ΑΥΤΟΙ

… μπανάνα περιγράφεται γλαφυρά από την Οδηγία Νο 2857/94 της ΕΟΚ. «Η
διάμετρός της ­ ορίζεται ­ πρέπει να είναι τουλάχιστον 27 χιλιοστόμετρα. Η
μέτρηση γίνεται εγκαρσίως στο μέσον της μπανάνας και καθέτως προς τον επιμήκη
άξονά της. Το μήκος της πρέπει να είναι το λιγότερο 14 εκατοστά, μετρώμενα επί
της εξωτερικής καμπύλης, από τον μίσχο ως τη μύτη της μπανάνας». Πρόκειται για
μια δεοντολογία στην οποία, όμως, λησμονήθηκε το σπουδαιότερο. Από το όραμα
λείπει το άρωμα: Οι 60 αρμόδιοι για την Οδηγία (40 υπάλληλοι της κοινοτικής
Υπηρεσίας Μπανανών και 20 έμπειροι μεταφραστές) παρέλειψαν ν’ αναφέρουν
οτιδήποτε για τη φρεσκότητα και τη γεύση της Ευρωμπανάνας. Και έτσι πολύς
αγώνας πηγαίνει χαμένος.

… με μπανάνες συνήθως μικρότερες αλλά νοστιμότερες, παραβιάζει άνετα την
ευρωπαϊκή αγορά, και οι Ευρωπαίοι στηρίζουν τελικά το δολλάριο εις βάρος της
δικής τους οικονομίας. Όλα αυτά επισημαίνει σε άρθρο του ο Γερμανός συγγραφέας
Πέτερ Σνάιντερ, που γράφει και στους «Νιου Γυορκ Τάιμς». Ιδεολόγος του ’68, ο
Σνάιντερ δηλώνει σήμερα «Ευρωπαϊστής» ως το κόκκαλο. «Αλλά δεν παύω ν’ ανησυχώ
με όλες αυτές τις νόρμες ­ λέει. ­ Μετά την Ευρωμπανάνα, θα ορίσουμε υποθέτω
το Ευρωκρέας, την Ευρωμπύρα, ίσως ακόμη και την Ευρωτέχνη και τον
Ευρωάνθρωπο;» Γιατί άραγε πρέπει να καταργηθεί στους κόλπους της Ευρώπης η
έννοια της διαφοράς, της ποικιλίας; Η ενότητα ­ σκέψης και δράσης ­ θα είχε
περισσότερο νόημα, λέει ο Σνάιντερ, αν τη βλέπαμε, πρακτικά, εκεί όπου κυρίως
χρειάζεται: λ.χ. όταν ξεσπά μια εσωτερική κρίση στην ήπειρο. Μια σύρραξη, μια
γενοκτονία. «Και όμως, τρία χρόνια σφάδαζε η Γιουγκοσλαβία μέσα στο αίμα. Και
οι Ευρωπαίοι τη μοναδική αυτή ευκαιρία να δείξουν πως είναι ικανοί, πέρα από
τη μπανανολογία, για ενιαία, αποφασιστική δράση, την άφησαν να τους φύγει».

… έχει την εύνοια των κριτικών και για το νέο της cd, που κυκλοφόρησε χθες.
Η Πάττι, που αν την πεις τραγουδίστρια θα είναι μικρό μόνο μέρος του όλου,
είχε ταράξει πέρυσι τα νερά με το «Gone Again». Τώρα, ταράζει με το άλμπουμ
«Peace and Noise» όπου, ξανά, η φθορά ­ και εν τέλει ο θάνατος ­ αποτελεί το
συνέχον νήμα. Από θέματα για ελεγείες, άλλο τίποτα. Σ’ ένα από τα κομμάτια, με
πολλή αγωνία και τυμπανοκρουσίες ­ και με εντυπωσιακούς αυτοσχεδιασμούς στο
στούντιο ­ η Πάττι αποχαιρετά τον Ουΐλλιαμ Μπάρροουζ. Υπάρχει επίσης το
«Spell», σε στίχους του Άλλεν Γκίνσμπεργκ. Και ένα αντίο για τον θείο Άλλεν,
στο «Don’t Say Nothing». Περί εσχάτων είναι και το «Death Singing», για ένα
μουσικό που χάθηκε από Aids. Όπως και το «Last Call», προσκλητήριο για το
μικρό κοπάδι των πιστών της «Ουράνιας Πύλης» που αυτοκτόνησαν ομαδικά. Και
όπου εκτάκτως τραγουδά ο Μάικλ Στάιπ των REM, αγιάτρευτος οπαδός της Πάττι, η
οποία εδώ ακούγεται σε δεύτερο πλάνο.

… φυσικά οι αναμνήσεις από τα παλιά. Στο «Hey, Johnny, να δεις που θα σε
κάνουν ταινία», ο Τζώννυ είναι ένα παλληκάρι στον πόλεμο του Βιετνάμ, και η
Πάττι τού τραγουδά την ώρα που το ελικόπτερό του πέφτει φλεγόμενο. Αποπνέει
καταστροφή αυτός ο δίσκος, πυρκαγιά. Είναι η σύγχρονη Αμερική; Είναι η
απερχόμενη; «Ήθελα να μιλήσω για την αμερικανική κοινωνία, γενικά», λέει απλά
η Πάττι. Και να τα πει με λόγο ­ και ήχο ­ χωρίς ψιμύθια, χωρίς συμβιβασμούς.
Από μιά θέση άλλη, θέση «αντί». Σαν από απ’ έξω…