ΑΥΤΟΙ

… για το 35ωρο που έχει ανάψει παντού, αξίζει να σταθούμε ­ λίγο ακόμη ­ σε
όσα ακούγονται στις Βρυξέλλες ­ και θα συζητηθούν ξανά τον Νοέμβριο στο
Λουξεμβούργο, στην κορυφαία σύνοδο της ΕΕ για την ανεργία. Επίτροπος
Κοινωνικών Υποθέσεων, «υπουργός Εργασίας της Ευρώπης», είναι ο Ιρλανδός
Παντράιγκ Φλυν, σοσιαλιστής ­ στην αριστερή πτέρυγα της Κομισιόν. Η καθιέρωση
του 35ώρου, πιστεύει, θα ήταν παραφροσύνη. Το μέτρο απέδωσε μόνο περιστασιακά.
Είναι λοιπόν, απλώς, «μια από τις υπάρχουσες επιλογές ­ για συγκεκριμένες
περιπτώσεις, και πάλι, με έγνοια πάντοτε για την ανταγωνιστικότητα». Οι θέσεις
του Φ. προβλημάτισαν σοβαρά τη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων. Η οποία
και αποφάσισε τελικά ­ στις Βρυξέλλες στις 3/10 ­ να εγκαταλείψει το αίτημα
για τις 35 ώρες.

… κατά τον Φ., δεν αντέχει σήμερα πειράματα που μπορεί να γίνουν
μπούμερανγκ. Ώριμοι άντρες και γυναίκες ανυπομονούν για το 35ωρο ή για να
βγουν στη σύνταξη, αλλά σύντομα δεν θα υπάρχουν αρκετοί νέοι για να εισφέρουν
στα ταμεία. «Σε 10 χρόνια ­ λέει ο Φ. στη «Ρεπούμπλικα» ­ θα έχουμε 17% νέους
λιγότερους. Από την αγορά εργασίας θα λείψουν 9 εκατομμύρια νέοι». Το πλήγμα,
κατά τον Φ., που κραδαίνει τους αριθμούς του, θα είναι διπλό. Όχι μόνο θα
χαθούν ασφαλιστικά έσοδα, αλλά θα μείνει πίσω και κάθε προσπάθεια ανανέωσης
στην οικονομική διαδικασία. Το τραγικό είναι ότι ζητείται ακόμη περισσότερη
εργασία από άτομα κάποιας ηλικίας ­ με γνώσεις παλαιωμένες ­ που και αυτά όμως
δεν θα είναι εν τέλει περιζήτητα. «Στην Ευρώπη, όποιος χάνει σήμερα τη δουλειά
του στα 50 του έχει μία πιθανότητα στις 10 να την ξαναβρεί. Σε 10 χρόνια,
όμως, ο πληθυσμός ηλικίας 50-60 χρόνων θα έχει αυξηθεί κατά 12%».

… τούτο το παράδοξο, λέει ο Φλυν (φωτ.). «Με τα τεχνολογικά άλματα που θα
έχουν γίνει ως τότε, οι περισσότεροι εργαζόμενοι ­ που θα έχουν από χρόνια
αφήσει πίσω τους τα θρανία και τις μαθητείες ­ θα είναι ανίκανοι να
παρακολουθήσουν τις εξελίξεις». Θα χρειάζονται δηλαδή νέοι, ορεξάτοι και
εκπαιδευμένοι. Και δεν θα υπάρχουν. Ευτυχώς, παρατηρεί ο Επίτροπος,
διατηρούνται τουλάχιστον κάποια αποθέματα δυνάμεων. «Η Κοινότητα έχει
πλεόνασμα στο εξωτερικό ισοζύγιο, χαμηλό πληθωρισμό, αύξηση της
παραγωγικότητας κατά 2%, και άκρως κερδοφόρες επιχειρήσεις». Πώς όμως
συμβαίνει να έχει διπλάσια ανεργία απ’ ό,τι οι ΗΠΑ; «Προβλήματα σχεδιασμού»,
αποφαίνεται ο Φ. Και μην ξεχνάτε, λέει, οι ΗΠΑ έχουν μία πολιτική κατά της
ανεργίας. Η Κοινότητα έχει 15.

… αυτές πολιτικές, πάντως, η Ευρώπη ετοιμάζει το δικό της υπερπρόγραμμα ­
αυτό που θα συζητηθεί στο Λουξεμβούργο. Οι βασικές προτάσεις του Φ. είναι
τρεις: (1) Να εγκαταλειφθεί η ιδέα για πρόωρες συντάξεις. (2) Να αυξηθεί η
ελαστικότητα στην απασχόληση, με έμφαση στη συνεχή εκπαίδευση και
μετεκπαίδευση ­ (μοντέλο Μπλαιρ). (3) Να γίνουν παράδειγμα οι πιο πετυχημένες
χώρες, κυρίως η Ιρλανδία, και ­ με κάποιες επιφυλάξεις ­ η Ολλανδία. Οι
συνταγές τους, χονδρικά, βασίζονται στο τρίπτυχο «κοινωνική συναίνεση,
συγκράτηση αυξήσεων, μείωση φόρων». Για τα λοιπά, θα μεριμνήσει η Ένωση. Ο πιο
φιλόδοξος στόχος στο Λουξεμβούργο θα αφορά τους πρωτοάνεργους ­ αυτούς που
μόλις βγήκαν στην αγορά, και ψάχνουν: «Θα προσπαθήσουμε ώστε στον καθένα, από
το πρώτο κιόλας εξάμηνο, να προσφερθούν δυνατότητες κάποιας απασχόλησης, έστω
μερικής, ή επιδοτούμενης μαθητείας».