ΑΥΤΟΙ

… δεν είναι πια η «μεγαλύτερη και δυνατότερη» χώρα της γης, θα γίνει κάτι
άλλο: «η καλύτερη». Ο άριστος τόπος «για να ζήσεις, να σπουδάσεις, να
εργασθείς, να κάνεις οικογένεια, ακόμη και να πεθάνεις». Όσοι άκουσαν τον Τόνυ
Μπλαιρ στον «πανηγυρικό» του ­ είχε πράγματι ένα τέτοιο, πατριωτικό τόνο ­ στο
Συνέδριο των Εργατικών και έζησαν την ατμόσφαιρα στο Μπράιτον, θα τα θυμούνται
χρόνια. Μετά από πέντε ολόκληρους μήνες μέλιτος, ο 44χρονος ηγέτης της
Βρεταννίας αποθεώθηκε άλλη μια φορά στις 30/9, και φρόντισε φυσικά με το ύφος
του και τη γνωστή θεατρικότητά του να είναι και αυτός στο ύψος των ενθουσιωδών
περιστάσεων. Ποιος να σταματήσει πια αυτόν τον οδοστρωτήρα, τι έχει να φοβηθεί
ο Τόνυ Μπλαιρ, την ανεργία στο 5,3% (λιγότερο απ’ το μισό της Κοινότητας), την
οικονομία σε σταθερή άνοδο και τους Τόρυς ζαρωμένους στη γωνιά;

… των «Νέων» Εργατικών επέφερε ήδη βαθειές αλλαγές στη ζωή της χώρας. Με μια
τολμηρή διάταξη, η ρύθμιση των επιτοκίων εγκαταλείφθηκε από το υπουργείο
Οικονομικών και αφέθηκε αποκλειστικά στις τράπεζες, πράγμα που τόνωσε αισθητά
την αγορά. Το υπουργείο Εργασίας, πάλι, απαιτεί ήδη από τους νεαρούς υγιείς
ανέργους να μην κάθονται αλλά να προσφέρουν κάποια κοινωνική εργασία αν θέλουν
να συνεχιστεί το επίδομα. Η Βρεταννία προσχώρησε, επιτέλους, στον Κοινωνικό
Χάρτη της Ευρώπης. Καθιέρωσε κατώτατο όριο ωρομισθίου. Το υπουργείο Εσωτερικών
ανακουφίστηκε όσο ποτέ με την αύξηση της αυτονομίας της Σκωτίας και Ουαλλίας ­
που έχουν ήδη τοπικά κοινοβούλια. Και προς το Μπάκιγχαμ, αντί να αναλωθεί σε
συγκρούσεις, ο Μπλαιρ υιοθέτησε ένα ιδιότυπο ρόλο «συμβούλου», απαιτητικού
όμως: τα χρήματα που η βασιλική οικογένεια θα ξόδευε για μια νέα θαλαμηγό
διοχετεύθηκαν τελικά στις δημόσιες επιχειρήσεις.

… του Μπλαιρ, που διακρίνεται πίσω από πολλές αποφάσεις του, είναι ότι η
νεολαία της χώρας του έμεινε πολλά χρόνια αφρόντιστη και ακαθοδήγητη, με
αποτέλεσμα να αναπτυχθεί, πέρα απ’ την αμάθεια, μια αντικοινωνικότητα. Αυτή τη
σκέψη αντικατοπτρίζουν ορισμένες παρατηρήσεις του στο Μπράιτον για μια νεολαία
που «φτύνει και προσβάλλει», και οι αποφάσεις του για έλεγχο της νυχτερινής
κυκλοφορίας των εφήβων. Εκεί βρίσκεται και η ρίζα της εμμονής του στις
περίφημες «τρεις προτεραιότητες: παιδεία, παιδεία και παιδεία». Νέοι θεσμοί:
Κατάργηση σχολείων (και καθηγητών) στα σχολεία που έχουν μεγάλες αποτυχίες.
Μείωση των μαθητών ανά αίθουσα. Ακόμη: συνεννόηση με εταιρίες κομπιούτερ για
εξοπλισμό των 32.000 σχολείων της χώρας. Όχι δωρεάν ­ κάθε παιδί θα πληρώνει
μία λίρα τον χρόνο. Αλλά ως το 2002, όλοι θα χειρίζονται υπολογιστή. Η δύναμη
για τα έθνη σήμερα, είπε ο Μπλαιρ, είναι η γνώση. «Θα γίνουμε λοιπόν φάρος για
όλον τον κόσμο».

… συναισθήματα από τον πρόσφατο θάνατο της Νταϊάνας, της «πονετικής
πριγκίπισσας», εξασφάλισαν στον Μπλαιρ τα χειροκροτήματα των ακροατών του όταν
κήρυξε την «εποχή της προσφοράς» (the Giving Age). Τους σύστησε να μάθουν και
να δίνουν, όχι μόνο να ζητούν. «Υπάρχει δυστυχία σήμερα σε πολλές οικογένειες,
γι’ αυτό και πρέπει να τις στηρίξουμε. Υπάρχουν διάφορα “κεκτημένα” στην
κοινωνία μας. Δεν βλέπεις, λόγου χάρη, αρκετούς μαύρους σε υπεύθυνες θέσεις».
Και αυτό θα διορθωθεί, είπε. Όσο για τη Βουλή των Λόρδων, τα μέλη της θα
αναδεικνύονται στο εξής με εκλογές.