Οι… γνωριμίες τον έστειλαν στη φυλακή

Δεμένοι με χειροπέδες: Ο ανθυπαστυνόμος δεν μπορεί να πιστέψει πως ο φίλος του είχε… χίλια πρόσωπα

Όλα άρχισαν τον Νοέμβριο του 1996. Ο 23χρονος Μιχάλης Καραγιάννης, μιμούμενος
τη φωνή του Κ. Σεφτελή, διευθυντή του πολιτικού γραφείου τού τότε υπουργού
Μεταφορών Χάρη Καστανίδη, «παρακαλεί εκ μέρους του υπουργού» τους υπεύθυνους
του ΟΑΕΔ Κοζάνης να διορίσουν την κ. Βασιλική Καραγιάννη στα ΕΛΤΑ Πτολεμαΐδας.
Στις 19 Ιανουαρίου 1997, η κ. Καραγιάννη, μητέρα του Μιχάλη, προσλαμβάνεται ως
μόνιμη καθαρίστρια εκεί που επιθυμεί!

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ο νεαρός Μιχάλης Καραγιάννης, ο οποίος τώρα κατηγορείται για απάτη
και άλλα αδικήματα, θα μπορούσε να δείξει στο στενό περιβάλλον της Πτολεμαΐδας
ότι είναι «κάποιος». Φροντίζει να διαδοθεί πως έχει… υψηλές γνωριμίες και
εκμεταλλευόμενος τις γνώσεις που απέκτησε από τη μικρή ενασχόλησή του με την
Τ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στην πόλη του, αρχίζει να διεκπεραιώνει υποθέσεις.

Το χάρισμά του να μιμείται τέλεια τις φωνές των άλλων τον βοηθάει πολύ. Το
όνομα του συμβούλου του Πρωθυπουργού Θ. Τσουκάτου τού ανοίγει εύκολα τις
πόρτες. Η πρώτη τηλεφωνική κρούση πραγματοποιείται εκ μέρους του Μ.
Καραγιάννη, στο γραφείο του τότε αρχηγού ΓΕΣ κ. Παραγκιουδάκη. Ο… Θεόδωρος
Τσουκάτος τού ζητεί να μετατεθεί ο αντισυνταγματάρχης Αγγέλου από τη Νάουσα
στη Θεσσαλονίκη και, συγχρόνως, ένας γνωστός του (σ.σ.: του Καραγιάννη)
λοχαγός να παραμείνει στη Νάουσα, όπου υπηρετούσε. Το δεύτερο ρουσφέτι
πραγματοποιήθηκε. Το πρώτο όχι.

Η φήμη του Καραγιάννη ως ισχυρού παράγοντα άρχισε να απλώνεται στην
Πτολεμαΐδα. Τα αιτήματα για ευνοϊκές μεταθέσεις στρατιωτών ήταν καθημερινά.
Ωστόσο, κανείς δεν γνώριζε τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε ο νεαρός.

Περί τα τέλη του 1996, φρόντισε να διορίσει τη μνηστή τού φίλου του, που είναι
δασκάλα. Προσποιούμενος τη φωνή του Μιχ. Νεονάκη, γραμματέα Οργανωτικού του
ΠΑΣΟΚ, τηλεφώνησε στο γραφείο του προϊσταμένου Α/βάθμιας Εκπαίδευσης στην
Κοζάνη, προκειμένου να ζητήσει να τη διορίσουν παρακάμπτοντας την επετηρίδα. Η
παρέμβασή του έπεσε στο κενό, αλλά ο ίδιος δεν πτοήθηκε.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Τον Απρίλιο του 1997, ο πατήρ Νικηφόρος Μανάδης ζήτησε από τον Καραγιάννη να
μεσολαβήσει, ώστε να βρεθούν χρήματα για την ανέγερση της εκκλησίας του Αγ.
Γεωργίου Ασβεστόπετρας, που είχε καταστραφεί από τους σεισμούς. Ικανοποιημένος
ο νεαρός, έσπευσε αμέσως να τηλεφωνήσει στον περιφερειάρχη Δυτ. Μακεδονίας Άρη
Παπαδόπουλο. Μιμήθηκε τη φωνή του συμβούλου του Πρωθυπουργού Νίκου Θέμελη και,
αφού συζήτησε μαζί του διάφορα τρέχοντα θέματα, τον παρακάλεσε να εξασφαλίσει
για την εκκλησία το ποσό των 35.000.000 δρχ. Του έστειλε, μάλιστα, στο γραφείο
του και τον ιερέα, μαζί με τον παππού του ίδιου, τον παπα-Μιχάλη Καραγιάννη,
ώστε να προωθηθεί καλύτερα το αίτημα. Πράγματι, ο περιφερειάρχης εξασφάλισε 40
εκατομμύρια και τώρα η εκκλησία ήδη χτίζεται.

«Μου άρεσε να διαδίδω ότι έχω γνωριμίες», λέει ο Καραγιάννης στην απολογία
του, «και ότι είμαι δυνατός παράγοντας της κοινωνίας της Πτολεμαΐδας».

Έτσι, ο 23χρονος Μιχάλης δεν έλεγε όχι σε κανέναν. Τα ρουσφέτια που του
ζητούσαν ήταν διαφόρων ειδών. Από πιέσεις μέσω τρίτων για να εξοφληθούν χρέη,
έως αναζητήσεις Κορεατών εμπόρων, προκειμένου να συνεργαστούν με γουνέμπορους
της Πτολεμαΐδας και της Καστοριάς!

ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ

Το όνομα του Θ. Τσουκάτου το είχε χρησιμοποιήσει κατά κόρον. Κάποια στιγμή,
όμως, ήρθε και η σειρά του συμβούλου επικοινωνίας του Πρωθυπουργού Γ.
Πανταγιά. Ο Καραγιάννης έκανε χρήση του ονόματός του, αλλά και της φωνής του,
τηλεφωνώντας στον Έλληνα πρέσβη στο Βελιγράδι, για να δώσει βίζα σε τέσσερις
Σέρβους που ήθελαν να έρθουν στη χώρα μας, προκειμένου να δουλέψουν στα καπνά
κάποιου φίλου του. Οι βίζες βεβαίως χορηγήθηκαν, γεγονός που έδωσε θάρρος στον
Καραγιάννη να χρησιμοποιήσει ξανά το όνομα του κ. Πανταγιά, για να ζητήσει τη
μετακίνηση της μητέρας του από καθαρίστρια σε εσωτερική υπάλληλο των ΕΛΤΑ
Πτολεμαΐδας. Ατυχώς, η μητέρα του είχε τελειώσει μόνο το Δημοτικό κι έτσι δεν
ικανοποιήθηκε το ρουσφέτι του… κ. Πανταγιά.

Ο Καραγιάννης, ωστόσο, δεν έκανε πίσω. Χρησιμοποιώντας το όνομα του κ. Ν.
Θέμελη, τηλεφώνησε στον προϊστάμενο Δυτ. Μακεδονίας των ΕΛΤΑ κ. Γ. Φωτόπουλο,
ζητώντας του να συστήσει στον προϊστάμενο της μητέρας του να της φέρεται
καλύτερα. Πράγματι, η συμπεριφορά τού εν λόγω κυρίου άλλαξε αμέσως, αφού στο
μεταξύ είχε δεχτεί και σχετικό τηλεφώνημα από τον Θ. Τσουκάτο ή Μιχ. Καραγιάννη.

Αν εξαιρέσει κανείς τα ρουσφέτια που είχαν να κάνουν με τη μητέρα του, ο Μιχ.
Καραγιάννης δεν ζήτησε ποτέ τίποτε για τον εαυτό του. Όλα όσα έκανε, είχαν ως
μοναδικό στόχο να γίνει γνωστό στην κοινωνία της πόλης του ότι «έχει τα μέσα»,
ότι σηκώνει το τηλέφωνο και λύνει όλα τα θέματα!

Στον ανακριτή. Ο Μιχάλης Καραγιάννης κρύβει το πρόσωπό του. Άλλοτε ήθελε να φαίνεται…

Η ΣΥΛΛΗΨΗ του Μιχάλη Καραγιάννη και του ανθυπαστυνόμου Δημήτρη Κωνσταντίνου,
την περασμένη Παρασκευή στην Πτολεμαΐδα, προκάλεσε μεγάλο θόρυβο.

Ύστερα από παρακολούθηση μηνών, οι δύο επικίνδυνοι συνεργάτες ­ όπως
τουλάχιστον φάνηκε αρχικά ­ έπεσαν «στα δίχτυα» των διωκτικών αρχών. Η ποινική
δίωξη, που ασκήθηκε εναντίον τους από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών για
απάτη και για σύσταση και συμμορία, άφηνε πολλά να εννοηθούν. Ακόμη και για
ξέπλυμα «βρώμικου χρήματος» θεωρήθηκαν ύποπτοι.

Έτσι, χθες, μετά την πολύωρη απολογία τους, κρίθηκαν προφυλακιστέοι.

Το ποσό που τελικά κατάφεραν να αποσπάσουν από τα θύματά τους ήταν 550.000
δρχ. Και το πέτυχαν, με τον εξής τρόπο: Ο Μιχ. Καραγιάννης και ο
ανθυπαστυνόμος είχαν γνωριστεί στην Πτολεμαΐδα, σε μια σχολή κομπιούτερ.
Έγιναν φίλοι και αρκετά συχνά τα έλεγαν σε καφετέριες και πιτσαρίες.

Ο Μιχάλης, με τη γνωστή μανία του να παρουσιάζεται ως παράγων, επέμενε στον
Κωνσταντίνου «να μην διστάζει να του ζητάει οτιδήποτε». Το πρώτο που του
ζήτησε ήταν να μεσολαβήσει, ώστε να μην μετατεθεί ο διοικητής του Τμήματος
Πτολεμαΐδας. Ο Μιχάλης το πέτυχε με τη γνωστή μέθοδο, την οποία βεβαίως δεν
αποκάλυψε στο φίλο του. Όπως δεν του αποκάλυψε ποτέ πως ζήτησε από τον
διοικητή του ΙΚΑ κ. Γρ. Σολωμό ­ ως Νίκος Θέμελης ­ να μετακινήσει τον
διευθυντή του ΙΚΑ Κοζάνης «επειδή δεν φέρθηκε καλά στον κ. Τσουκάτο», αλλά και
να επιτρέψει σε κάποιον παιδίατρο της περιοχής να δέχεται ασθενείς του ΙΚΑ,
καθώς και να υπογράψει το ΙΚΑ σύμβαση με μια καρδιολόγο. Και τα τρία αιτήματα
θα μπορούσαν να έχουν πραγματοποιηθεί, αν ο κ. Σολωμός δεν τηλεφωνούσε στο
γραφείο του κ. Τσουκάτου, απ’ όπου έμαθε πως δεν υπήρξαν ποτέ αυτά τα θέματα.

Ο ανθυπαστυνόμος ζήτησε από τον Καραγιάννη ρουσφέτια για διάφορα μέλη της
οικογένειάς του, αφού πλέον είχε πειστεί πως ο φίλος του είχε «τα μέσα». Εκτός
από τα… μέσα, όμως, του έλεγε πως είχε και μεγάλη οικονομική άνεση.

Έτσι, όταν του παρουσιάστηκε μια ευκαιρία να αγοράσει αντί τεσσάρων
εκατομμυρίων δραχμών ένα οικόπεδο δίπλα στο σπίτι του, δεν δίστασε να ζητήσει
δανεικά από τον Μιχάλη.

Πρόθυμος εκείνος, του υποσχέθηκε πως θα τα βάλει στο λογαριασμό του, στην
Εθνική Τράπεζα. Άρχισε, λοιπόν, να τηλεφωνεί σε φορείς, αλλά και στην κ.
Μαριάννα Βαρδινογιάννη, την κ. Μαριάννα Λάτση, τον κ. Κωστόπουλο της Τράπεζας
Πίστεως, το Ιδρυμα Ωνάση και αλλού, προσποιούμενος άλλοτε τη φωνή του Μιχ.
Νεονάκη, άλλοτε τη φωνή του Θ. Τσουκάτου και άλλοτε τη φωνή του Ν. Θέμελη και
να ζητεί χρήματα, προκειμένου να χειρουργηθεί ένα παιδί που πάσχει από καρκίνο.

Έδινε, μάλιστα, και τον λογαριασμό του Κωνσταντίνου, ώστε να κατατεθούν τα
χρήματα κατευθείαν εκεί, για να μην έχει ο ίδιος καμιά ανάμειξη. Όλοι όσοι
δέχτηκαν την έκκληση του Καραγιάννη, ανταποκρίθηκαν αμέσως προθυμοποιούμενοι
να καλύψουν μέρος ή το σύνολο των εξόδων για την επέμβαση του παιδιού. Δύο
φορές, όμως, τη μια με τον όμιλο Βαρδινογιάννη και τη δεύτερη με τον όμιλο
Λάτση, που του ζήτησαν τηλεφωνικώς να τους πει πόσα ακριβώς χρειαζόταν, από
φόβο μην αποκαλυφθεί, τους απάντησε πως το απαιτούμενο ποσό είχε ήδη καλυφθεί.

Η αρχή του τέλους για τον Καραγιάννη ήρθε όταν ο πρόεδρος της τράπεζας Πίστεως
κατέθεσε σε λογαριασμό του Κωνσταντίνου 3.000.000 δρχ. και τα απέσυρε την ίδια
στιγμή, αφού προφανώς διασταύρωσε από το γραφείο του κ. Τσουκάτου πως δεν είχε
τεθεί εκ μέρους του παρόμοιο αίτημα.

Τελικά, μόνο το Ιδρυμα Ωνάση κατέθεσε στον λογαριασμό του ανθυπαστυνόμου
550.000 δρχ., που σίγουρα δεν έχουν καμιά σχέση με «βρώμικο χρήμα».

Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ενός κινητού τηλεφώνου ήταν το μόνο στοιχείο που έδινε ο Μιχάλης
Καραγιάννης στα γραφεία όπου τηλεφωνούσε, άλλοτε ως Θ. Τσουκάτος, άλλοτε ως Ν.
Θέμελης, άλλοτε ως Γ. Πανταγιάς, ή όπως αλλιώς παρουσιαζόταν, προκειμένου να
εξυπηρετήσει τους συντοπίτες του.

Δεν άργησε, όμως, αυτό να του γυρίσει «μπούμερανγκ», καθώς οι άνθρωποι από
τους οποίους είχε ζητήσει ρουσφέτια, δεν δίστασαν πολλές φορές να προσφύγουν
σ’ εκείνον, ζητώντας με τη σειρά τους διάφορες εξυπηρετήσεις. Έτσι, περί τα
τέλη Αυγούστου 1997, του τηλεφώνησε μέλος της

Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ στην Πτολεμαΐδα, πιστεύοντας ότι μιλάει με τον
κ. Τσουκάτο και του ζήτησε να μεσολαβήσει προκειμένου να μη μετατεθούν δύο
αστυνομικοί από την Αστυνομική Διεύθυνση Κοζάνης σε χωριά του ίδιου νομού.
Χρησιμοποιώντας, λοιπόν, το όνομα του κ. Πανταγιά, ο Καραγιάννης τηλεφώνησε
στον Α’ υπαρχηγό της ΕΛ.ΑΣ., ο οποίος του υποσχέθηκε να κοιτάξει το θέμα, όπως
και έκανε! Το ίδιο συνέβη και σε συνομιλία που είχε ο Καραγιάννης με τον
περιφερειάρχη Δ. Μακεδονίας, στον οποίο τηλεφώνησε γι’ άλλο λόγο, αλλά στην
κουβέντα τον ρώτησε ­ ως Νίκος Θέμελης ­ μήπως είχε ανάγκη χρημάτων. Ο κ.
Παπαδόπουλος του ανέφερε τις ελλείψεις που είχε για έργα οδοποιίας της
περιοχής και ο Καραγιάννης του υπέδειξε να φτιάξει μια κατάσταση και να του τη
στείλει με φαξ. Δεν σταμάτησε, όμως, εκεί. Τηλεφώνησε στον αρμόδιο για τα
θέματα των κονδυλίων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του ζήτησε να διατεθούν
περισσότερα για τη Δυτ. Μακεδονία. Εκείνος του εξήγησε πως δεν απορροφώνται
και το ρουσφέτι έμεινε ημιτελές…

Οι παρεμβάσεις του Μιχάλη Καραγιάννη προς κάθε κατεύθυνση δεν έχουν τέλος.
Όπως λέει, όμως, ο ίδιος, στόχος του δεν ήταν κάποιο οικονομικό όφελος, αλλά
να ικανοποιήσει την «επιδειξιομανία» του και να δείξει στο περιβάλλον του ότι
είναι «κάποιος».