ΑΥΤΟΙ

… για την εκπαίδευση στα χρόνια του Ιντερνέτ. Εδώ και μια βδομάδα,
λειτουργεί στην Ευρώπη το πρώτο πλήρες πανεπιστήμιο του Δικτύου. Πλήρες, με
την έννοια ότι σε παίρνει από το πρώτο μάθημα και σε οδηγεί ως τις εξετάσεις,
για να σου δώσει και πτυχίο. Σχολές βέβαια υπάρχουν πολλές στο Νετ. Αν το
Ποσειδών, όπως ονομάστηκε, διαφέρει, αν «γράφει ιστορία», είναι για ένα και
πολύ βασικό λόγο: Είναι κρατικό. Η έναρξη τριών τμημάτων του (Μηχανολογία,
Οικονομία, Διοίκηση Επιχειρήσεων) είναι η κατάληξη ενός πειραματικού σταδίου
που κράτησε τρία χρόνια, με την εκπαίδευση των πρώτων 100 φοιτητών. Ο αριθμός
των εγγραφών έχει φτάσει ήδη τις 2.500. Και αναμένεται ν’ αυξηθεί σύντομα με
τη έναρξη τριών ακόμη τμημάτων: Δημοσιογραφίας, Ιστορίας της Τέχνης, Αρχαιολογίας.

… Ποσειδών δεν αποτελεί ήττα των κλασικού τύπου ιδρυμάτων του είδους αλλά
παιδί τους. Για το στήσιμό του συνεργάστηκαν 26 πανεπιστήμια της Ιταλίας με
συντονιστή τον κοσμήτορα του Πολυτεχνείου του Τορίνου, Ροντόλφο Ζικ, ο οποίος
έγινε και πρόεδρος του Ποσειδών. (Το όνομά του, Nettuno, αποτελεί στην
πραγματικότητα σύντμηση των λέξεων Network Teledidattico Universita Ovunque ή,
όπως θα λέγαμε, Δικτυακό Πανεπιστήμιο Απανταχού Τηλεδιδασκαλίας). Το πρόγραμμά
του περιλαμβάνει και «τηλεδιασκέψεις» μεταξύ των φοιτητών, πυκνές επαφές του
φοιτητή με τους καθηγητές μέσω κομπιούτερ και, φυσικά, απευθείας συνάντησή
τους με τους καθηγητές όποτε το επιθυμούν. Οι παραδόσεις γίνονται βασικά μέσω
Ιντερνέτ. Αλλά στο εξής θα μεταδίδονται και από την τηλεόραση (RAI-2, κάθε
βράδυ μετά τις 3.30 ώρα Ελλάδος ­ και δορυφορικά μέσω του καινούργιου
Eutelsat-2 για όλη την Ευρώπη), ενώ ετοιμάζονται πυρετωδώς και κασέτες βίντεο.

… που το Ιντερνέτ φέρνει σ’ ένα άλλο τομέα, τη δημοσιογραφία, μίλησε τις
προάλλες στη Νέα Υόρκη ο Τζος Σραίτερ, βετεράνος του «Τάιμ», που τώρα
διευθύνει το Κέντρο Νεων Μέσων στο τμήμα Δημοσιογραφίας του Κολούμπια. Πολλοί
δημοσιογράφοι, είπε, έχουν σήμερα την αίσθηση ότι περνούν κάτι σαν κρίση
επαγγελματικής ταυτότητας. Τύπος και τηλεόραση, συχνά, επαναλαμβάνουν ο ένας
τα θέματα του άλλου πασχίζοντας να ερεθίσουν ένα κοινό που μοιάζει απαθέστατο.
Δεν θα ήταν όμως έτσι τα πράγματα αν η πληροφόρηση ήταν πιο προσωποποιημένη:
αν δηλαδή ο κάθε δημοσιογράφος ­ ή εν τέλει κάθε άτομο ­ μπορούσε να
γνωστοποιήσει αυτό που πραγματικά τον ενδιαφέρει περισσότερο σε κάθε άτομο που
επίσης αισθάνεται το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το ίδιο θέμα.

… λοιπόν μια έντονη τάση προσωποποίησης της ενημέρωσης, λέει ο Σ., και είναι
ενδεικτικό ότι οι περισσότερες από τις μεγάλες εφημερίδες που έχουν εκδόσεις
on-line προσφέρουν ήδη στους αναγνώστες τους ηλεκτρονικά «πακέτα»
συναρμολογούμενα βάσει των προτιμήσεων που εκφράζει ο καθένας τους. «Οι
εκδότες που βλέπουν στο Δίκτυο ακόμη μεγαλύτερες δυνατότητες “μαζικής”
διάδοσης των όποιων μηνυμάτων έχουν κάνει λάθος εκτίμησης ­ πιστεύει ο Σ. ­ Το
Ιντερνέτ ευνοεί, αντίθετα, τη διαπροσωπική επικοινωνία, σε επίπεδο “ένας προς
ένα”». Δεν είναι λοιπόν, κατά τον Αμερικανό μεδιολόγο, κατάλληλο το Νετ για
εκστρατείες «χειραγώγησης μαζών». Είναι μάλλον «υπόθεση βάσης», και δη ατομικά
αναλυμένης. Και οι λειτουργοί της ενημέρωσης θα προσαρμοστούν τελικά (το πώς
θα το δούμε) αναλόγως.