Ζωγράφισαν το γκρίζο

Αισθητική παρέμβαση. Οι γκρίζοι τοίχοι απέκτησαν χρώμα προς τέρψη των περιοίκων

Οι ανθρώπινες φιγούρες που ξεπροβάλλουν από τα μπαλκόνια μιας πολυκατοικίας
στου Ζωγράφου είναι μονίμως χαμογελαστές. Κάτι που κάνει αρκετούς περαστικούς
που διασχίζουν καθημερινά τη Γρηγορίου Αυξεντίου να σηκώνουν το βλέμμα τους
ψηλά ή και να κοντοστέκονται για λίγη ώρα.

ΣΙΓΟΥΡΑ ένα θέαμα σπάνιο για τη ζωή στην πρωτεύουσα, πολύ «ζωντανό» για να
είναι αληθινό. Ωστόσο αυτή η ξεχωριστή ζωγραφιά, απλωμένη από πάνω ώς κάτω
στην επίπεδη πλευρά μιας πολυκατοικίας, μεταδίδει με τη λάμψη των χρωμάτων και
των παραστάσεών της ένα ιδανικό στιγμιότυπο από έναν τρόπο συμπεριφοράς,
«ξένο» ίσως για τη σημερινή Αθήνα.

Η πολυκατοικία λοιπόν αυτή, στην περιοχή των Άνω Ιλισσίων, που υπάγεται στον
Δήμο Ζωγράφου, δέχθηκε να αποτελέσει τον δεύτερο κατά σειρά σταθμό της
«αισθητικής παρέμβασης» που οραματίζεται η τοπική αρχή. Και η αιτία της
συγκεκριμένης παρέμβασης σίγουρα δεν εξαντλείται στο συνειρμικό αποτέλεσμα των
λέξεων «Ζωγράφου» και «Ζωγραφιές» αλλά προχωρεί πολύ περισσότερο.

Έχει να κάνει κυρίως με την οπτική που βλέπει τα πράγματα η εδώ και περίπου 20
χρόνια δήμαρχος της περιοχής κ. Φωτεινή Σακελλαρίδου, «όπου μπροστά στο
μονότονο και γκρίζο χρώμα της πόλης αντιπαραβάλλουμε μια διαφορετική αισθητική
άποψη, με ευχάριστο αντίκρυσμα, σε όλους τους δημότες». Μια ανάλογη ζωγραφιά
είχε κοσμήσει έναν άλλον τοίχο πολυκατοικίας στην περιοχή, το 1984, με θέμα
εμπνευσμένο από τον Μάη του ’68.

Ο ζωγράφος που στις αρχές της περασμένης δεκαετίας προχώρησε σε εκείνη την
αναπαράσταση συμφώνησε και φέτος, έναντι φιλικής τιμής, να απεικονίσει σε μια
γκρίζα επιφάνεια την όψη μιας «ανθρώπινης» πολυκατοικίας. Και όλα αυτά… στου
Ζωγράφου. Που για την ιστορία αξίζει να αναφέρουμε πως το όνομα της
συγκεκριμένης περιοχής δεν οφείλεται σε κάποιον κατ’ επάγγελμα ζωγράφο, όπως
ήταν για παράδειγμα ο Παναγιώτης Ζωγράφος, που την τετραετία 1836 -1839 είχε
φιλοτεχνήσει υπό την καθοδήγηση του στρατηγού Μακρυγιάννη 24 πίνακες με μάχες
της Επανάστασης.

Αντιθέτως η εν λόγω περιοχή, που συνεστήθη ως κοινότητα το 1937 και ως δήμος
το 1948, πήρε το όνομά της «από τον γαιοκτήμονα Γεώργιο Ζωγράφο, που γύρω στα
1930, έχοντας ήδη υπό την κατοχή του εκεί τεράστιες εκτάσεις, πουλούσε
κομμάτια γης για να οικοδομηθούν σπίτια», όπως μας πληροφορεί ο εκπαιδευτικός
κ. Βαγγέλης Κυτίνος.

Τώρα η κ. Σακελλαρίδου σκέφτεται να ζητήσει τη βοήθεια είτε του υπουργείου
Πολιτισμού είτε του ΠΕΧΩΔΕ, ώστε «το ζωντανό και ανεξίτηλο χρώμα» να καλύψει
και αλλού το μαυρισμένο από το νέφος και την εγκατάλειψη τσιμέντο. Είναι μια
ιδέα «που υπήρχε πάντα στο μυαλό μου αλλά οικονομικοί λόγοι δεν μας επέτρεψαν
να την κάνουμε πράξη».