Ρεζίλι η Μοσάντ

Ο αρχηγός. Ο επικεφαλής της Μοσάντ, Ντάνι Γιατόμ, καλείται να πληρώσει το τίμημα για την γκάφα του Νετανιάχου

Η Μοσάντ ήταν κάποτε γνωστή ως μια παντοδύναμη μυστική υπηρεσία. Σήμερα,
ύστερα από μια αδέξια απόπειρα δολοφονίας κατά του ηγέτη της Χαμάς, στο Αμμάν,
μοιάζει με καρικατούρα του παλιού εαυτού της. Και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός
δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος.

ΕΚΕΙΝΟ το πρωινό, η είδηση από το Αμμάν ήρθε κάπως συγκεχυμένη. Μια παράξενη
απόπειρα δολοφονίας με κάποιο εξωτικό «χημικό όπλο». Με άδοξο τέλος. Φαινόταν
αδιανόητο να ήταν δουλειά της Μοσάντ. Γιατί αν την είχαν κάνει οι ισραηλινές
μυστικές υπηρεσίες, τότε ο στόχος, ο Χαλέντ Μεσχάλ, θα ήταν νεκρός.
Τουλάχιστον αυτό έλεγε η ιστορική εμπειρία. Από την απαγωγή του Αδόλφου Άιχμαν
το 1960 και την εξόντωση μέχρις ενός των ανταρτών του Μαύρου Σεπτέμβρη, που
σκότωσαν 11 Ισραηλινούς αθλητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, το 1972,
έως την επιχείρηση εξουδετέρωσης των αεροπειρατών του Έντεμπε, το 1976.

Στη νέα πραγματικότητα του μεταψυχροπολεμικού κόσμου, η CIA και η ΜΙ5 δεν ήταν
παρά σκιές του παλιού εαυτού τους. Όμως, κάθε ενέργεια της Μοσάντ είχε τη
σφραγίδα της επιτυχίας. Ως την επιχείρηση στο Αμμάν.

ΔΙΑΤΑΓΗ ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ

Μπορεί σήμερα ο Βενιαμίν Νετανιάχου να λέει πως δεν ήταν παρά μόνο μία χαμένη
μάχη στον πόλεμό του κατά της τρομοκρατίας. Μα πίσω από σκληρά λόγια, απλώς
προσπαθεί να σκεπάσει το τίμημα που χρειάστηκε να πληρώσει για να πάρει πίσω
τους πράκτορές του, που τα θαλάσσωσαν στο Αμμάν. Αυτό το τίμημα ήταν η
απελευθέρωση του πνευματικού ηγέτη της Χαμάς, Σεΐχ Αχμέντ Γιασίν.

Ο Νετανιάχου διέταξε τη δολοφονία του πολιτικού ηγέτη της Χαμάς, χωρίς να
συμβουλευτεί ούτε την κυβέρνησή του, ούτε τη στρατιωτική αντικατασκοπία, ούτε
τις υπηρεσίες ασφαλείας, γράφει η εφημερίδα «Χααρέτζ». Ο μοναδικός άνθρωπος
που το γνώριζε ήταν ο Ντάνι Γιατόμ, ο αρχηγός της Μοσάντ. Τόσο το χειρότερο
γι’ αυτόν.

Οι ημέρες του είναι πια μετρημένες. Τώρα οι Ισραηλινοί αναρωτιούνται γιατί ο
Νετανιάχου δεν σκέφτηκε ούτε τις συνέπειες σε περίπτωση αποτυχίας μιας
επιχείρησης τόσο υψηλού κινδύνου, στις 25 Σεπτεμβρίου, κατά την οποία δύο
πράκτορες της Μοσάντ έπρεπε να πλήξουν με δηλητηριώδη ένεση έναν κινούμενο
στόχο, σε πολυσύχναστο δρόμο, μέρα μεσημέρι.

Η αποτυχημένη επιχείρηση λειτούργησε σαν μπούμερανγκ, ενισχύοντας τους
ισλαμιστές μαχητές που ήθελε να πλήξει. Περιέπλεξε τις σχέσεις του Ισραήλ με
τη μοναδική του φίλη χώρα στον αραβικό κόσμο, την Ιορδανία. Έκανε την άλλοτε
κραταιά Μοσάντ να μοιάζει στα μάτια της κοινής γνώμης με καφενείο.

Η ΜΟΣΑΝΤ δεν είναι πια η μυθική μυστική υπηρεσία που ήταν κάποτε. Δεν έχει πια
καμιά σχέση ούτε με το όνομά της: Ινστιτούτο Πληροφοριών και Ειδικών
Αποστολών.

Η ισορροπία ανάμεσα στη συλλογή πληροφοριών και τις ειδικές αποστολές ήταν
κάποτε και για πολλά χρόνια τέλεια. Όμως, με την εμμονή στην κατοχή των εδαφών
της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας και την ενδυνάμωση του κινήματος
των Παλαιστινίων, η ζυγαριά έγειρε οριστικά.

Από οργάνωση συλλογής πληροφοριών, η Μοσάντ έγινε μια οργάνωση εκτελεστών που
αποκλειστικός στόχος της είναι να κυνηγάει και να εξοντώνει «Παλαιστίνιους τρομοκράτες».

Αυτό, το Ισραήλ το πλήρωσε ακριβά.

Η Μοσάντ απέτυχε να προβλέψει την αιφνιδιαστική επίθεση της Συρίας και της
Αιγύπτου, τον Οκτώβριο του 1973.

Και εδώ και είκοσι χρόνια δεν διαθέτει πλήρη εικόνα για την απόκτηση όπλων
μαζικής καταστροφής από το Ιράκ, τη Συρία και το Ιράν.

Αντί να συλλέγει και να επεξεργάζεται πληροφορίες, η Μοσάντ διακατέχεται
σήμερα από τη μονομανία του πολέμου και της τρομοκρατίας.

Οι ειδικοί κλάδοι επιχειρήσεων Σεζάρις και Κιντόν, που αναλαμβάνουν τις
δολοφονίες, έχουν γιγαντωθεί εις βάρος του κλάδου συλλογής πληροφοριών Τσομέτ.

ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

Το Ισραήλ είναι η μοναδική δημοκρατική χώρα που αποδέχεται τη νομιμότητα των
δολοφονιών όλων όσων ονομάζει «τρομοκράτες».

Η ενστικτώδης διάθεση των Ισραηλινών για αντίποινα στις τρομοκρατικές
επιθέσεις είναι ο βασικός λόγος που απέτυχε η επιχείρηση στο Αμμάν, χρεώνοντας
την Μοσάντ με τη χειρότερη γκάφα στην ιστορία της. Ακόμη χειρότερη είναι,
ίσως, μια αποκάλυψη, σημειώνει ο συγγραφέας Γιόσι Μέλμαν στους «Λος Άντζελες
Τάιμς»: ότι έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο πως το Ισραήλ εμπλέκεται στην έρευνα
και παραγωγή βιολογικών και χημικών όπλων, σε μία περίοδο που οι περισσότερες
χώρες ζητούν την κατάργησή τους.

Επιχειρήσεις σαν αυτή της Μοσάντ στο Αμμάν αποκαλύπτουν επίσης την ανασφάλεια
που νιώθουν οι Ισραηλινοί στο σύγχρονο ρευστό διεθνές περιβάλλον, από το οποίο
απουσιάζουν τα μονολιθικά μπλοκ του παρελθόντος.

Μολονότι παραμένει η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στην περιοχή, το Ισραήλ
εξακολουθεί να διακατέχεται από το σύνδρομο του Δαβίδ.