Για το άβατον και τον αποκλεισμό του ραβίνου

Το άρθρο της κ. Άννας Φραγκουδάκη, που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 4
Οκτωβρίου και είχε ως θέμα τον αποκλεισμό του ραβίνου της Θεσσαλονίκης από τα
εγκαίνια της Έκθεσης των Θησαυρών του Αγίου Όρους και τη διατήρηση του αβάτου,
σχολιάζουν ο κ. Σάκης Λέφας και ο κ. Περ. Πεντελάκης, από την Αθήνα.ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ
ο κ. Λέφας: «Η κ. Φραγκουδάκη ασχολείται εκτενώς μόνο με τον αποκλεισμό του
ραβίνου της Θεσσαλονίκης, χωρίς να αναφέρει ούτε μία λέξη για τους εκπροσώπους
των άλλων θρησκειών.

Δεν γνωρίζω τους λόγους του αποκλεισμού, αλλά ομολογώ πως δεν κατανοώ την
άποψη που διατυπώνει η κ. Φραγκουδάκη: “Ο αποκλεισμός των Εβραίων, με όσα λίγα
ξέρω για θρησκευτικά ζητήματα, μου φαίνεται βεβήλωση των αρχών της
χριστιανικής θρησκείας” ή “ο αποκλεισμός των Εβραίων, δεν είναι δευτερεύον
ζήτημα, δεν είναι τεχνικό πρόβλημα, είναι θέμα που σηκώνει το τεράστιο βάρος
του Ολοκαυτώματος. Και αυτό το βάρος το φέρει ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ιστορία”.

Γιατί η κ. Φραγκουδάκη συγχέει το Ολοκαύτωμα που δεν είχε σχέση με
θρησκευτικές δοξασίες, παρά ήταν καθαρά κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο της
ναζιστικής παρανοίας, με την πρόσκληση του θρησκευτικού προκαθημένου των
Εβραίων της Θεσσαλονίκης στα εγκαίνια της Εκθέσεως των Θησαυρών του Αγίου
Όρους, δεν το κατενόησα.

Αντίθετα διεπίστωσα ότι γίνεται κατάχρηση του επιχειρήματος του Ολοκαυτώματος
για κάθε θέμα που αφορά τους Εβραίους είτε έχουν το δίκαιο με το μέρος τους
είτε όχι.

Εν πάση περιπτώσει ας εξηγήσει η κ. Φραγκουδάκη γιατί είναι “βεβήλωση της
χριστιανικής θρησκείας” ο αποκλεισμός του ραβίνου; Ο ραβίνος και οι Εβραίοι
ποια άποψη έχουν για τον ηγέτη της Χριστιανικής Θρησκείας, δηλαδή τον Χριστό;
Πού και πώς τον αναφέρουν και χαρακτηρίζουν στις Γραφές τους και στα ιερά τους κείμενα;

Η χριστιανική θρησκεία συμπεριλαμβάνει στα ιερά της βιβλία και την Ιστορία των
Εβραίων, δηλαδή την Παλαιά Διαθήκη. Οι Εβραίοι τι διδάσκουν για τον Χριστό;».

Και ο αναγνώστης μας συνεχίζει: «Στα “ΝΕΑ” της 16ης Μαΐου, τρέχοντος έτους,
εδημοσιεύθη ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο “Το Ισραήλ θέλει να χαρακτηρίσει
ποινικό αδίκημα την κατοχή της Καινής Διαθήκης”. Είναι δυνατόν να μιλάμε για
αποκλεισμό του ραβίνου από τα εγκαίνια των Θησαυρών του χριστιανικού Αγίου
Όρους και να παραβλέπουμε τον εβραϊκό φανατισμό που φθάνει μέχρι τον
χαρακτηρισμό ως… ποινικού αδικήματος την απλή κατοχή της Καινής Διαθήκης,
του βιβλίου, δηλαδή, στο οποίο στηρίζεται η χριστιανική διδασκαλία;».

Και ο αναγνώστης μας καταλήγει: «Όσον αφορά εις το άβατον του Αγίου Όρους εξ
αφορμής της ισχύος του οποίου η κ. Φραγκουδάκη προτρέπει “τους Έλληνες και τις
Ελληνίδες πολίτες να αρνηθούν να δουν τους Θησαυρούς” είναι εύκολη η απάντηση
στη “φανατική” καθηγήτρια. Το “άβατον”, κ. Φραγκουδάκη, αποτελεί παράδοση από
τις ελάχιστες που τηρούνται επί των ημερών μας.

Ως παράδοση λοιπόν οφείλουμε να τη δεχόμαστε και να τη σεβόμαστε, δεδομένου
ότι ισχύει από εκατοντάδων ετών. Ας αφήσουμε και κάτι όρθιο σ’ αυτόν τον τόπο.
Όλα πια να τα ισοπεδώσουμε; Γιατί;».

* Από την πλευρά του, ο κ. Παντελάκης παρατηρεί:

«Κατ’ αρχήν, η φεμινιστική οργή της κ. Φραγκουδάκη, εκτός από άδικη,
προέρχεται κυρίως από άγνοια τού τι σημαίνει άβατο. Ως προς αυτό, βλ. “Το Βήμα
της Κυριακής” της 3ης Οκτωβρίου, όπου ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τυρολόης
τοποθετεί στη σωστή τους ιστορική βάση τα πράγματα, όντας ο ίδιος καθηγητής
Πανεπιστημίου. Εγώ θα πρόσθετα ότι τα μοναστικά έθιμα είναι πανάρχαια και
παγκόσμια (Πυθαγόρειοι κ.λ.π. στην αρχαία Ελλαδα, μα και βουδιστές, σούφι κ.λπ.).

Το ίδιο εξοργιστική είναι η αναφορά της στους άλλους διαφωτιστές ή… το
αμερικανικό Σύνταγμα και κυρίως η επίκλησή της στις “αξίες” του δυτικού
κόσμου. Μα για ποιες αξίες μας μιλάει; Για τις βάρβαρα καταπατηθείσες από την
καταναλωτική μας κοινωνία; Που στην πράξη τις έχει υποκαταστήσει με τις
αμερικανικής εμπνεύσεως (ουσιαστικά όμως ρωμαιογενείς) θεότητες, το κέρδος και
το χρήμα. Όλες οι αξίες του δυτικού κόσμου είναι παραποίηση και ευτελισμός των
αρχαιοελληνικών αξιών από τους Ρωμαίους και τους κληρονόμους τους (Αναγέννηση,
Διαφωτισμός, Βιομηχανική Επανάσταση, Κοινωνιστές και το μετα-βιομηχανικό
υλιστικό αλαλούμ που βαφτίστηκε “κοινωνία της αφθονίας”).

Τέλος, πολύ περίεργο το πάθος της με τους Εβραίους. Φυσικά, δεν υπάρχει καμία
δικαιολογία για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους χιτλερικούς. Κάθε βία είναι
καταδικαστέα. Δεν άκουσα την κ. Φραγκουδάκη να καταδικάζει με την ίδια
βδελυγμία την κλίκα που χρόνια διοικεί το Ισραήλ. Που δεν διδάχτηκε τίποτα από
τις χιτλερικές μεθόδους και τις ξεπερνάει σε βαρβαρότητα. Είδα με τα μάτια μου
στην τηλεόραση τον Ισραηλινό στρατιώτη, που με “πολιτισμένη” λύσσα έσπαζε το
χέρι ενός βάρβαρου Παλαιστίνιου νέου. Τόση φρίκη γιατί οι Αγιορείτες μοναχοί
αρνήθηκαν να καλέσουν το Θεσσαλονικιό ραβίνο στην έκθεση των Θησαυρών του
Αγίου Όρους!

Υποπτεύομαι ότι πίσω απ’ όλο το μένος της κ. Φραγκουδάκη κρύβεται ­ όχι
επαρκώς φυσικά ­ η έπαρση μιας ομάδας “συγχρονιστών”, άλλοτε αριστερογενούς
προελεύσεως και άλλοτε δυτικοθρεμμένων επιστημόνων, που “σπούδασαν στο
εξωτερικό”, που σνομπάρουν την παράδοσή μας. Σαν δήθεν “επαρχιώτικη” αντίληψη,
καθυστερημένη, ενώ αυτοί εκπροσωπούν τον διεθνισμό και την παγκοσμιότητα.
Όμως, υπήρξαν κάποια ιερά τέρατα, που μολονότι έζησαν στην Ευρώπη, δεν
αμβλύνθηκε η κρίση και η όρασή τους από την πλαστή λάμψη του υπερπροβλημένου
δυτικού πολιτισμού. Μιλάω για τους δασκάλους μου, Δ. Πικιώνη και Νικολή
Χατζηκυριάκο – Γκίκα, με τις πολλαπλές τους δραστηριότητες, και τον πολυσχιδή
Φ. Κόντογλου. Αυτοί κατάλαβαν τις υπερβολές των Δυτικών και τις αρνήθηκαν “ευθαρσώς”.

Καιρός, νομίζω, να σοβαρευτούμε και να επιδοθούμε σε μιαν αυτογνωσία.
Αντίστοιχες σωστές αποτιμήσεις έχουν από καιρό κάνει πολλοί, κυριολεκτικά
φωτισμένοι Δυτικοί. (Ζακ Λακαριέρ, Ζακλ. ντε Ρομιγύ, Ερρ. Πιρέν, Αντρ. Γκιγιού κ.λπ.)».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α. ΦΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗ

Η κυρία Άννα Φραγκουδάκη απαντά στους αναγνώστες μας: «Οι απόψεις του κ.
Παντελάκη και του κ. Λέφα για την παράδοση και την ελληνικότητα ενάντια σε
όλες τις αξίες του δυτικού κόσμου, που “είναι παραποίηση και ευτελισμός των
αρχαιοελληνικών αξιών από τους Ρωμαίους και τους κληρονόμους τους”, είναι
απόψεις, κατά τη γνώμη μου, λαθεμένες και επίσης κατά τη γνώμη μου, αλλά και
κατά πρόσφατα ερευνητικά δεδομένα, απόψεις που πηγάζουν από ένα είδος κρίσης
της εθνικής ταυτότητας στην ελληνική κοινωνία, υποτίμησής της και όχι, παρά τα
φαινόμενα, υπερτίμησης.

Με τόσο διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις δεν είναι δυνατό να κάνει κανείς
διάλογο. Θα ήθελα μόνο να πω δύο λόγια για το “πάθος μου” με τους “Εβραίους”,
για το οποίο κατηγορούμαι ανάμεσα σε πολλά άλλα.

Δεν έχω κανένα “πάθος” για κανένα λαό. Θεωρώ τον αντισημιτισμό ένα από τα
κεφάλια της Λερναίας Ύδρας, που ευνοεί τάσεις ολοκληρωτισμού και καλλιεργεί
την αυταρχική κοινωνία. Είναι πολύ επικίνδυνη για τη δημοκρατία η αποδοχή της
υποτίμησης ή του παραγκωνισμού μιας ομάδας πολιτών, και μάλιστα των Εβραίων,
εξαιτίας της ιστορίας του Ολοκαυτώματος, γιατί ο ναζισμός έδειξε ότι αυτή
ακριβώς η αποδοχή επιτρέπει την επέκταση της υποτίμησης και σε άλλες
κοινωνικές ομάδες και οδηγεί στον όλεθρο την κοινωνία που αποδέχθηκε τον
κατατρεγμό των δικών της πολιτών Εβραίων.

Τέλος, ο “Θεσσαλονικιός” ραβίνος είναι Έλληνας πολίτης και οποιαδήποτε ύβρις
τού απευθύνεται αφορά τους Εβραίους Έλληνες πρώτα και τους υπόλοιπους Έλληνες
αμέσως μετά, γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι, αυτή η ύβρις έχει όνομα στην
ιστορία. Καθόλου δεν χάνει την πολιτική της αναφορά η ύβρις, με την εύκολη
καταγγελία του Ισραήλ γενικώς. Η καταπίεση των Παλαιστινίων από την κυβέρνηση
του Ισραήλ κατά κανέναν τρόπο δεν νομιμοποιεί τον αντισημιτισμό κανενός, καθώς
υπάρχουν στο κράτος του Ισραήλ, όπως παντού αλλού, πλούσιοι και φτωχοί,
φασίστες και δημοκράτες, παραδοσιακοί και εκσυγχρονιστές, οπαδοί της
κυβέρνησης και αντίπαλοί της, γεράκια υπέρ της σφαγής και μαχητές υπέρ της ειρήνης».