Σε μας ο δήμος, για τί είμαστε στο Ίντερνετ…

Διαβατήριο για τη Βουλή διαθέτει από την περασμένη Παρασκευή ο
«Καποδίστριας»… Το σχέδιο για την αναγκαστική συνένωση των περίπου 6.000 ΟΤΑ
και τη δημιουργία συνολικά 870 ισχυρών δήμων, μετά την ομόφωνη έγκρισή του από
το Υπουργικό Συμβούλιο, αναμένεται να γίνει νόμος του κράτους μέσα στον Οκτώβριο.

Εκατόν εξήντα τρία χρόνια μετά τον συστατικό νόμο των δήμων του 1834 και 85
χρόνια μετά τη θεσμοθέτηση των κοινοτήτων ως «μειωμένης ικανότητας νομικών
προσώπων» λιγότερες από 100 κοινότητες θα παραμείνουν μετά την εφαρμογή του
«Καποδίστρια» να θυμίζουν το παλαιό καθεστώς.

Και ενώ ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δήλωσε στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι δεν θα
επιτρέψει διαρροές βουλευτών κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου θέτοντας θέμα
κομματικής πειθαρχίας, συνεχίζονται οι αντιδράσεις κοινοτήτων που αντιτίθενται
στη συνένωση ­ «πολύ λιγότερες από αυτές που κι εμείς οι ίδιοι περιμέναμε» θα
επαναλάβει για πολλοστή φορά ο υπουργός Εσωτερικών και εμπνευστής του
νομοσχεδίου Αλέκος Παπαδόπουλος.

Κρήτη, Κοζάνη και Χαλκιδική κρατούν ακόμη τα σκήπτρα των αντιδράσεων που
εκδηλώνονται με αποκλεισμούς δρόμων, συμβολικές καταλήψεις νομαρχιών, απειλές
για κατάθεση των εκλογικών βιβλιαρίων και προσφυγές στο Συμβούλιο Επικρατείας.

Το γεγονός ότι το υπουργείο δεν κατέθεσε στο Υπουργικό Συμβούλιο το χωροταξικό
σχέδιο του «Καποδίστρια» (αλλά περιορίστηκε να συζητήσει μόνο το θεσμικό)
επιτρέπει σε πολλούς ακόμη να πιστεύουν ότι έστω και την τελευταία στιγμή κάτι
μπορεί να γίνει για τη δική τους περίπτωση. Και αυτό το κάτι ξεκινάει από την
εξαίρεσή τους από τις αναγκαστικές συνενώσεις ώς την ένταξή τους σε άλλη ομάδα
κοινοτήτων και ­ κυρίως ­ ώς τη διεκδίκηση της έδρας.

«Μη γελιέστε. Όλος ο καβγάς γίνεται για την έδρα» επιμένουν στο υπουργείο
Εσωτερικών και χαρακτηρίζουν τις αντιδράσεις ως διαπνεόμενες από «τοπικιστικά
συμφέροντα και μικροκομματικές σκοπιμότητες».

Στο υπουργείο Εσωτερικών λένε χαρακτηριστικά ότι «οι ίδιοι άνθρωποι που το
πρωί σηκώνουν τις μαύρες σημαίες, το βράδυ καταστρώνουν σχέδια για τις
υποψηφιότητες στις επόμενες δημοτικές εκλογές». Λένε ακόμη ότι η έξαρση των
αντιδράσεων το καλοκαίρι οφείλεται στις επισκέψεις των ετεροδημοτών και των
ομογενών στα χωριά τους που φούντωσαν τις σχετικές συζητήσεις. «Όμως εμείς δεν
μπορεί να ενδιαφερόμαστε για τον ένα μήνα το καλοκαίρι, αλλά για τη ζωή των
υπόλοιπων έντεκα μηνών σε μια ύπαιθρο που παρουσιάζει εικόνα ερήμωσης και
εγκατάλειψης. Και η καλύτερη απάντηση γι’ αυτό είναι ο “Καποδίστριας”»…

Ο ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Μιχάλης Βαρδάνης ­ «αποστρατευθείς επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη» ­
μπήκε στην εφημερίδα με παράστημα που πρόδιδε τη στρατιωτική του ιδιότητα. Δεν
χρειάστηκε καν να μαντέψω τον λόγο της επίσκεψής του. Άλλωστε, τι άλλο θα
ήθελε από μια συντάκτρια τοπικής αυτοδιοίκησης ένας στρατηγός; «Ήρθατε,
προφανώς, για τον “Καποδίστρια”», του είπα. «Ήρθα να κάνω κατάθεση της ψυχής
και της συνείδησής μας», μου απάντησε. Επρόκειτο, τελικά, για το ίδιο πράγμα…

ΔΙΑΦΕΡΟΥΜΕ

Φρόντισε αμέσως να με βεβαιώσει ότι δεν ανήκει στους σύγχρονους
«Μαυρομιχάληδες». Όμως… «Όμως τ’ Απεράθου της Νάξου πρέπει να εξαιρεθεί. Το
απαιτούν οι 1.000 μόνιμοι κάτοικοί του και οι 7.000 απανταχού της Γης. Γιατί
το χωριό μας έχει ιστορία και ταυτότητα». Επέμεινε για τη μοναδικότητά τους,
ακόμα κι όταν του υπενθύμισα ότι 5.500 κοινότητες επικαλούνται ακριβώς το ίδιο
επιχείρημα. «Ελάτε μια βόλτα στη Νάξο και θα πεισθείτε, μου είπε. Κανένα άλλο
χωριό του νησιού δεν έχει κοινά στοιχεία με εμάς. Εμείς, Πελασγοί και
Σφακιώτες. Με τα σπίτια μας χτισμένα από πέτρα. Με ιδιαίτερα πολιτιστικά
στοιχεία. Με δικά μας τραγούδια για τον γάμο και μοιρολόγια για τον θάνατο.
Ακόμα και το έθιμο των ζωοκλοπών, το έχουμε μόνο εμείς σ’ όλο το νησί.
Παλιότερα δεν γινόταν γάμος χωρίς κλεψιμαίικα κρέατα και μέχρι σήμερα δεν
δεχόμαστε να παντρευόμαστε με άλλα χωριά. Πέντε μουσεία τ’ Απεράθου, ένα όλη η
υπόλοιπη Νάξος…».

Τι τους εμποδίζει να συνεχίσουν να χτίζουν τα σπίτια τους με πέτρα; Γιατί με
τη διοικητική ένωση με τα άλλα χωριά θα χάσουν την ταυτότητά τους; «Νιώθουμε
μειωμένοι. Είναι σαν τα μαλλιά των Σαμψών. Χάνουμε τη δύναμή μας. Δεν θα
προσδιορίζουμε πλέον εμείς τα δικά μας προγράμματα ανάπτυξης, αλλά μπαίνουμε
σ’ ένα κανάλι αποφάσεων άλλων για μας, χωρίς εμάς»…

Αν το πρόβλημα τ’ Απεράθου είναι πως δεν θέλει να ενωθεί με κανένα από τα έξι
χωριά της Νάξου, μερικές εκατοντάδες ναυτικά μίλια νοτιότερα, στην Κρήτη, και
στην επαρχία Μαλεβυζίου του Νομού Ηρακλείου, το πρόβλημα έχει όνομα: λέγεται
Δαφνές, αν μιλάμε για το Βινεράτο και…. Βινεράτο, αν μιλάμε για τις Δαφνές.

ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΟΙ!

Αγκάθι στη συνένωσή τους σ’ έναν ενιαίο δήμο, μια πολιτική αντιπαλότητα από
την εποχή των βαλκανικών αγώνων που καταδυναστεύει ακόμα τις τοπικές κοινωνίες
των δύο γειτονικών χωριών.

Βενιζελικοί οι Δαφνιακοί, οπαδοί του Λαϊκού Κόμματος οι κάτοικοι του Βινεράτου
διατηρούν μέχρι σήμερα ζωντανή ­ αν και υποβόσκουσα ­ την παλιά τους αντίθεση
και σε πρώτη ευκαιρία την ξαναφέρνουν στην επιφάνεια. Το πιστοποιούν οι
πρόεδροι των δύο κοινοτήτων, Γ. Παπαδάκης του Βινεράτου και Νίκος
Τζωρακολευθεράκης των Δαφνών, αν και αμφότεροι ρίχνουν την ευθύνη για τη
νοοτροπία που επικρατεί στους κατοίκους του «αντίπαλου» χωριού.

Όλα ξεκίνησαν στη διάρκεια των δημοτικών εκλογών πριν από τους Βαλκανικούς
Πολέμους. Σε επεισόδιο στο Βινεράτο, βενιζελικός σκότωσε λαϊκό, με αποτέλεσμα
όλο το χωριό που μέχρι τότε ήταν μοιρασμένο, να υποστηρίζει έκτοτε το Λαϊκό
Κόμμα. Η πολιτική στροφή του Βινεράτου, σε συνδυασμό με το φορτισμένο κλίμα
της περιόδου εκείνης, είχε ως αποτέλεσμα οι σχέσεις των δύο χωριών να φτάσουν
σε οριακό σημείο.

ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ

Τα χρόνια πέρασαν και οι σχέσεις αποκαταστάθηκαν ­ μάλιστα κατά τον κ.
Παπαδάκη … «τα καλύτερα συμπεθεριά έχουν γίνει μεταξύ των οικογενειών των
δύο κοινοτήτων». Όμως τα σημάδια της παλιάς αντιπαλότητας εμφανίζονται κατά
καιρούς σε μείζονα θέματα, όπως σήμερα στο θέμα των συνενώσεων. Το Βινεράτο
αρνείται η έδρα του νέου δήμου να πάει στις Δαφνές, υποστηρίζοντας ότι δεν
βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής. Οι Δαφνές, από την άλλη, θεωρούν ότι επειδή
κατέχουν το 40% της γεωγραφικής έκτασης τού υπό σύσταση δήμου, πρέπει να έχουν
και λόγο στις αλλαγές που συντελούνται.

Τυπικά λύση στο πρόβλημα δίνει η προσάρτηση των Δαφνών στον Δήμο Ηρακλείου.
Ουσιαστικά, όμως, οι δύο κοινωνίες θα χρειαστεί να περάσουν πολλά ακόμη χρόνια
για να ξεπεράσουν την κόντρα που κληρονόμησαν από τους παππούδες τους.

Η περίφημη έδρα. Στα… πόδια της «σφάζονται παλικάρια». Για να την κερδίσει
κανείς, γίνεται πολυμήχανος και ευρηματικός. Ιδίως σε περιπτώσεις που το
μέγεθος του πληθυσμού ή η υπάρχουσα υποδομή σε κοινότητες όπου διεκδικεί η
καθεμιά για τον εαυτό της την έδρα αφήνουν ακόμη περιθώρια να το παλέψει κανείς.

Όπως συμβαίνει με τις κοινότητες της Μεσσηνίας. Ας πούμε, με τη Σελά. Που
προκειμένου να μη χαρίσει την έδρα στο γειτονικό Ραπτόπουλο (υποστηρίζει ότι
έχει 13 άτομα περισσότερο πληθυσμό) μάς πληροφορεί ότι «το λεωφορείο που
μετέφερε απογραφέντες στο Ραπτόπουλο έχει… 54 θέσεις». Και μιας και ο
«Καποδίστριας» ­ και το έχει δηλώσει ­ δεν καταλαβαίνει μόνον από πληθυσμιακά
κριτήρια, αλλά θέλει και τα αναπτυξιακά του, συνεχίζει: «Εξάλλου, η Σελά είναι
έδρα εννέα γεωργικών ελκυστήρων έναντι τριών του Ραπτόπουλου».

Στο ίδιο μήκος κύματος η Βαλύρα. Που οι δικοί της κάτοικοι, σε σχέση με τους
κατοίκους του γειτονικού Μαυροματιού «ασκούν… άρτια επαγγέλματα». Και το
Δώριο της επαρχίας Τριφυλίας. Που επικαλείται ότι «έχει σύνδεση με το
Ίντερνετ»… Και η Στούπα. Που στον στήθος με στήθος αγώνα με τη γειτονική
Πλάκα διαθέτει ένα ακόμη επιχείρημα: ότι ο μητροπολίτης Γυθείου και Οιτύλου
Χρυσόστομος, μέλος της συντονιστικής επιτροπής του «Κινήματος για τη διατήρηση
της ακεραιότητας της Μάνης», έχει εκφράσει την επιθυμία να ιδρύσει στη Στούπα επισκοπείο.

ΣΤΟ 41ο Ή ΣΤΟ 43ο ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ;

Όμως αυτό που συμβαίνει στον νομό Ιωαννίνων μάλλον δεν έχει όμοιό του σε
ολόκληρη την υπόλοιπη χώρα. Είναι η γνωστή «υπόθεση του 41ου χιλιομέτρου». Δύο
χωριά, η Χρυσοβίτσα και το Μικρό Περιστέρι, ερίζουν διεκδικώντας και τα δύο
την έδρα του νέου δήμου που θα προέλθει από τη συνένωση τεσσάρων κοινοτήτων.
Επειδή όμως κανένα από τα δύο ­ στο κατοικημένο τουλάχιστον τμήμα του ­ δεν
εξυπηρετεί το κριτήριο της ίσης απόστασης της έδρας από τα υπόλοιπα χωριά του
δήμου, κατέβασαν και τα δύο την υποψήφια έδρα στο «πουθενά» τής εθνικής οδού
Ιωαννίνων – Τρικάλων!

Σε μια περιοχή που υπάρχουν ένα μόνο βενζινάδικο, δυο τρία κτίσματα-αποθήκες
και απέραντες εκτάσεις χωραφιών. Και άλλαξαν τη διεκδίκησή τους: το Μικρό
Περιστέρι ζητά να γίνει η έδρα στο 41ο χιλιόμετρο αυτού του δρόμου που
υπάγεται στα διοικητικά του όρια, η δε Χρυσοβίτσα επιμένει για το 43ο
χιλιόμετρο που, απλούστατα, ανήκει στα δικά της διοικητικά όρια!

ΘΥΜΙΖΕΙ ελληνική ταινία και καβγάδες συμπεθέρων για το τι όνομα θα δώσουν στο
νεογέννητο. Συζητήσεις επί συζητήσεων, διαξιφισμοί και αντιπαλότητες, παζάρια
και ανταλλαγές: «Πήρατε την έδρα; Θα βάλουμε όμως το δικό μας όνομα…». Και
καλά με την ονοματοδοσία των νέων δήμων που προέρχονται από τη συνένωση
κοινοτήτων. Όταν όμως υπάρχει ήδη ένας δήμος στον οποίο προσαρτώνται
κοινότητες, πρέπει να αλλάξει και το όνομα;

Κι όμως δεν είναι αυτό το μεγαλύτερο πρόβλημα της Χώρας Μεσσηνίας που
λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια ως δήμος. Οι άνθρωποι και θετικοί είναι για
τον «Καποδίστρια» και πιστεύουν ότι «παρά τις τριβές και τις αντιρρήσεις ο
πανδαμάτωρ χρόνος θα κατευνάσει τα πνεύματα και θα επέλθει η ηρεμία διότι η
φιλοσοφία του προγράμματος είναι σωστή».

ΕΓΙΝΑΝ… ΔΥΟ ΧΩΡΙΑ

Από το σημείο αυτό όμως μέχρι του σημείου να μετονομάζουν τον δήμο σου σε δήμο
«Νέστορος» υπάρχει μεγάλη απόσταση κι ακόμη μεγαλύτερη αντίθεση. Πρόκειται για
μια έμπνευση που μαρτυρεί άγνοια και ασέβεια στην Ιστορία. Διότι απλούστατα ο
Νέστωρ ήταν ο βασιλεύς της ομόεσσας Πύλου και με την πρόταση που προωθείται ο
ιστορικός της άρχων εξορίζεται και δίνει το όνομά του σε άλλο δήμο εκτός
Πύλου. Έτσι, οι συνειρμικά αναπόσπαστες ονομασίες της Πύλου και του Νέστορος
γίνονται από δυο χωριά… Δυο βασίλεια με έναν βασιλιά. Αν δεν είναι αυτό
διαστρέβλωση της Ιστορίας, τότε τι είναι; Είναι σαν να μετονομαστεί η Αίγινα
σε δήμο Αίαντος (βασιλέως της Σαλαμίνας, τα Μέγαρα σε δήμο Περικλέους και το
Γύθειο σε δήμο Λεωνίδα. Τρελά πράγματα…

ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ οι αντιδράσεις κατά του σχεδίου «Καποδίστριας». Οι κάτοικοι της
Εκκάρας Δομοκού έκλεισαν χθες για τρεις ώρες τον επαρχιακό δρόμο που οδηγεί
στην Καρδίτσα, διαμαρτυρόμενοι για τη συνένωσή τους με άλλες κοινότητες που
συναποτελούν το «κάτω οροπέδιο του Δομοκού», ενώ στην Καβάλα 50 κοινοτάρχες
αποφάσισαν να προσφύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας αν ψηφιστεί από τη
Βουλή το νομοσχέδιο. Ενώ τρεις δήμαρχοι (Δράμας, Δοξάτου και Νευροκοπίου) και
33 κοινοτάρχες του νομού Δράμας ζητούν με κοινή δήλωσή τους (ενυπόγραφη) να
μην προχωρήσει στην εφαρμογή του σχεδίου «Ι. Καποδίστριας» το υπουργείο Εσωτερικών.

Στην Πάτρα πρόεδροι και αντιπρόσωποι 76 κοινοτήτων του νομού Αχαΐας θα
πραγματοποιήσουν την Πέμπτη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, ενώ θα πάρουν μέρος και
στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σπόρτινγκ.

Χθες υπήρξαν αντιδράσεις και από την περιοχή της Αιγιαλείας. Σε λαϊκή
συνέλευση στην Τέμενη οι κάτοικοι απέρριψαν την πρόταση για συνένωσή τους με
τον δήμο Αιγίου.

Πάντως, την αντίδραση των περισσότερων κοινοτήτων της Αχαΐας έχει προκαλέσει,
όπως καταγγέλλουν, ο τρόπος και οι διαδικασίες για την επιλογή των εδρών των
νέων δήμων.

Σήμερα «νεκρώνει» ο Πολύγυρος Χαλκιδικής, μετά τις κινητοποιήσεις που
αποφάσισε η συντονιστική επιτροπή αγώνα των κατοίκων του, οι οποίοι θα
προχωρήσουν σε κατάληψη του νομαρχιακού μεγάρου και του δημαρχείου, ενώ ύστερα
από απόφαση του επαγγελματικού επιμελητηρίου της πόλης όλα τα καταστήματα θα
παραμείνουν κλειστά.

Ανάλογες κινητοποιήσεις πραγματοποίησαν χθες και κάτοικοι του Δήμου Ιωνίας
Θεσσαλονίκης, όπου περίπου πεντακόσιοι κάτοικοι πραγματοποίησαν πορεία
διαμαρτυρίας στους κεντρικούς δρόμους της περιοχής για να εκφράσουν την
αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο για την αναγκαστική συνένωση των δήμων και
κοινοτήτων (φωτογραφία).

ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΣΗ του στις συνενώσεις κοινοτήτων και το σχέδιο «Καποδίστριας»
επανέλαβε στη Θεσσαλονίκη ο πρόεδρος της Ν.Δ., τονίζοντας στη χθεσινή
συνέντευξη ότι «η Ν.Δ. θα αντιταχθεί σοβαρά και με κάθε νόμιμο μέσο» και ότι
όταν το κόμμα του έλθει στην εξουσία θα επανεξετάσει το θέμα.

Ο κ. Καραμανλής χαρακτήρισε ως «μέγα ολίσθημα» της κυβέρνησης τις αναγκαστικές
συνενώσεις, ισχυριζόμενος ότι η κυβέρνηση ακολουθεί τη λογική της αυθαιρεσίας
και του καταναγκασμού.

«Η συνένωση κοινοτήτων προϋποθέτει σοβαρή μελέτη και προπαντός τη βούληση των
πολιτών» επισήμανε ο κ. Καραμανλής, προτείνοντας η κυβέρνηση να ξαναμελετήσει
το ζήτημα, παίρνοντας υπόψη σοβαρά τις διαμαρτυρίες και γνώμες των τοπικών
φορέων για τις συνενώσεις.