Δυσβάσταχτη η Αλτσχάιμερ

Γεροντική άνοια. Από τα εβδομήντα χρόνια τους οι ηλικιωμένοι εμφανίζουν τα πρώτα συμπτώματα απώλειας μνήμης. Η εικόνα δείχνει τη βαθμιαία εξασθένηση της μνήμης μιας Ιταλίδας μέσα από τα μάτια της ζωγράφου εγγονής της

Ένας στους πέντε ανθρώπους που φτάνουν τα 70 τους χρόνια θα αναπτύξει άνοια. Η
πιο συχνή μορφή της είναι η νόσος του Αλτσχάιμερ.

ΠΕΡΙΠΟΥ 70.000 – 80.000 άνθρωποι στην Ελλαδα, 3,5 εκατομμύρια στην Ευρώπη και
15 εκατομμύρια στον κόσμο πάσχουν από αυτή τη νόσο που εντοπίστηκε το 1908
αλλά εξακολουθεί να παραμένει ένα μυστήριο ως προς την παθογένεσή της ενώ
συχνά και τα συμπτώματά της δεν αναγνωρίζονται από τους συγγενείς του ασθενούς
(αλλά και από τους γιατρούς) καθώς η περίεργη συμπεριφορά του θεωρείται ως
φυσική εξέλιξη του γήρατος.

Τα συμπτώματα ­ όπως ανέφερε χθες ο καθηγητής της Ψυχιατρικής Αντ. Μαΐλης, σε
συνέντευξη Τύπου που διοργάνωσε η Ελληνική Γεροντολογική Εταιρεία με την
ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας Αλτσχάιμερ, στις 21 του μηνός ­ αφορούν
διαταραχές των γνωσιακών λειτουργιών. Αρχίζουν συνήθως με έκπτωση της
πρόσφατης μνήμης, αδυναμία συγκράτησης νέων πληροφοριών, συχνές ερωτήσεις για
πράγματα στα οποία μόλις προ ολίγου είχαν δοθεί απαντήσεις, δυσκολία ανάκλησης
ονομάτων και ουσιαστικών, προοδευτική δυσχέρεια χρήσης λεξιλογίου, πτώχεια
λόγου και φτάνει ώς την πλήρη αφασία και τη δυσχέρεια επιτέλεσης πρακτικών
συνηθισμένων λειτουργιών σε βαθμό να μπορεί το άτομο να αυτοεξυπηρετηθεί.

Το 70% των πασχόντων θα απαιτήσει μόνιμη φροντίδα και περιποίηση σε ιδρύματα
και πάνω από το 50% που εξακολουθεί να παραμένει στα σπίτια του, με τις
οικογένειές του, απαιτεί σταθερή και μόνιμη φροντίδα και επιτήρηση,
δημιουργώντας μια κατηγορία φροντιστών, συγγενών δηλαδή που πολλά χρόνια
σηκώνουν ένα δυσβάσταχτο βάρος με το να περιποιούνται και να στηρίζουν σε
24ωρη βάση τους αγαπημένους τους που τους βλέπουν να σβήνουν και να χάνονται
σιγά σιγά.

«Ήμασταν στη διαδικασία διαζυγίου ­ εξομολογήθηκε χθες στους δημοσιογράφους η
κ. Ελένη Μαρκάτη, από τα ιδρυτικά μέλη του νεοσύστατου Σωματείου Φροντιστών ­
όταν τυχαία ανακαλύψαμε ότι η συμπεριφορά του συζύγου μου, ηλικίας μόλις 48
ετών, οφειλόταν στην Αλτσχάιμερ. Και αυτό όχι από τα συμπτώματα αλλά από μια
ντουζίνα από βιβλιάρια τραπέζης που κρατούσε στο γραφείο του και που το καθένα
είχε κατάθεση ενός 15μέρου από τη μισθοδοσία του».

Η άρση του κοινωνικού στίγματος που ακολουθεί τη νόσο αυτή καθώς και τις άλλες
μορφές άνοιας καθώς και η αποδοχή της ως νευρολογική ασθένεια είναι βασικές
προϋποθέσεις για να μπορούν οι φροντιστές να τα βγάλουν πέρα στο δύσκολο έργο
τους. Χρειάζονται κότσια για να παραδεχτείς την άνοια, να εγκαταλείψεις τον
κανονικό ρυθμό ζωής σου και τις δικές σου ανάγκες και να αναλάβεις τη φροντίδα
του δικού σου που δεν μπορεί να εργαστεί ούτε να φροντίσει τον εαυτό του.
Χρειάζεσαι συμβουλές, καθοδήγηση, βοήθεια και συναισθηματική στήριξη.

Αυτή τη βοήθεια την προσφέρουν οργανισμοί αλληλοβοήθειας που έχουν
δημιουργηθεί εδώ και χρόνια στην Αμερική και στην Ευρώπη και μόλις πρόσφατα
και στην Ελλάδα.

Πέρα από αυτό όμως είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν και μέσα στο σύστημα
υγείας δομές για την περίθαλψη ασθενών με Αλτσχάιμερ και την καθοδήγηση και
βοήθεια των συγγενών τους, όπως τόνισε ο κ. Αθ. Μούγιας νευρολόγος και
ψυχίατρος, μέλος της Ελληνικής Γεροντολογικής Εταιρείας.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν σε ορισμένα νοσοκομεία εξωτερικά ιατρεία και κλινικές
(π.χ. Αιγινήτειο, Γενικό Κρατικό, Αεροπορίας, ΝΙΜΤΣ, Δρομοκαΐτειο, Δαφνί στην
Αθήνα, Κέντρο Ψυχικής Υγείας Πειραιά καθώς και Παπανικολάου, ΑΧΕΠΑ, Ψυχιατρικό
στη Θεσσαλονίκη) ενώ ετοιμάζονται και ξενώνες με 15 – 20 κρεβάτια σε κάθε
νόμο. Αλλά, όπως υπογραμμίστηκε, είναι απαραίτητο να δημιουργηθεί ένα Κέντρο
Άνοιας που θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: Διαγνωστικό Κέντρο με τα απαραίτητα
μέσα για σωστή διάγνωση, εξωτερικά ιατρεία, μονάδα ημέρας, μικρό νοσηλευτικό
τμήμα ίδρυμα τύπου οίκου ευγηρίας, ομάδα νοσηλείας κατ’ οίκον κ.λπ.