[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΑΠΟΦΑΣΗ της κυβέρνησης να επιβάλλει πόθεν έσχες στους δημοσίους υπαλλήλους
που εμπλέκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στις διαδικασίες προκήρυξης,
αξιολόγησης και ανάθεσης δημοσίων έργων, θα μπορούσε να χαιρετισθεί ως ένα
ακόμη βήμα για την επικράτηση της διαφάνειας στον κρίσιμο τομέα των σχέσεων
του Δημοσίου με το ιδιωτικό κεφάλαιο. Αλλά είναι; Δύσκολο να το ισχυρισθεί
κανείς με βεβαιότητα. Ο λόγος είναι απλός: ο έλεγχος των δηλώσεων έχει
ανατεθεί στην Αντεισαγγελία του Αρείου Πάγου, η οποία, λόγω φόρτου εργασίας
αλλά και έλλειψης ουσιαστικού ελεγκτικού μηχανισμού, αδυνατεί να εξετάσει σε
βάθος τα όσα δηλώνουν οι υπόχρεοι υποβολής δηλώσεων. Κάθε φορά λοιπόν που η
κυβέρνηση φορτώνει στην Αντεισαγγελία μια καινούργια κατηγορία υπόχρεων για
δήλωση, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να λιγοστεύει τις πιθανότητες να υπάρξει
ουσιαστικός έλεγχος στις ήδη υπό έλεγχο κατηγορίες. Η απόφαση της κυβέρνησης
για τους δημοσίους υπαλλήλους που εμπλέκονται στα δημόσια έργα αφορά περί τις
4.000 άτομα. Αν υποτεθεί ότι άλλες 5.000 άτομα είναι οι πολιτικοί, τα
κυβερνητικά στελέχη, τα στελέχη του κρατικού μηχανισμού, οι δημοσιογράφοι και
περίπου 40.000 οι αστυνομικοί που επίσης θα υποχρεούνται σύντομα στην υποβολή
δηλώσεων περί πόθεν έσχες, γίνεται κατανοητό ότι η Αντεισαγγελία του Αρείου
Πάγου είναι αδύνατον να ελέγξει αποτελεσματικά 50.000 δηλώσεις. Οπότε γεννάται
το ερώτημα γιατί εντάσσονται σ’ αυτή τη διαδικασία και άλλες κοινωνικές
ομάδες. Για να αποκτήσει μήπως άλλοθι η κυβέρνηση, ότι δήθεν επιβάλλει
διαφάνεια; Αλλά με τον τρόπο αυτό, μόνο διαφάνεια δεν επιβάλλεται. Αν η
κυβέρνηση επιθυμεί ουσιαστικό έλεγχο των δηλώσεων περί πόθεν έσχες ας δώσει το
καλό παράδειγμα, παρέχοντας στη Δικαιοσύνη τους κατάλληλους μηχανισμούς για να
ελεγχθούν πραγματικά ­ εξονυχιστικά δηλαδή ­ οι δηλώσεις των πολιτικών. Για να
μην έχει δικαιολογία εν συνεχεία ο καθένας από μας, είτε δημοσιογράφος είναι
είτε αστυνομικός είτε υπάλληλος της νομαρχίας Ημαθίας…