Κρίσεις με αιχμές

«Το βιβλίο μου είναι μία κατάθεση ψυχής. Τίποτα παραπάνω ή παρακάτω. Να κριθεί και με τον πιο αυστηρό τρόπο, αφού όμως πρώτα διαβαστεί. Αργότερα θα έχουμε να πούμε πολλά». Με αυτή τη σύντομη δήλωση η κ. Δήμητρα Παπανδρέου αναφέρθηκε στις αντιδράσεις που προκάλεσε η δημοσίευση κειμένων του βιβλίου της.

Οι κρίσεις για κορυφαία πρόσωπα του ΠΑΣΟΚ, τις οποίες διατύπωσε κατά καιρούς ο
Ανδρέας Παπανδρέου, όπως τις μεταφέρει η κ. Δήμητρα Παπανδρέου στο βιβλίο της
«Δέκα χρόνια και πενήντα τέσσερις μέρες» αναμένεται να ανάψουν φωτιές και να
προκαλέσουν πολλές συζητήσεις.

Οι αναφορές στο βιβλίο, που κυκλοφορεί από σήμερα από τις εκδόσεις «Α.Α.
Λιβάνη – Νέα Σύνορα», για τη δράση κορυφαίων συνεργατών του Ανδρέα Παπανδρέου
κυρίως τη δύσκολη περίοδο του ’89, αλλά και στη σύνοδο της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ στο
Πεντελικό το ’90, όταν «ήθελαν να τον ανατρέψουν», είναι εκτενείς.

Όπως επίσης είναι ενδιαφέρουσες και οι αναφορές που γίνονται στους τελευταίους
μήνες της ζωής του Ανδρέα Παπανδρέου. Στο βιβλίο κατατίθενται από την κ.
Παπανδρέου απόψεις του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ για την «ομάδα των “4”» και τη διαδοχή
στο κυβερνών κόμμα.

Στο βιβλίο της η κ. Παπανδρέου αναφέρει ότι ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ εκτιμούσε πως
θα μπορούσε να διεκδικήσουν τη διαδοχή οι Γ. Γεννηματάς, Α. Τσοχατζόπουλος και
Γ. Αρσένης.

Γράφει, ακόμη, ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ζητήσει από δύο κορυφαία στελέχη
του ΠΑΣΟΚ να βοηθήσουν να μην εκλεγεί στην πρωθυπουργία ο κ. Κώστας Σημίτης.

Μάλιστα, αποκαλύπτει ότι το ένα από τα δύο στελέχη ήταν ο κ. Κώστας Λαλιώτης.
Το άλλο στέλεχος για το οποίο δεν γράφει το όνομά του, στήριξε τελικώς την
επιλογή του Ανδρέα Παπανδρέου.

«Ο άλλος στην ψηφοφορία και τη διαδικασία εκλογής πρωθυπουργού έπραξε ό,τι του
είχε ζητήσει ο Ανδρέας. Ο Κώστας Λαλιώτης ψήφισε τον Κώστα Σημίτη, γιατί έτσι
έκρινε πως έπρεπε να πράξει. Μα δεν θα πιστέψω ποτέ πως αδίκησε τον Ανδρέα και
τη σχέση τους, κρύβοντάς του την αλήθεια».

«ΤΑ ΝΕΑ» παραθέτουν στη συνέχεια ορισμένες από τις κρίσεις του Ανδρέα
Παπανδρέου, όπως αυτές καταγράφονται από την κ. Δήμητρα Παπανδρέου στο βιβλίο της.

«Όταν αναφέρονταν στον Κ. Σημίτη, τον έκρινε με τα καλύτερα λόγια ως
τεχνοκράτη – πανεπιστημιακό. Ως πολιτικό, όμως δεν τον αποδέχονταν…

­ Είναι πιο πολύ της θεωρίας. Δεν τον διέκρινε η τόλμη. Αν και τις
περισσότερες φορές διαφωνούσε μαζί μου, δεν μου έκανε ευθεία αντιπαράθεση, όσο
ήμουν ισχυρός. Δεν τον εντυπωσίασε η σημαντική στήριξη που είχε απ’ τα
περισσότερα ΜΜΕ. Εκτιμούσε, πως είναι φυσιολογικό να προετοιμάζουν και να
στηρίζουν “μια διάδοχη κατάσταση αρεστή, αφού πλέον θέλουν τεχνοκράτες”. Δεν
του συγχωρούσε, ότι επέλεξε να τον αμφισβητήσει σε περιόδους που αντιμετώπιζε
σημαντικά προβλήματα, είτε πολιτικά είτε υγείας. Ιδιαίτερα επικριτικός ήταν
για τη στάση που κράτησε ο Κ. Σημίτης απ’ το ’88 ως το ’92. Πίστευε πάντα, ότι
εκείνη την εποχή που χρειάζονταν στήριξη, εκείνη ακριβώς την εποχή τον είχε
απέναντί του. Δεν ξεχνούσε ότι, όπως τον είχαν πληροφορήσει, το βράδυ των
επαναληπτικών εκλογών στη Β’ Αθήνας είχε έτοιμη συνέντευξη στο Mega για να τον
αμφισβητήσει ευθέως, επειδή πίστευε πως δεν θα πήγαινε καλά το ΠΑΣΟΚ και ο
Ανδρέας, που επέμενε για τις εκλογές, θα χρεώνονταν την ήττα.

Δεν ξεχνούσε ότι δεν είχε βγει ούτε μια φορά τότε να τον στηρίξει δημόσια,
αντίθετα είχε αρνηθεί βολιδοσκόπηση που του έγινε να παίξει ένα περισσότερο
ενεργό ρόλο στη Βουλή, απέναντι στη Ν.Δ. Δεν ξεχνούσε ότι δεν εμφανίστηκε ως
μάρτυρας σε καμιά απ’ τις δίκες εκείνης της περιόδου, αν και θα είχε σημαντικά
να προσφέρει ως εκ της θέσης που κατείχε πριν, στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας».