Πόλεμος εταιρειών για 30 δισ.

Τα κίτρινα παπούτσια που φόρεσε πρώτος ο Ντανιέλ Μπατίστα σηματοδότησαν μια νέα εποχή στο ελληνικό ποδόσφαιρο

«Ω ΜΑΜΑ εταιρεία». Οι σχέσεις αθλητών (αλλά και ομάδων, Ομοσπονδιών κ.λπ.) με
τις εταιρείες αθλητικών ειδών είναι σχέσεις… χρήματος, προβολής, εξέλιξης,
διαφήμισης κ.λπ.

Ο αθλητισμός αποτελεί την κοινωνική εκδήλωση με τη μεγαλύτερη απήχηση σε όλα
τα στρώματα των πολιτών του πλανήτη, από την Κίνα μέχρι τις ΗΠΑ και από την
Λαπωνία μέχρι τον Νότιο Πόλο.

Και ως τέτοιο γεγονός είναι φυσικό να αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι για την
παγκόσμια οικονομία, με τεράστια «γήπεδα» στον διαφημιστικό χώρο.

Στην Ελλάδα υπολογίζεται πως την περασμένη χρονιά ο τζίρος των αθλητικών
εταιρειών «άγγιξε» τα 30 δισ. δρχ., εκ των οποίων περισσότερο από το 80%
προέρχεται από το βαλάντιο των απλών πολιτών, οι οποίοι είτε αθλούνται είτε
αρέσκονται στο «αθλητικό λουκ» φορώντας τα ανάλογα ρούχα είτε αγοράζουν για τα
παιδιά τους.

Οι σχέσεις εταιρειών με τις ομάδες και τους αθλητές αποτελούν ένα αρκετά
ενδιαφέρον παζλ. Και τα πάντα έχουν να κάνουν με το ποιος είσαι και τι μπορείς
να προσφέρεις στην εταιρεία.

Για παράδειγμα, ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ (σε μπάσκετ και
ποδόσφαιρο), ο Πύρρος Δήμας, ο Νίκος Κακλαμανάκης, η Νίκη Ξάνθου, η Όλγα
Βασδέκη, η εθνική στίβου, η εθνική ποδοσφαίρου (ο κατάλογος είναι μακρύς), όχι
μόνο έχουν δωρεάν αθλητικό υλικό, αλλά συγχρόνως παίρνουν κάθε χρόνο κάποιο
εφάπαξ ποσό, ενώ πριμοδοτούνται για τις επιτυχίες τους.

Αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα. Γιατί στο εξωτερικό και ιδιαίτερα στις προηγμένες
αθλητικά χώρες τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πολύ διαφορετικά. Αφού οι
εταιρείες προχωρούν σε πολυετή συμβόλαια και μάλιστα έναντι μεγάλων αμοιβών,
που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο δρχ. (βλέπε Μάικλ
Τζόρνταν, Ντόνοβαν Μπέιλι, Ρονάλντο κ.λπ.).

Στο εξωτερικό πάντα, ο «πόλεμος» των αθλητικών εταιρειών είναι αμείλικτος. Και
σε πολλές περιπτώσεις οι εταιρείες είναι αυτές που διαφεντεύουν τις τύχες
πολλών αθλητών. Στην Ελλάδα ο «πόλεμος» είναι σε μικρή κλίμακα και οι
περισσότερες «μάχες» αφορούν τις σχέσεις της εταιρείας που είναι χορηγός μιας
ομάδας, με αθλητές της ομάδας αυτής οι οποίοι έχουν προσωπικό συμβόλαιο με
άλλη φίρμα.

Ξετυλίγοντας αυτό το κουβάρι θα μπορούσαμε χωρίς αμφιβολία να σημειώσουμε ότι
οι σχέσεις των εταιρειών με τους αθλητές και τις ομάδες είναι σχέσεις
αμοιβαίας εξάρτησης. Για τις εταιρείες, οι αθλητές και οι ομάδες είναι τα
μοντέλα που «πηγαίνουν» τα προϊόντα τους σε όλα τα σπίτια. Και μάλιστα, τα
προβάλουν σε μία ιδιαίτερα ευαίσθητη μερίδα του κοινού, που είναι τα μικρά
παιδιά και οι έφηβοι, οι οποίοι αποτελούν και τους κυριότερους πελάτες αυτών
των ειδών. Από την άλλη πλευρά, οι αθλητές και οι ομάδες βρίσκουν στο
«πρόσωπο» των εταιρειών πλούσιο αθλητικό υλικό ­ και μάλιστα δωρεάν ­ καθώς
και χρήματα. Επίσης, μέσω των εταιρειών, ομάδες και αθλητές βρίσκουν συμμετοχή
σε τουρνουά ή αγώνες, από τα οποία κερδίζουν χρήματα.

Ο Νίκος Κακλαμανάκης έχει τονίσει πολλές φορές τη σημαντική συμβολή των χορηγών στις επιτυχίες του

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ αθλητών και εταιρειών είναι αρκετά… μπλεγμένες, με αποτέλεσμα
πολλές φορές να υπάρχουν προβλήματα. Για παράδειγμα, μπορεί ένας αθλητής να
δεσμεύεται από το συμβόλαιο συνεργασίας της ομάδας του ή της ομοσπονδίας στην
οποία ανήκει, ενώ συγχρόνως μπορεί να έχει και προσωπικό συμβόλαιο με
εταιρεία, όχι απαραίτητα την ίδια. Κι εδώ αρχίζουν τα προβλήματα.

Μοναδικό αξεσουάρ, που δεν υπόκειται στο συμβόλαιο συνεργασίας ομάδας –
αθλητικής εταιρείας, είναι το παπούτσι των αθλητών. Καμία ομάδα, καμία
Ομοσπονδία, δεν μπορεί να υποχρεώσει κάποιον αθλητή να φοράει τα δικά της
παπούτσια. Έτσι, ο κάθε αθλητής, μπορεί να κάνει το δικό του συμβόλαιο κι εδώ
ακριβώς παίζει το όνομα του αθλητή ρόλο, για το οικονομικό κομμάτι της
συνεργασίας. Έτσι, ο αθλητής της «πρώτης γραμμής» μπορεί να φθάσει μέχρι τα 10
εκατ. δρχ. σε ετήσια βάση. Και πάντα οι αναφορές αφορούν στην ελληνική πραγματικότητα.

Στο συμβόλαιο υπάρχουν και ειδικοί όροι για διακρίσεις: έτσι, ένα μετάλλιο σε
αγώνες ευρωπαϊκού, παγκοσμίου ή Ολυμπιακού επιπέδου «τιμάται» από 5-20 εκατ. δρχ.

Ο αθλητής, πάντως, μπορεί να πάρει χρήματα από δύο εταιρείες. Αν παραδείγματος
χάριν ανήκει στην εταιρεία Α και διακριθεί, θα πάρει πριμ λόγω του συμβολαίου
του. Όμως και η ομοσπονδία ή η ομάδα που ανήκει θα πάρουν χρήματα από την Β
εταιρεία με την οποία έχουν σύμβαση, ως πριμ για τη συνολική διάκριση. Οπότε,
μέρος του πριμ αυτού θα πάρει και ο αθλητής ο οποίος διακρίθηκε. Κι αυτό,
επειδή τη διάκριση την πέτυχε με τα χρώματα της ομάδας ή της Ομοσπονδίας με
την οποία η εταιρεία έχει σύμβαση.

Παράδειγμα τέτοιο είναι η Νίκη Ξάνθου και ο Κώστας Γκατσιούδης. Για τις
διακρίσεις τους στο πρόσφατο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου πριμοδοτήθηκαν τόσο
από τις εταιρείες που έχουν συμβόλαιο, όσο και από την εταιρεία η οποία έχει
αναλάβει τη χορηγία του ΣΕΓΑΣ.

Ένας ποδοσφαιριστής για να φοράει τα παπούτσια συγκεκριμένης εταιρείας μπορεί
να υπογράψει συμβόλαιο για 2-3 εκατ. δρχ. ετησίως, συν το αθλητικό υλικό το
οποίο φοράει τις ελεύθερες ώρες του.

Το ίδιο ισχύει και για τους μπασκετμπολίστες, τους βολεϊμπολίστες, αλλά και
γενικότερα όλους τους αθλητές και αθλήτριες.

Ο Κώστας Γκατσιούδης και το… τατουάζ. Η στολή είναι της εταιρείας που έχει τη χορηγία του ΣΕΓΑΣ. Όσο για το τατουάζ; Είναι ο δικός του χορηγός

ΚΑΜΙΑ ομάδα Α’ Εθνικής δεν πληρώνει για το αθλητικό υλικό των παικτών της,
προπονητών, γυμναστών, ιατρικού τιμ. Το υλικό αυτό είναι δωρεάν και σε ετήσια
βάση το κόστος αυτής της χορηγίας φθάνει τα 25- 30 εκατ. δρχ. Φανέλες (κάθε
χρόνο μία ομάδα «πρώτης γραμμής» χρειάζεται γύρω στις 600), σορτ, κάλτσες,
παπούτσια, φόρμες, μπουρνούζια, μαγιό, τσάντες, πετσέτες, περιλαμβάνονται στο
υλικό κάθε ομάδας. Προκειμένου όμως η εταιρεία να πετύχει συμβόλαιο με τις
λεγόμενες μεγάλες ομάδες, αναγκάζεται να δίνει και χρήματα: 20- 50 εκατ. δρχ.
τον χρόνο και πριμ στο τέλος της αγωνιστικής σεζόν για κατάκτηση θέσης ή
διάκριση στην Ευρώπη (10-15 εκατ. δρχ.).

Οι ομάδες του μπάσκετ έχουν μεγαλύτερα έσοδα από το ποδόσφαιρο. Τα πριμ για
τις ευρωπαϊκές επιτυχίες φθάνουν τα 40 εκατ. δρχ., ενώ το συμβόλαιο με τις
μεγάλες ομάδες μπορεί να φθάσει και τα 50 εκατ. δρχ. (εκτός, φυσικά, από την
αξία του αθλητικού υλικού).

Αντίστοιχη είναι και η αντιμετώπιση της εθνικής ομάδας στίβου.

Οι μικρές ομάδες, ακόμη και οι εθνικές ομάδες εκτός στίβου, ποδοσφαίρου και
μπάσκετ, μπορεί να μην πληρώνουν για την απόκτηση του αθλητικού υλικού τους,
αλλά συγχρόνως δεν παίρνουν χρήματα από τις εταιρείες.