και η Ρεβέκκα στην Παλαιστίνη, προσφέροντας «ό,τι πιο αληθινό και ωραίο υπάρχει: βοήθεια σε όσους τη χρειάζονται», όπως λένε οι ίδιοι (Δεξιά) Παιδικά χαμόγελα. Στη ματωμένη Λωρίδα της Γάζας χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα ώστε να χαμογελάσουν τα παιδιά. Τους την προσφέρουν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα

Είχαν ένα όνειρο. Και γι’ αυτό δεν άντεχαν άλλο να υπάρχουν μέσα στη σύμβαση,
στη ρουτίνα. Ήθελαν να ζήσουν, βοηθώντας τους άλλους. Έτσι βρέθηκαν στην
πληγωμένη Αρμενία, πλάι σε όσους υπέφεραν. Έτσι βρίσκονται και σήμερα στην Παλαιστίνη.

ΥΠΟ τη σκιά του πολέμου αγωνίζονται να θριαμβεύσει η ζωή, πάνω στον θάνατο. Η
Ρεβέκκα και ο Μιχάλης. Δύο εθελοντές: η αποστολή των Γιατρών Χωρίς Σύνορα…

Γνωρίστηκαν στην Αρμενία, πριν από δύο χρόνια. Η νοσηλεύτρια Ρεβέκκα
Παπαδοπούλου και ο διοικητικός υπάλληλος Μιχάλης Φωτιάδης. Ήταν πρώτη αποστολή
και για τους δύο. Ερωτεύτηκαν. Και πριν από λίγον καιρό, εν μέσω ταραχών,
εξοντωτικών ωραρίων, άθλιων συνθηκών, παντρεύτηκαν ­ μέσα στα δύο λεπτά που
μπόρεσαν να «ξεκλέψουν» από τον συνεχή, καθημερινό αγώνα τους… Οι φωνές τους
είναι χαρούμενες. Μιλούν γρήγορα και ζωηρά.

Σήμερα, αργά, αμέσως μετά τις πόρτα σε πόρτα επισκέψεις τους στα σπίτια
ασθενών των γύρω χωριών, θα σχεδιάσουν το πρόγραμμα της αυριανής ημέρας.
«Είμαστε 24 ώρες το 24ωρο σε ετοιμότητα. Εσωτερική ετοιμότητα, κυρίως», λέει η
Ρεβέκκα· ο Μιχάλης συναινεί. Και οι δύο νέοι άνθρωποι λάμπουν από ευτυχία.

Αρνούνται να πιστέψουν ότι οι σημερινές συνθήκες κάνουν τους ανθρώπους
ανίκανους να δημιουργήσουν έναν καλύτερο κόσμο. Μέσα λοιπόν από βομβιστικές
επιθέσεις, θανάτους, πανικό και οδύνη, η Ρεβέκκα και ο Μιχάλης συνεχίζουν στην
Παλαιστίνη, εδώ και περίπου ένα χρόνο, το πρόγραμμα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα,
για την αποκατάσταση των ατόμων με ειδικές ανάγκες, που υπάρχουν στην
ευαίσθητη τούτη γωνιά του πλανήτη.

«Δευτέρα, 16.20. Συνοριακό φυλάκιο Ερέζ. Είσοδος για τη Λωρίδα της Γάζας.
Νεκρική σιγή. Μόνο οι σειρήνες που ακούγονται από κάποιο περιπολικό. Λίγες
εβδομάδες πρωτύτερα ο χώρος αυτός ήταν γεμάτος κόσμο…».

Κάθε ημέρα, ανελλιπώς, ο Μιχάλης στέλνει μια σύντομη αναφορά στο «αρχηγείο»
των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, στην Αθήνα. Η Ρεβέκκα και ο ίδιος; «Καλά είμαστε.
Μια χαρά», απαντάει, λίγο ξαφνιασμένος ο Μιχάλης, «γιατί όχι;». «Πέμπτη,
21.00. Συνοριακό φυλάκιο Ερέζ. Ένα ασθενοφόρο πλησιάζει τους στρατιώτες.
Μεταφέρει έναν Παλαιστίνιο, ίσως πρόσφυγα, ίσως παιδί, ίσως γέροντα. Ίσως ένα
επείγον περιστατικό, ίσως μια χρόνια ασθένεια, ίσως και μια δύσκολη γέννα. Δεν
έχει σημασία. Η αντιμετώπιση, ίδια. Τα σύνορα είναι κλειστά. Ο αποκλεισμός ολοκληρωτικός».

Είναι δύσκολο να ταιριάσει κανείς τα δύο γελαστά πρόσωπα της Ρεβέκκας και του
Μιχάλη, με την καθημερινή τους πραγματικότητα, τον αγώνα ενάντια στην
αναπηρία, τη φτώχεια, τον φόβο, τον πόλεμο. «Όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται
αυτό», λέει η Ρεβέκκα, «εδώ, στην Παλαιστίνη, που περνάει πολύ δύσκολες ώρες,
μια δική μας ανάγκη έχει κατασιγασθεί. Είναι η ανάγκη που με ώθησε να γίνω
εθελόντρια στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Ένα απροσδιόριστο, μα συνάμα τόσο
ισχυρό, αίσθημα αλληλεγγύης. Μια πιεστική ανάγκη να μπορέσω να κάνω πράξη,
άμεσα, απτά, αυτήν την αλληλεγγύη. Εδώ μπορώ. Κι έχω τη μεγαλύτερη αμοιβή: το
αυθόρμητο, ξαφνικό γέλιο ενός παιδιού, το χαμόγελο μιας μάνας».

«Σάββατο, 9.00. Χωριό Μπένι Σουχίλα. Νότια Γάζα. Η ομάδα των Γιατρών Χωρίς
Σύνορα τελείωσε την πρωινή συνάντηση. Αφού συζητήθηκαν τα θέματα της δουλειάς,
κάθε μέλος θα πάρει τον δρόμο του για τα γύρω χωριά, όπου θα συναντήσει
αναπήρους και τις οικογένειές τους για να τους ακούσει, να τους συμβουλέψει,
να βρουν λύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Και αυτά μοιάζουν
ατελείωτα, μια και δεν είναι μόνο η αναπηρία που τους ταλανίζει…». «Είμαστε
ευτυχισμένοι. Καλά είμαστε εδώ», λένε με μια φωνή η Ρεβέκκα και ο Μιχάλης,
«κάνουμε αυτό που πιστεύουμε. Εδώ, αποκομμένος από τη ρουτίνα της δυτικής
καθημερινής ζωής, βλέπεις, νιώθεις, ζεις αλλιώς. Βλέπεις πιο καθαρά, πιο
αυθεντικά αισθήματα στους ανθρώπους. Το χαμόγελο αλλά και το κλάμα όσων
προσπαθούμε να βοηθήσουμε μάς κινητοποιεί, μας συγκινεί. Μας δίνει σχεδόν
ανεξάντλητη ενέργεια να πετύχουμε το καλύτερο δυνατόν».

Περί οικονομικών αποδοχών όμως… Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα επιβιώνουν χάρη στις
ετήσιες εισφορές των μελών τους και στις δωρεές που δέχονται. Σχεδόν ολόκληρος
ο «προϋπολογισμός» τους δαπανάται για τις αποστολές των ομάδων εθελοντών, οι
οποίοι βρίσκονται οπουδήποτε στον κόσμο ξεσπάσει κρίση. Όσο για τους ίδιους
τους εθελοντές; Καλύπτονται απλώς τα έξοδά τους κατά τη διάρκεια της αποστολής.

«Το οικονομικό θέμα δεν είναι από τις πρώτες προτεραιότητες κανενός από όσους
γίνονται εθελοντές στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα», λέει κατηγορηματικά ο
Μιχάλης. «Τα πολλά χρήματα ας τα πάρουν εκείνοι που τα επιθυμούν κι εμάς ας
μας αφήσουν στη χαρά μας, στις αποστολές», προσθέτει η Ρεβέκκα, «είναι η
ευτυχία μας: το να είμαστε εδώ ­ όπου ονειρευόμασταν ­ στην αποστολή και να
είναι αληθινό και να νιώθουμε καλά».