Επαγγελματίες που νίκη σαν τις προκαταλήψεις

Αυτά τα επαγγέλματα, δεν είναι μόνο για γυναίκες. Την ίδια στιγμή που οι
γυναικείες δυνάμεις δοκιμάζονται όλο και περισσότερο σε επαγγέλματα που κατά
τεκμήριο θεωρούνται ανδρικά, κάποιοι άνδρες κάνουν τη δική τους «επανάσταση»,
επιλέγοντας επαγγέλματα που έχουμε συνηθίσει να συνδέουμε με τη γυναικεία
παρουσία. Και όχι μόνο αυτό…

Μερικοί από αυτούς έκαναν όνομα στο «γυναικείο» επάγγελμα που επέλεξαν να
ακολουθήσουν. Κόντρα στα κοινωνικά ταμπού και τις προκαταλήψεις. «Τα πάντα σε
λίγα χρόνια θα είναι ζήτημα ικανοτήτων και όχι φύλων», λένε οι ειδικοί και δεν
φαίνεται να έχουν άδικο. Επαγγέλματα, όπως αισθητικός, αποκλειστικός νοσοκόμος
και νοσηλευτής μαιευτικής προκαλούν πλέον το ενδιαφέρον και των ανδρών. Σε
τελική ανάλυση, αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα…

Αποκλειστικός νοσοκόμος. «Ο κόσμος θεωρεί το επάγγελμα καθαρά γυναικείο, όμως συνήθως η αμφιβολία ακυρώνεται σε λίγα λεπτά», λέει ο Θοδωρής Μπαλούρδος

ΔΕΝ ΤΟ είχε σκεφθεί ποτέ, είχε ήδη σπουδάσει τουριστικά επαγγέλματα, δοκίμασε
την τύχη του στον τουρισμό και στη μουσική, αλλά ήταν μάλλον απογοητευμένος.

Όταν κάποιος του πρότεινε να γίνει αποκλειστικός νοσοκόμος, για μια στιγμή
αιφνιδιάστηκε, αλλά αμέσως μετά είπε: «Και τι έχω να χάσω;». Πέρασαν έκτοτε
έξι χρόνια και ούτε για μια στιγμή δεν μετάνιωσε. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη
ικανοποίηση για τον Θοδωρή Μπαλούρδο.

Αποκλειστικός νοσοκόμος, λοιπόν, στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο, σε ένα πόστο που
παλαιοτέρα ανήκε… αποκλειστικά σε γυναίκες.

Αυτές οι γυναίκες, οι συναδέλφισσές του όπως τις αποκαλεί, τον καλοδέχθηκαν
τόσο εγκάρδια, που εξαφανίσθηκε ως δια μαγείας η αρχική αμηχανία, οι
αμφιταλαντεύσεις, οι αμφιβολίες. Και αποδίδει τα μέγιστα σε ένα επάγγελμα που
απαιτεί γνώση, προσπάθεια, καλή θέληση, ανθρωπιά.

«Άντεξα έξι χρόνια. Νομίζω θα αντέξω πολλά ακόμα. Το Σισμανόγλειο έγινε για
μένα το δεύτερο σπίτι μου.

Με βοήθησαν τόσο πολύ οι άνθρωποι του νοσοκομείου, οι νοσηλεύτριες με
παρότρυναν να μην τα παρατήσω, δεν συνάντησα ανταγωνισμό φύλων ή
κακεντρέχεια… Είναι τόσο σημαντικά όλα αυτά».

Οι δυσκολίες του επαγγέλματος έχουν να κάνουν, βέβαια, με τους ασθενείς ή τους
συγγενείς τους.

Που μένουν άφωνοι, κατάπληκτοι, όταν στη θέση της αποκλειστικής νοσοκόμας που
περιμένουν για το βράδυ, βλέπουν έναν άνδρα: «Οι αντιδράσεις είναι περίεργες,
ακόμη και μετά τόσα χρόνια.

Οι άνθρωποι μάλλον αιφνιδιάζονται. Σε κοιτούν με απορία, περιμένουν κάτι να
τους πεις, κάτι να εξηγήσεις. Θεωρούν το επάγγελμα καθαρά γυναικείο, οπότε εσύ
οφείλεις να τους αποδείξεις ότι μπορείς να είσαι εξίσου καλός με μια γυναίκα
νοσοκόμο. Στο 99% των περιπτώσεων, η αμφιβολία “ακυρώνεται” λίγα λεπτά
αργότερα. Με συνηθίζουν, γινόμαστε φίλοι…».

Το σημαντικό σ’ αυτή τη δουλειά είναι η ανθρώπινη ικανότητα επαφής και
συνδιαλλαγής με το πρόβλημα και τον πόνο του άλλου: «Αν δεν κάνεις καλή επαφή,
αν δεν έχεις κατανόηση και αδυνατείς να συμπονέσεις, να αγγίξεις και να
βοηθήσεις τον άνθρωπο που πάσχει, έχεις αποτύχει ­ είτε είσαι άνδρας είτε
γυναίκα!

Αυτή η δουλειά μπορεί να σου αποδίδει κάποια χρήματα, αλλά εσύ οφείλεις να
αποδίδεις πολλά περισσότερα για να θεωρηθείς επιτυχημένος.

Η αίσθηση ότι ελάφρυνες τον πόνο ενός ανθρώπου, άκουσες το πρόβλημά του,
μοιράστηκες τις επώδυνες ώρες μαζί του, δεν αναπληρώνεται με κανένα χρηματικό ποσό…».

Τον πικραίνει η κοινωνική απόρριψη, υπάρχει ­ ομολογεί ­ μια διάχυτη
περιφρονητική αντίληψη για τις ή τους αποκλειστικούς νοσοκόμους: «Δεν είναι
ένα επάγγελμα ξεπεσμού, αλλά ένα επάγγελμα προσφοράς.

Προτιμώ να αντιμετωπίζω τους δύστροπους συγγενείς που όταν σε βλέπουν λένε
“μα, υπάρχουν και άνδρες σ’ αυτή τη δουλειά;”, παρά τον επιφυλακτικό άγνωστο
που κουνά υποτιμητικά το κεφάλι του…».

Το περίεργο είναι ότι την μεγαλύτερη δυσπιστία, όσον αφορά το φύλο και το
επάγγελμά του, την συναντά σε άνδρες ασθενείς: «Νοσηλεύω ορισμένες φορές και
γυναίκες, μεγάλης ηλικίας κυρίως, που μάλλον κολακεύονται από την φροντίδα
ενός άνδρα.

Οι άνδρες είναι περισσότερο επιφυλακτικοί. Στην πορεία, όμως, αντιστρέφονται
τα πράγματα και η άρνηση γίνεται κατάφαση. Γιατί διαπιστώνουν στην πράξη ότι
είναι πιο εύκολο να ζητήσουν ορισμένα πράγματα από έναν άνδρα, παρά από μια
γυναίκα που κατά βάθος την ντρέπονται!».

Ο ανθρώπινος πόνος είναι ένα στοιχείο που πάντα τον συγκλονίζει στη δουλειά
του. Η αγάπη, λέει, γιατρεύει εξίσου αποτελεσματικά με τα φάρμακα. Άνθρωποι
παρατημένοι από το συγγενικό τους περιβάλλον, αργούν να αναρρώσουν. Το έργο
του αποκλειστικού νοσοκόμου γίνεται ακόμη δυσκολότερο σε τέτοιες περιπτώσεις.

Γιατί οφείλει να αναπληρώσει πολλά κενά, να επανατροφοδοτήσει με ενέργεια τον
πάσχοντα, να του συμπαρασταθεί περισσότερο, να επουλώσει πληγές… Υπάρχει ένα
διαρκές «δούναι και λαβείν». Αλλά η προσφορά ανταμείβεται πάντα με προσφορά…

Επάγγελμα αισθητικός. Τριάντα ένα χρόνια στην περιποίηση προσώπου, ο Τάκης Καβαλλιεράτος έχει καταφέρει να κάνει «όνομα» σ’ έναν χώρο ταυτισμένο με γυναίκες

ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ η γυναίκα εμπιστεύεται περισσότερο τον άνδρα ­ αυτός είναι και
ένας από τους βασικούς λόγους που επέλεξε το επάγγελμα του αισθητικού. Όταν,
όμως, ήρθαν να δουλέψουν μαζί του ως βοηθοί 2-3 άνδρες, απόφοιτοι της σχολής
αισθητικής, οι πελάτισσές του «επαναστάτησαν» και αναγκάστηκε σύντομα να τους
αντικαταστήσει με γυναίκες. Ο ίδιος, πάντως, έχει καταφέρει να επιβιώσει σε
έναν «γυναικείο» χώρο επί 31 συναπτά έτη!

«Πάντοτε μου άρεσε η ομορφιά και ήταν το όνειρό μου να ασχοληθώ με αυτή», λέει
ο Τάκης Καβαλλιεράτος, που έχει και μία άλλη πρωτιά. Επί οκτώ χρόνια
παρουσίαζε, στην τότε ΥΕΝΕΔ, εβδομαδιαία εκπομπή για τις γυναίκες περί
«Υγείας, Μόδας, Ομορφιάς».

Ήταν μια πρωτοποριακή, για τα τέλη της δεκαετίας του ’60, ενασχόληση, η οποία,
πάντως, δεν του βγήκε σε κακό…

Όταν ο κ. Καβαλλιεράτος έμαθε ότι στις σχολές αισθητικής γίνονται δεκτοί και
άνδρες, δεν έχασε την ευκαιρία. Μετά τις σπουδές του στην Ελλάδα,
παρακολούθησε σεμινάρια στην Αυστρία, την Αγγλία και την Αμερική. «Γρήγορα
διαπίστωσα ότι μια γυναίκα αισθάνεται πιο άνετα, για τέτοια θέματα, απέναντι
σε έναν άνδρα, παρά απέναντι σε μια γυναίκα. Είναι περίεργο, αλλά ένας άνδρας
σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να προσφέρει περισσότερα. Ο αμείλικτος
συναγωνισμός, ορισμένες φορές, ανάμεσα στις γυναίκες μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα».

Η οικογένειά του δεν του προέβαλε κανένα εμπόδιο, όταν τους ανακοίνωσε ότι
θέλει να γίνει αισθητικός. Ίσα ίσα, που τον ενθάρρυνε. «Πάντοτε ήμουν κομψός
και οι δικοί μου κατά βάθος γνώριζαν ότι θα ασχοληθώ με τον χώρο της
ομορφιάς», λέει. Σήμερα, η πελατεία του είναι μεγάλη, ενώ κάθε τόσο πηγαίνει
στην Κύπρο με τη γυναίκα του, η οποία είναι επίσης αισθητικός, για να
περιποιηθεί τις Κύπριες πελάτισσές του.

«Ο άνδρας που θα ασχοληθεί με την αισθητική πρέπει να είναι κομψός και στα
λόγια», λέει. «Το θέμα είναι να σε πιστέψει η γυναίκα, να νιώσει ότι έρχεται
σε σένα για να αποκτήσει ένα διαφορετικό πρόσωπο και όχι για να χάσει τον
χρόνο της».

ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ φυσιολογικού τοκετού, είναι αυτή που ξεγεννάει την έγκυο. Σε
κάθε περίπτωση, λίγο πριν και λίγο μετά τη γέννα, είναι αυτή που στέκεται
δίπλα στην κυοφορούσα γυναίκα. Της συμπαραστέκεται επιστημονικά, αλλά και
συναισθηματικά. Μόνο που τώρα πια, μαία δεν είναι μονάχα εκείνη, αλλά και
εκείνος! Και άνδρες στο ρόλο της μαίας, λοιπόν…

Γενικών Εξετάσεων συνέπεια ήταν η πρώτη γνωριμία του Βασίλη Πούπουζα με τη
μαιευτική. Αλλά η τελική εξέλιξή του σε νοσηλευτή μαιευτικής οφείλεται στο
μεγάλο ενδιαφέρον που ένιωσε για το επάγγελμα, μόλις ανακάλυψε τις δυνατότητες
που υπήρχαν. «Τελείως τυχαίο ήταν», θυμάται σήμερα ο Βασίλης, που ήδη
συμπληρώνει μία δεκαετία στο επάγγελμα. «Μεταξύ των άλλων σχολών της Δεύτερης
Δέσμης, είχα δηλώσει κι αυτήν. Η χρονιά εισαγωγής μου σε αυτήν την σχολή
συνέπεσε μάλιστα με την πρώτη περίοδο που άνοιγε η σχολή τις πύλες της σε
άνδρες. Κι από 120 άτομα, στο εξάμηνο, ήμασταν μονάχα επτά άνδρες!».

Νοσηλευτής Μαιευτικής στην Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών μεγάλου
μαιευτηρίου, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Επιστημόνων
Νοσηλευτών και Μαιευτήρων, υπεύθυνος της πρακτικής άσκησης στα νοσοκομεία των
φοιτητών του ΤΕΙ Νοσηλευτικής, ο Βασίλης Πούπουζας έχει έντονη παρουσία σε
έναν χώρο που μέχρι πολύ πρόσφατα ήταν αποκλειστικά για γυναίκες. Ποια η
αντιμετώπισή του από τις μαίες, αλλά και τις κυοφορούσες; «Με τις συναδέλφους,
από την αρχή, δεν υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα», θυμάται ο Βασίλης. «Όσο
για τις γυναίκες, οι περισσότερες δεν ξέρουν πώς να φερθούν: τους φαίνεται
περίεργο ο νοσηλευτής τους να είναι άνδρας. Αλλά στη συνέχεια αισθάνονται μία
αυξημένη σιγουριά, σε πολλά θέματα, με τον άνδρα. Μονάχα σε θέματα πολύ
προσωπικά, γυναικεία, εμπιστεύονται κυρίως γυναίκες μαίες».

Ευαισθησία. Ευαισθησία στην προσέγγιση των γυναικών, ευαισθησία στον τρόπο του
σκέπτεσθαι είναι αυτά που χαρακτηρίζουν τον Βασίλη. «Νομίζω πως είναι φυσικό
επακόλουθο της δουλειάς που κάνω τόσον καιρό», λέει ο Βασίλης. «Και στις
παρέες, και στη δουλειά, με γυναίκες έχω να κάνω. Από τη Σχολή κι έπειτα
κυρίως από γυναίκες περιβάλλομαι. Μοιραίο ήταν λοιπόν να πιάσω φιλίες με
πολλές γυναίκες. Στο νοσοκομείο πάλι, οι περισσότεροι συνάδελφοί μου είναι
γυναίκες. Και με τις εγκύους, βιώνει κανείς την γυναίκα σε μία από τις πιο
κρίσιμες, από τις πιο ξεχωριστές φάσεις της ζωής της. Όταν λοιπόν γνωρίζεις
τόσο καλά, και από τόσο κοντά, το γυναικείο φύλο, είναι φυσικό να το
κατανοείς, να το νιώθεις πολύ περισσότερο απ’ ό,τι ο μέσος άνδρας».

Δεν είναι, όμως, δυσκολότερο για έναν άνδρα να σταδιοδρομήσει σε ένα τέτοιο
επάγγελμα απ’ ό,τι μία γυναίκα; «Όχι, δεν νομίζω. Τουλάχιστον, όχι πια»,
απαντάει ο Βασίλης. «Η επιτυχία σ’ αυτό το επάγγελμα είναι αποτέλεσμα γνώσεων,
εξάσκησης και προσωπικής απόφασης να το κάνεις όσο καλύτερα μπορείς».