ΑΥΤΟΙ

… των πανηγυρισμών για το «35ωρο» του Ζοσπέν (που αναγγέλθηκε από τώρα για
το 2000), αξίζει να προσεχθούν ορισμένες παρατηρήσεις που δημοσιεύθηκαν στη
«Μοντ». Κάποιες φράσεις-κλειδιά στην εισήγηση του Γάλλου πρωθυπουργού δείχνουν
κατά την εφημερίδα (12/10) ότι οι επιχειρηματίες ­ που αρχικά αντέδρασαν ζωηρά
­ δεν έχουν λόγους να στενοχωρούνται. Εν πρώτοις, ο νόμος δεν θίγει τις
επιχειρήσεις που απασχολούν «μέχρι και 10 υπάλληλους», δηλαδή την πλειονότητα
των επιχειρήσεων. Έπειτα, το νομοσχέδιο, που θα κατατεθεί στο τέλος του 1997,
θα οριστικοποιηθεί μόνο όταν ψηφισθεί ένα δεύτερο, πιο αναλυτικό, που δεν θα
είναι έτοιμο πριν περάσουν δύο χρόνια. Σ’ εκείνο ­ και όχι στο πρώτο ­ θα
ορισθούν «οι ειδικότερες ρυθμίσεις για την εισαγωγή του 35ωρου και για τα
συναφή ζητήματα». Και ο καθηγητής Ζοσπέν ­ προς άρση παρεξηγήσεων ­
προσδιόρισε πρόθυμα τι είναι αυτά τα «συναφή».

… είπε, όλοι εκείνοι «οι κανόνες που θα ισχύουν για τις επί πλέον ώρες»,
δηλαδή…. τις πέραν του νέου ορίου. Οι κανόνες αυτοί, εξ άλλου, «θα είναι
ανάλογοι με την οικονομική κατάσταση των επιχειρήσεων». Και θα ληφθούν υπ’
όψιν επίσης «οι ιδιαιτερότητες που υπάρχουν σχετικά με τις μικρές
επιχειρήσεις, αλλά και με τα στελέχη επιχειρήσεων». Ακόμη και με τα σήμερα
ισχύοντα, ο απασχολών ένα υπάλληλο υπερωριακά οφείλει, από την 40ή ώρα και
πέρα, να τον πληρώνει 25% παραπάνω. Με τη νέα ρύθμιση, ουσιαστικά, θα του
πληρώνει τις 39 ώρες για 40. «Πολύ απέχουμε ­ γράφει η “Μοντ” ­ από το “35ωρο
με αμοιβή για 39ωρο”».

… προσεκτικότερη ανάγνωση αποκαλύπτει και άλλες σκιές. Γίνεται αναφορά λ.χ.
σε αναγκαίες ρυθμίσεις «σχετικά με την οργάνωση και τη διακύμανση του
εργασιακού χρόνου». Αυτό, λέει ο αρθρογράφος, «δείχνει ότι η κυβέρνηση δεν
κλείνει την πόρτα στην ετησιοποίηση του χρόνου εργασίας. Το 35ωρο μπορεί να
είναι απλώς ένας εβδομαδιαίος μέσος όρος. Και με τα περί “ειδικών ρυθμίσεων”
για τις πολύ μικρές επιχειρήσεις αφήνεται να εννοηθεί ότι γι’ αυτές θα υπάρξει
και απαλλαγή από ορισμένες υποχρεώσεις». Ορίστηκε μάλιστα ότι οι υποχρεώσεις
που τις αφορούν θα ισχύσουν μετά την τρέχουσα Βουλή ­ δηλαδή στα τέλη του
2002. Όσο για τα «στελέχη επιχειρήσεων», ο δικός τους χρόνος θα μπορεί να
υπολογίζεται ­ με τη βοήθεια και μακρών αδειών ή αργιών ­ σε βάση όχι απλώς
ετήσια αλλά πολυετή. Οποιαδήποτε έννοια ωραρίου, προφανώς, δεν τα αφορά.

… των συνδικάτων, υπό το φως αυτό, είναι πολύ σχετική. Οι μεγάλες
επιχειρήσεις, διευκρινίζεται, την αναγκαία μείωση του χρόνου εργασίας ­ ώστε
να πετύχουν κρατική επιδότηση (ή ελαφρύνσεις) ­ «πρέπει να τη διαπραγματευθούν
με τα συνδικάτα. Και η μείωση αυτή πρέπει να είναι τουλάχιστον 10%». Αν όμως
μια επιχείρηση αυξήσει το προσωπικό της έστω κατά 6%, θα δικαιούται αυτομάτως
επιδότησης 9.000 φράγκων ετησίως για κάθε νέα θέση. Συμπέρασμα, λέει η «Μοντ»:
«Για να βοηθηθεί ένας εργοδότης από το κράτος, περισσότερο θα μετρά η αύξηση
του δυναμικού του παρά η μείωση του χρόνου εργασίας». Φυσικά, πολλά πράγματα
είναι ακόμη υπό συζήτηση, παραδέχεται ο αρθρογράφος. Ένα απ’ αυτά ­ που επίσης
θα «ρυθμισθεί» από τα δύο νομοσχέδια ­ είναι και η μερική απασχόληση, το
μεγάλο αγκάθι. Όλα πάντως ­ και η επιτυχία του 35ωρου ­ όπως είπε ο Ζοσπέν ­
«θα εξαρτηθούν και από την ελεγχόμενη εξέλιξη των μισθών».