SOS από τους ειδικούς για τη διαχείριση της αλιείας στη Μεσόγειο

ΔΥΣΟΙΩΝΟ διαγράφεται το μέλλον της ελληνικής αλιείας, ενώ και στην υπόλοιπη
Μεσόγειο, οι ψαράδες, τα αλιευτικά αποθέματα και τα ίδια τα θαλάσσια
οικοσυστήματα κινδυνεύουν από τις συνέπειες της ανεξέλεγκτης αλιευτικής
δραστηριότητας τόσων χρόνων.

Οι ειδικοί εκπέμπουν SOS και ζητούν να ληφθούν άμεσα μέτρα για τη διαχείριση
της αλιείας στη Μεσόγειο.

Σε κοινή συνέντευξη Τύπου, που έδωσαν χθες οι περιβαλλοντικές οργανώσεις
Greenpeace και WWF – Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση, περιέγραψαν με ιδιαίτερα
μελανά χρώματα το μέλλον της αλιείας στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Μεσόγειο
και ζήτησαν να ληφθούν θαρραλέα και άμεσα μέτρα για την ουσιαστική προστασία
των ευαίσθητων θαλάσσιων οικοσυστημάτων, των αλιευτικών αποθεμάτων, της
αλιευτικής δραστηριότητας και των αλιέων. Δείκτης της κρισιμότητας της
κατάστασης, οι ίδιες οι ψαριές:

Οι ποσότητα των αλιευμάτων μειώνεται τα τελευταία χρόνια συνεχώς, παρά το
γεγονός ότι η αλιευτική προσπάθεια αυξάνεται, τα σκάφη εκσυγχρονίζονται και
βελτιώνουν τον εξοπλισμό τους.

Στην Ελλάδα, από 15.911 αλιευτικά σκάφη το 1988 φτάσαμε τα 17.578 το 1995
(σύμφωνα με στοιχεία της Αγροτικής Τράπεζας) ή τα 20.354 (σύμφωνα με στοιχεία
της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Η θάλασσα όμως αδυνατεί να ανταποκριθεί: η θαλάσσια
αλιευτική παραγωγή μειώθηκε από 151.650 τόνους το 1988 σε 123.661 το 1995.
Μόνο οι ιχθυοκαλλιέργειες συνεχίζουν να αυξάνουν την παραγωγή τους με ρυθμούς
εντυπωσιακούς.

Η παραγωγή τσιπούρας, για παράδειγμα, αυξήθηκε από 200 τόνους το 1988 σε
18.700 τόνους το 1995.

Η Greenpace και το WWF ένωσαν τις δυνάμεις και την επιρροή τους στο επίμαχο
αυτό θέμα, με αφορμή τη διεθνή σύνοδο με θέμα την αλιεία που ξεκινά την
ερχόμενη Δευτέρα στη Ρώμη, κατά την οποία οι κυβερνήσεις και η αλιευτική
βιομηχανία θα κληθούν να χαράξουν από κοινού ένα σύστημα διαχείρισης της
αλιείας στη Μεσόγειο.

Ειδικότερα για την Ελλάδα, ο κ. Νίκος Χαραλαμπίδης, υπεύθυνος θαλάσσιας
οικολογίας του ελληνικού γραφείου της Greenpeace, τόνισε πως «η χρήση
καταστρεπτικών, μη επιλεκτικών μεθόδων αλιείας, όπως είναι ο δυναμίτης ή οι
μηχανότρατες προκαλούν την καταστροφή περιοχών αναπαραγωγής ψαριών, ενώ
παράλληλα οι μηχανότρατες πετούν το 40% της ψαριάς τους στη θάλασσα».

Από την πλευρά του WWF, Παγκόσμιου Ταμείου για την Φύση, ο κ. Δημήτρης
Καραβέλλας σημείωσε πως «η τακτική της υπεραλίευσης και η χρήση καταστρεπτικών
μεθόδων αλιείας μεταφέρεται πια σε κάθε γωνιά του πλανήτη, γεγονός που θέτει
σε κίνδυνο το μέλλον τόσο των ψαράδων όσο και των ψαριών».