ΙΕΚ Κορυδαλλός

Όταν έκλεισε η πόρτα του μικρού κελιού, ο Ανδρέας Κ. έμεινε μισή ώρα όρθιος
με τα λίγα ρούχα στο χέρι. Δεν ήθελε να ανοίξει τα μάτια και ο άγνωστος
συγκρατούμενός του τον εκνεύριζε με τις «συμβουλές προς νέους». Από τη στιγμή
που δεν κατάφερε να πληρώσει κάποιες ακάλυπτες επιταγές και η υπόθεση έφτασε
στη Δικαιοσύνη γνώριζε ότι θα ζούσε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στη
φυλακή. Ήταν προετοιμασμένος. Έτσι νόμιζε, γιατί η πραγματικότητα ήταν ακόμη
πολύ σκληρή και κάθε μέρα που περνούσε τη γνώριζε όλο και πιο πολύ.

ΤΟ ΚΕΛΙ του, ένα δωμάτιο δύο επί τρία με μια τουαλέτα και ένα τραπεζάκι, το
μοιραζόταν με ακόμη έναν κρατούμενο για οικονομικά εγκλήματα. Η πόρτα άνοιγε
οκτώ ώρες την ημέρα. Αν και δεκάδες άνθρωποι συνωστίζονταν στο προαύλιο,
ένιωθε μόνος. Δεν μιλούσε σε πολλούς. Καθόταν με τις ώρες και άκουγε
απίστευτες ιστορίες φυλακισμένων. «Ο ένας παρίστανε τον πάρα πολύ πλούσιο, που
έχασε τα χρήματά του από την καλή ζωή και τους άπιστους φίλους. Ο άλλος έστηνε
επιχειρήσεις για μετά την αποφυλάκιση και ζητούσε συνεταίρους. Όλοι, το
καταλάβαινες αυτό από την πρώτη στιγμή, σκαρφίζονταν ψεύτικες ιστορίες και την
επομένη τις διηγούνταν. Ίσως ήταν ένας τρόπος να περνούν την ώρα τους, να
διατηρούν την ελπίδα ζωντανή» λέει.

Μα αυτά ήταν τα πιο απλά. Τα δύσκολα έρχονταν σιγά σιγά. «Η βόλτα στον
διάδρομο μπροστά από τα κελιά ήταν το καθημερινό μου μαρτύριο. Έπρεπε να
κάνεις βόλτες χωρίς να μιλάς σε κανέναν, χωρίς να κοιτάς κανέναν. Έτσι και
γύριζες το βλέμμα σου σε κάποιον αμέσως σου απαντούσε με σκοπό να καυγαδίσεις.
Τι με κοιτάς ρε, καθρέφτης είμαι;». Έτσι έσκυβες το κεφάλι και σκεφτόσουν τα
δικά σου».

«Όσο περνούσε ο καιρός τόσο κλεινόμουν τον εαυτό μου. Άρχισα να βολεύομαι σε
πρακτικά θέματα. Ένας συγκρατούμενος που είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα μου
έπλενε τα ρούχα και καθάριζε το κελί. Δυστυχώς και στη φυλακή ισχύει το
πλούσιος και φτωχός. Αυτό το παιδί έπαιρνε από μένα μία κούτα τσιγάρα την
εβδομάδα, που στη συνέχεια την αντάλλασσε με κάποιον άλλο για φαγητά ή και για
να πληρώνει τον δικηγόρο. Για παράδειγμα δεν “πληρωνόταν σε είδος” και εσύ που
τον χρησιμοποιούσες έδινες εντολή σε κάποιον δικό σου ή στον δικηγόρο και
έδινε χρήματα στον συνήγορό του. Πολλοί από τους κρατούμενους που δεν είχαν
έξω ανθρώπους που θα μπορούσαν να βοηθήσουν είχαν κάνει τις δικές τους ομάδες,
“κάτι σαν μαφία” και κανόνιζαν η μια να αναλάβει τα μισά κελιά, η άλλη τα
άλλα. Με αυτόν τον τρόπο όλοι είχαν εισόδημα.

Οι πλούσιοι, “εφοπλιστές” τους έλεγαν, έτσι έλυναν τα πρακτικά και είχαν όλο
τον χρόνο να ασχοληθούν με τα δικά τους. Ελάχιστοι από αυτούς έτρωγαν το
φαγητό της φυλακής. Οι περισσότεροι πήγαιναν στην καντίνα, όπου μπορούσαν να
παραγγείλουν ό,τι ήθελαν ­ από φιλέτο και αυγά ποσέ, που έτρωγε ένας πολύ
επώνυμος κρατούμενος, έως το απλό σουβλάκι. Εκείνο που δεν μπορούσες να
παραγγείλεις ήταν τα ποτά. Αλλά και γι’ αυτό υπήρχε λύση, κυρίως για τους
παλιούς. Έκαναν κρασί από τα μήλα με έναν δικό τους τρόπο.

Τα έλιωναν και αφού τους έριχναν λίγο μπίρα, που είχαν φροντίσει να κρατήσουν
από τις γιορτές που μας έδιναν από ένα κουτί, τα άφηναν στον ήλιο. Ένα
ποτηράκι ήταν αρκετό».

Εκεί ο «κύριος Ανδρέας», όπως τον αποκαλούσαν, έμαθε επίσης ότι κάποιοι
«έκαναν κεφάλι» χωρίς να παίρνουν χάπια η ναρκωτικά. «Έπαιρναν μια σακούλα
νάιλον και έβαζαν το κεφάλι μέσα, μετά κάτι έκαναν με το γκαζάκι. Έπεφταν
ξεροί». Βεβαίως έμαθε, αυτό ήταν από τα πρώτα, για τους «ρουφιάνους» αλλά και
την άνιση συμπεριφορά των υπαλλήλων της φυλακής.

«Υπήρχαν άτομα που κάθε μέρα, οποιαδήποτε ώρα είχαν επισκεπτήριο. Άλλα που
κατά περίεργο τρόπο εξασφάλιζαν ευνοϊκές εκθέσεις. Φυσικά και εδώ σημαίνοντα
πολιτικά πρόσωπα παίζουν τον δικό τους ρόλο. Παλιότερα τουλάχιστον το μέσον
περνούσε σε ό,τι έχει σχέση με την διαβίωση». Ελεύθερος πια σήμερα ο Ανδρέας
Κ. έχει καταφέρει να στήσει και πάλι την επιχείρησή του. Οι 15 μήνες φυλακή
ήταν μια «φρικτή εμπειρία», όπως λέει. Θυμάται ακόμη τη χαρά που έκαναν αυτός
και οι άλλοι καθώς έφευγε. Του είχαν ζητήσει να τους κάνει δεκάδες χάρες.
Μόλις πέρασε την πύλη του Κορυδαλλού τα ξέχασε όλα, όπως και τους
συγκρατούμενούς του που έμειναν να σχεδιάζουν επιχειρήσεις.

ΑΝ, ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ, η φυλακή είναι προς σωφρονισμόν, για τον Ανδρέα δεν ήταν παρά
ένας χώρος όπου «γίνεσαι επιστήμονας στην απάτη». «Εγώ βρέθηκα στη φυλακή για
ακάλυπτες επιταγές 500.000 δραχμών. Τώρα πια μπορώ, άμα θέλω, να διακινήσω ένα
δισεκατομμύριο με τον ίδιο τρόπο, χωρίς να μείνω μέσα πάνω από μήνα. Το κάνουν
πολλοί αυτό και τουλάχιστον στη φυλακή ήταν γνωστοί ως “επιταγάκηδες”.
Μπαίνουν για πέντε μέρες μέσα, πληρώνουν μία, ξαναβγαίνουν στη γύρα και έτσι
τα καταφέρνουν». Και αυτά ακριβώς τα «κόλπα» προσπαθούν να τα μάθουν και στους
άλλους. Ολόκληρες διαλέξεις κάνουν στις ελεύθερες ώρες…

Άλλοι πάλι φροντίζουν να σε μάθουν πώς να περνάς καλά. «Όσοι θέλουν, για
παράδειγμα, να περάσουν ναρκωτικά το καταφέρνουν πάρα πολύ απλά, την ώρα του
επισκεπτηρίου. Εκεί γίνονται όλα, χέρι-χέρι. Πάντα στις φυλακές θα γίνονται.
Πάντα οι κρατούμενοι θα βρίσκουν τρόπους να ξεπερνούν τις δυσκολίες. Τους
μαζεύουν, για παράδειγμα, τις τράπουλες. Την ίδια στιγμή με πακέτα από τσιγάρα
φτιάχνουν νέες, μέχρι να περάσει η μπόρα. Αυτά είναι τα απλά. Τα μεγαλύτερα
προβλήματα τα ξεπερνούν πληρώνοντας, όσοι βέβαια έχουν τη δυνατότητα. Όσοι δεν
την έχουν, φροντίζουν και τα πάνε καλά με τους φύλακες, χρησιμοποιώντας
διάφορους τρόπους. Ο πλέον αποδοτικός είναι να τους μεταφέρει τι λένε και τι
κάνουν οι κρατούμενοι. Αυτούς, βεβαίως, δεν τους έχει σε εκτίμηση, αλλά στη
φυλακή αυτό κανέναν δεν ενδιαφέρει».

Οι επώνυμοι δεν έχουν τίποτε από αυτά ανάγκη. «Ήταν μια περίοδος που στην
πτέρυγά μας ήταν ως κρατούμενος ένας γνωστός εφοπλιστής. Αυτός από την πρώτη
στιγμή τα είχε όλα. Και δεν ήταν μόνο το προσωπικό της φυλακής που έσπευσε να
τον εξυπηρετήσει. Ήταν και οι άλλοι κρατούμενοι, που αμέσως έτρεχαν να του
προσφέρουν τα πάντα, μέχρι και προστασία, προκειμένου να κερδίσουν κάποια
χρήματα. Και η φυλακή δεν είναι παρά μια συνέχεια της κοινωνίας. Οι φτωχοί
πάντα ριγμένοι και οι άλλοι να έχουν το πάνω χέρι. Για μένα, όμως, το μεγάλο
ζήτημα είναι γιατί κάποιος να κλείνεται στη φυλακή για ακάλυπτες επιταγές ή
για χρέη. Όποιος είναι μέσα, βεβαίως αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη, αφού πίσω η
δουλειά του δεν πάει καλά. Έτσι αναγκάζεται να καταφύγει στην πτώχευση, με
αποτέλεσμα κανείς να μην εισπράττει τίποτε», λέει. Και ασφαλώς αυτός γνωρίζει
καλύτερα από τον καθένα, ότι οι περισσότεροι από τους επιχειρηματίες που
πέρασαν από δεύτερη πτέρυγα ξεπέρασαν τα προβλήματά τους με πτωχεύσεις και
άλλα τέτοια.