ΑΥΤΟΙ

… που γίνονται αυτόν τον καιρό στην Ιταλία έχουν τον χαρακτήρα
μετατραυματικής κρίσης. Μοιάζουν λίγο με τοπικό μετασεισμό μετά τον μεγάλο,
που ήταν η «πτώση των ιδεολογιών». Ξαφνικά τείνει να λυθεί, θαρρείς, όχι μόνο
η κεντρική συναίνεση, μεταξύ των κομμάτων που κυβερνούν, αλλά και οι
ειδικότερες, μέσα σε συγκεκριμένα κόμματα ή στα συνδικάτα. «Εδώ συμβαίνουν τα
πιο τρελά πράγματα του κόσμου», είπε ο πρωθυπουργός Ρομάνο Πρόντι. Τρελά,
προφανώς, γιατί τώρα που επιτέλους ­ στο πείσμα αντίξοων συγκυριών και έπειτα
από τόσα χρόνια αγώνων ­ η αριστερά, μια κάποια (έστω) αριστερά, έφτασε στην
εξουσία, μια άλλη αριστερά, που βοήθησε κι αυτή, κινείται να την γκρεμίσει.

… μίλησε προχθές μια ολόκληρη ώρα στο τηλέφωνο (από τη Μόσχα όπου βρισκόταν)
με τον αρχηγό της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης Φάουστο Μπερτινόττι, για να τον
πείσει να μην ανατρέψει την κυβέρνηση. Ο Φάουστο όμως είναι ­ ή εμφανίζεται; ­
αμετάπειστος. Αν η κυβέρνηση επιμείνει στα μέτρα λιτότητας που έχουν αναγραφεί
στον νέο προϋπολογισμό είπε, οι κομμουνιστές θα πουν όχι, και το σημερινό
κυβερνητικό σχήμα (με στήριξη ως τώρα από τους κομμουνιστές αλλά χωρίς
συμμετοχή τους) θα πέσει. Είναι πραγματικά οξύμωρη η περίπτωση της
Επανίδρυσης, λένε ορισμένοι αναλυτές, από τη μια να συνεργάζεται με την
κυβέρνηση, να τοποθετεί πρόσωπα της αρεσκείας της στη διοίκηση τραπεζών και
επιχειρήσεων, και από την άλλη να ηγείται διαδηλώσεων κατά των κυβερνητικών
επιλογών. Ακόμη πιο οξύμωρη φαίνεται αν εξετασθεί σε σχέση με τις θέσεις των
άλλων κομμάτων: ο μόνος σύμμαχος των κομμουνιστών στο αίτημα για νέες εκλογές
είναι ουσιαστικά ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

… αυτές καταστάσεις προεκτείνονται, αλλοίμονο, και στα ενδοκομματικά. Η ίδια
η Επανίδρυση είναι διχασμένη. Από τους δύο ηγέτες της, τον Μπερτινόττι και τον
παλαιό σταλινικό Αρμάντο Κοσσούττα, ο διαλλακτικός είναι, για την ακρίβεια, ο
πρώτος. Φάνηκε άλλωστε και από τη χθεσινή του δήλωση ότι δέχεται συζήτηση για
τον προϋπολογισμό αν αναβληθεί η κατάθεσή του (που, κανονικά, θα γίνει σε δέκα
μέρες). Αλλά ο Κοσσούττα «κρατάει» μεγάλο ­ και το πιο σκληρό ­ κομμάτι της
βάσης, και οι δικές του απειλές κατά του Πρόντι γίνονται πολύ πιο πιστευτές.
Ανάλογα διχασμένο, αλλοίμονο, είναι και το συνδικαλιστικό κίνημα. Η CGIL, η
Γενική Συνομοσπονδία Εργατών της Ιταλίας, περιλαμβάνει πολλούς μαχητικούς
οπαδούς της Επανίδρυσης. Αλλά ο ηγέτης της Συνομοσπονδίας, Σέρτζιο Κοφφεράτι,
που έχει μάλλον εξασφαλίσει και την έγκριση της πλειοψηφίας, τάχθηκε τελικά
υπέρ του προϋπολογισμού. «Ας αφήσουμε τις επιπολαιότητες, δεν είναι ώρα για
κυβερνητική κρίση», είπε.

… της επόμενης μεγάλης μάχης, την Τρίτη ­ που θα γίνει στη Βουλή η πρώτη
εκτενής συζήτηση για τον προϋπολογισμό ­ ένα ερώτημα που βασανίζει τους
Ιταλούς κομμουνιστές είναι αν η επίμονη αντίστασή τους ενισχύει την αφθαρσία
τους ή επιταχύνει τη φθορά. Όσο για τον αρχηγό του κυβερνώντος Κόμματος της
Δημοκρατικής Αριστεράς, Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα (φωτ.) ­ που έχει και την τελευταία
λέξη ­ το πρόβλημα είναι να αποκρυπτογραφήσει τη στρατηγική της Επανίδρυσης
ώστε ν’ αποφασίσει ποια θα είναι δική του. Θέλουν στ’ αλήθεια οι κομμουνιστές
εκλογές; Ή εφαρμόζουν απλώς τακτική πίεσης; Και τι περιθώρια υπάρχουν, όταν ο
ίδιος δεν έχει την πολυτέλεια της ρήξης με τους παλιούς συντρόφους;