Άρωμα γυναίκας Η γυναικεία φύση των αποφάσεων

Οι σημερινές φιλοξενούμενες προέρχονται από διαφορετικούς τομείς:
επιχειρηματίας η μία, οικονομολόγος διεθνούς ακτινοβολίας η άλλη, καλλιτέχνις
με προσφορά εντός και εκτός των τειχών η τρίτη. Και οι τρεις φέρνουν στους
χώρους τους κάτι από τη «γυναικεία φύση», όπως λένε. «Τη δημιουργία, την
ανιδιοτελή προσφορά και το χειροπιαστό αποτέλεσμα», όπως παρατηρεί η Λούκα
Κατσέλη, «την πειθώ και την αποδοχή του διαφορετικού», όπως συμπληρώνει η
Λυδία Κονιόρδου.

Τις απόψεις αυτές συμμερίζονται όλες οι γυναίκες που διαπρέπουν στους τομείς
τους και επιδεικνύουν πλούσιο και δημιουργικό έργο, είτε βρίσκονται σε
κυβερνητικές θέσεις, σε διευθυντικά κλιμάκια, στη διοίκηση κρατικών και
ιδιωτικών επιχειρήσεων, είτε είναι επικεφαλής οργανισμών, προσωπικότητες της
αθλητικής και της καλλιτεχνικής ζωής. Και παρά τις αρκετές επιμέρους διαφορές,
ομοφωνία υπάρχει και στο ότι οι δυνατότητες των Ελληνίδων ξεπερνούν κατά πολύ
τις ευκαιρίες που τους δίνονται.

Τα τελευταία χρόνια, η επιτυχημένη παρουσία γυναικών σε θέσεις-κλειδιά, που
επηρεάζουν τη ζωή μας, γίνεται ολοένα και πιο αισθητή.

Αρκετές από αυτές τις γυναίκες παρουσιάζουμε στις σελίδες των «ΝΕΩΝ» αυτές τις
ημέρες, με αλφαβητική σειρά.

Παρά τα πολλά θετικά δείγματα όμως, οι αριθμοί δεν έρχονται να επιβραβεύσουν
την προσπάθεια. Ή τουλάχιστον δεν έρχονται με την ταχύτητα που θα θέλαμε.

Κάτι όμως κινείται. Και ίσως σιγά σιγά πεισθούν όλοι ότι η «γυναικεία φύση»
ταιριάζει απόλυτα με τη λήψη σημαντικών αποφάσεων.

ΗΛΙΚΙΑ: 61 ετών

ΤΟΜΕΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ: «Κατ’ αρχήν νοικοκυρά». Πρόεδρος της Καρέλια Α.Ε.,
με ενεργό δράση στη διοίκηση της εταιρείας, στην οποία απασχολούνται 850 άτομα
και η οποία ολοκλήρωσε πρόσφατα ένα επενδυτικό πρόγραμμα ύψους 5
δισεκατομμυρίων δραχμών. «Η λειτουργία αυτού του εργοστασίου είναι ταυτισμένη
με τη ζωή της Καλαμάτας. Η μεγαλύτερη συγκίνησή μου είναι όταν
συνταξιοδοτείται κάποιος εργάτης και έρχεται να μας αποχαιρετήσει λέγοντας ότι
χάρη σ’ αυτό το εργοστάσιο σπούδασε τα παιδιά του, έφτιαξε το σπίτι του, δημιουργήθηκε».

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ: «Να πείσεις τους συνομιλητές σου να λατρέψουν την
ποιότητα στην κοινωνική και την οικονομική ζωή».

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ:«Ότι το ήθος, το πάθος και η εντιμότητα θα κυριαρχήσουν στον
λαό μας».

ΕΜΜΟΝΗ ΙΔΕΑ: «Το μεράκι σε ό,τι κάνεις».

ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΩΝ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ:«Πολύ δυναμική σε
σχέση με τον σύγχρονο τρόπο διοικήσεως».

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ: Απόφοιτος Αρσακείου, παντρεμένη με τον Γιώργο
Καρέλια, σημερινό διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας και μητέρα δύο αγοριών.
Ασχολείται από 15ετίας με την επιχείρηση και προσπαθεί να υπηρετεί με σεβασμό
την Λαογραφία ως πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Καλαμάτας και εν γένει με ό,τι
έχει σχέση με τον πολιτισμό του τόπου και τη σωστή του έκφραση. Είναι πρόεδρος
των Φίλων Μουσικής Καλαμάτας και μέλος άλλων πολιτιστικών συλλόγων.

ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΕΚΤΙΜΑ: «Όλα όσα έχουν ηθική ακεραιότητα και φυσική αρχοντιά».

ΗΛΙΚΙΑ: 45 ετών

ΤΟΜΕΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ: Από το 1987, καθηγήτρια στο τμήμα Οικονομικών του
Πανεπιστημίου Αθηνών. Πρόσφατα εξελέγη πρόεδρος του Τμήματος και μέλος της
Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μέλος της Επιτροπής Αναπτυξιακής Πολιτικής
των Ηνωμένων Εθνών και εισηγήτρια της Ετήσιας Έκθεσης της Επιτροπής για την
«Παγκοσμιοποίηση και τις Επιπτώσεις της στην Ανάπτυξη» που συζητείται, αυτό
τον μήνα, στην Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή του ΟΗΕ. Ενεργό μέλος της
επταμελούς «Επιτροπής σοφών» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που εισηγείται την
ενσωμάτωση μιας Χάρτας Ανθρωπίνων και Κοινωνικών Δικαιωμάτων στη Συνθήκη του
Μάαστριχτ. Στο πλαίσιο της Επιτροπής αυτής, διοργανώνει στην Ελλάδα και σε
άλλες ευρωπαϊκές χώρες συναντήσεις, συνέδρια και ομιλίες για μια κοινωνική
Ευρώπη. Ως πρόεδρος του Ινστιτούτου Ερευνών και Πολιτικής Στρατηγικής,
προετοίμασε για τις 13 Σεπτεμβρίου συνέδριο με θέμα τα Κοινωνικά Δικαιώματα
και την Απασχόληση στη Θεσσαλονίκη και μετά στην Πάτρα. Ως ειδική σύμβουλος
του υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων Γεράσιμου Αρσένη, συμμετέχει στην ομάδα
εργασίας για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και κυρίως για την εισαγωγή της
ελεύθερης πρόσβασης στα Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, τη διεύρυνση των
εκπαιδευτικών επιλογών και την εισαγωγή τής διά βίου κατάρτισης στο ελληνικό
εκπαιδευτικό σύστημα.

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ: «Να κάνω ό,τι θέλω, με τον τρόπο που θέλω και
συγχρόνως να χαίρομαι τη ζωή δίπλα στον Γεράσιμο Αρσένη, στα δύο παιδιά μου,
την 6χρονη Αμαλία και τον 22χρονο Δημήτρη, και την ευρύτερη οικογένεια. Να
αισθάνομαι δημιουργική μέσα στην ένταση της καθημερινότητας της Αθήνας».

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ: «Να προχωρήσει συστηματικά και αποφασιστικά το πρόγραμμα
αλλαγών στην εκπαίδευση, ώστε το 2000 να έχουμε καταργήσει τις εισαγωγικές
εξετάσεις για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, να έχουμε βάλει στέρεες βάσεις για
ένα σύγχρονο και αναβαθμισμένο Λύκειο και να έχουμε κατοχυρώσει το δικαίωμα
του Έλληνα πολίτη για ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση σε όλη τη διάρκεια της ζωής του».

ΕΜΜΟΝΗ ΙΔΕΑ: «Η φράση που μου έλεγε πάντα ο πατέρας μου: “Το ό,τι έγινε
σβήνει από το μάτι εκείνου που βλέπει το πόσο έχει ακόμα να γίνει”».

ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΩΝ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ: «Κάθε κοινωνία
εξελίσσεται με βάση τα πρότυπα που έχει. Στην ελληνική κοινωνία σήμερα υπάρχει
έλλειμμα γυναικείων προτύπων που θα προβάλλουν τις ιδιότητες οι οποίες είναι
κατ’ εξοχήν συνυφασμένες με τη γυναικεία φύση, δηλαδή τη δημιουργία, την
ανιδιοτελή προσφορά και το χειροπιαστό αποτέλεσμα».

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ: «Στάθηκα πολύ τυχερή, γιατί ο ήλιος της παιδικής
μου ηλικίας ήταν πολύ ζεστός και μ’ έκανε να μη φοβάμαι εύκολα και να βουτάω
στα βαθιά νερά. Πρότυπα για μένα, οι γονείς μου. Με το ασυμβίβαστο του
χαρακτήρα τους, τη βαθιά αυτογνωσία και το πάθος τους να δημιουργήσουν.
Πολύτιμο σχολείο η Αμερική, όπου 13 ολόκληρα χρόνια δεν σπούδασα μόνο
Οικονομικά αλλά δοκίμασα τις δυνάμεις μου σ’ ένα άγνωστο και ανταγωνιστικό
περιβάλλον. Πείσθηκα ότι μπορώ να κάνω αυτά που θέλω, χωρίς να συμβιβασθώ.
Επιστροφή στην Ελλάδα της κοινωνικής αλλαγής, των μεθυστικών οραμάτων, της
ενεργού πολιτικής δράσης, της αβάσταχτης “συνάφειας του κόσμου” και των
ατέρμονων προστριβών. Γνωριμία με τον Γεράσιμο Αρσένη: σχέση ζωής. Δύο παιδιά
που γέμισαν τη ζωή μου. Μεταξύ Πανεπιστημίου, υπουργείου, έρευνας,
διδασκαλίας, πολιτικής. Σημείο αναφοράς: τα νέα παιδιά που θέλουν να ζήσουν
και να δημιουργήσουν σε μια καλύτερη Ελλάδα».

ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΕΚΤΙΜΑ: «Όσους διακρίνει το ήθος και η σεμνότητα».

ΗΛΙΚΙΑ: «Ικανοποιητική»

ΤΟΜΕΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ: Καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου από το
1993 έως το 1996 και από φέτος συνδιευθύντρια με τον Θέμη Μουμουλίδη. «Όταν το
’93, ύστερα από πρόσκληση του δημάρχου Δημ. Πιτσιώρη, εγκαταστάθηκα στον Βόλο,
τα πράγματα ήταν σε πολύ αρχικό στάδιο. Ο στόχος ήταν τριπλός. Το θέατρο
έπρεπε να αποκτήσει την κατάλληλη υποδομή, στελέχωση, εξοπλισμό και οργάνωση
ενός σύγχρονου δυναμικού θεατρικού οργανισμού. Να αξιοποιήσει τις αξιόλογες
τοπικές δυνάμεις, να αποκτήσει πλέον ο Βόλος μια μόνιμη θεατρική τοπική
δραστηριότητα. Ύστερα από μόλις 4 χρόνια, πιστεύουμε ότι ο στόχος επετεύχθη».
Το απέδειξε αυτό, η περιοδεία της «Άλκηστης» πριν από δύο χρόνια και η φετινή
του «Δον Ζουάν», σε 30 πόλεις. Σ’ ένα Δημοτικό Θέατρο το ρεπερτόριο οφείλει να
καλύπτει ένα, όσο το δυνατόν ευρύτερο, φάσμα. «Εμείς δίνουμε έμφαση στο
παιδικό θέατρο, όπως η “Ελίζα” και ο “Μάγος του Οζ”, δύο υπερπαραγωγές του
θεάτρου που παρακολούθησαν πάνω από 15.000 παιδιά απ’ όλη την Μαγνησία.
Εξάλλου, δίνουμε έμφαση και στην καλλιέργεια της θεατρικής εμπειρίας και
παιδείας σε χώρους όπως το θεατρικό ερασιτεχνικό εργαστήρι, σχολεία, τρίτη
ηλικία, παιδιά με ειδικές ανάγκες κ.λπ.». Παράλληλα, από το 1994 μαζί με τον
Δημ. Μαραγκόπουλο διευθύνει το Κέντρο Μουσικού Θεάτρου Βόλου, ενταγμένο στο
Πολιτιστικό Δίκτυο Πόλεων. «Ο στόχος είναι να παρουσιαστούν και να
καλλιεργηθούν όλες οι μορφές θεάτρου που συνδυάζουν λόγο – μέλος – όρχηση, από
την αρχαία τραγωδία έως τα σύγχρονα μουσικά θεάματα».

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ: «Να μπορέσει κανείς να συνδυάσει, αφενός την
διοικητική επάρκεια με την αφοσιωμένη καλλιτεχνική δημιουργία σε προσωπικό
επίπεδο, αφετέρου να συνεχίζει ό,τι κάνει όχι για να είναι αρεστός, αλλά γιατί
πιστεύει σε αυτό καθεαυτό το έργο». Πολλές οι δυσκολίες. «Χρειάζεται να
πεισθεί μια πόλη ότι το θέατρό της είναι εξίσου, αν όχι πιο αξιόλογο με άλλα
διερχόμενα σχήματα, κι αυτό χρειάζεται χρόνο και υπομονή».

ΕΜΜΟΝΗ ΙΔΕΑ: «Έμμονη ερώτηση: Ποιο είναι το νόημα του θεάτρου σήμερα
και γιατί είναι απαραίτητο στη ζωή μας; Τι νόημα έχει η δική μου προσφορά;»

ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΩΝ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ: «Γυναίκες που έχουν
τέτοιες καίριες θέσεις αναγκάζονται, για να μπορέσουν να παράγουν έργο και να
επιβληθούν, να χρησιμοποιούν έναν “ανδρικό λόγο”, που σημαίνει ότι βιάζουν την
γυναικεία τους ιδιοσυγκρασία. Χρησιμοποιούν γνωστές ανδρικές, δοκιμασμένες
μεθόδους, όπως η δύναμη, η επιβολή, η κατάκτηση και διάφορα παιχνίδια
εξουσίας. Αντίθετα, νομίζω ότι ο “γυναικείος λόγος” αφορά περισσότερο την
πειθώ και την αποδοχή του διαφορετικού, έτσι ώστε ο καθείς υπεύθυνα να
γνωρίζει τον ρόλο του και τη θέση του σε μία συνεργασία».

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ: «Κάποτε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες, ώστε να
συναντηθούν οι άνθρωποι που θα μπορέσουν να συνεργαστούν, για να προχωρήσουν
την έρευνα πάνω στο αρχαίο δράμα».

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ: Έτυχε στη δουλειά της να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στον
χορό της αρχαίας τραγωδίας, απ’ όπου έμαθε πολλά (11 συμμετοχές Εθνικό –
Τέχνης – Δεσμοί) και στην αποκέντρωση (10 χρόνια παρουσία εκτός Αθηνών –
Λάρισα, Πάτρα και Βόλος). «Μεγάλωσα κοντά στη φύση, απ’ όπου άντλησα και αντλώ
το κουράγιο μου»

ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΕΚΤΙΜΑ: «Όσους με λόγια και έργα προσπαθούν να μειώσουν το περιττό».