ΠΡΟΣΩΠΑ Μεταξύ υπονόμου και Ριτζ

Τζέφρι Μπέρναρντ: «Δεν με νοιάζει να πεθάνω. Απλώς δεν μ’ αρέσει η ιδέα να είμαι νεκρός»

«Θα αιφνιδιάσω τον Θεό, γιατί καθυστέρησα. Συνήθως είμαι πολύ ακριβής στην ώρα
μου. Με τον διάβολο, ήμουν πάντα ακριβής».

ΕΠΕΙΤΑ από μια ζωή γεμάτη υπερβολές που του χάρισαν τη φήμη της πιο…
δυσώνυμης διάνοιας του Λονδίνου, ο Τζέφρι Μπέρναρντ, ένας από τους
μεγαλύτερους βρετανούς χιουμορίστες, έχασε την περασμένη εβδομάδα, σε ηλικία
65 ετών, τη μάχη με τη νεφρική ανεπάρκεια, μία από τις πολλές αρρώστιες που
τον ταλαιπωρούσαν επί χρόνια. Λίγες ώρες πριν πεθάνει στο διαμέρισμά του στο
Σόχο, ανάμεσα στην οικογένεια και τους φίλους του (είχε ικετέψει τους γιατρούς
να τον αφήσουν να περάσει τις τελευταίες ώρες του στο σπίτι του), κάπνισε ένα
τελευταίο τσιγάρο. «Δεν με νοιάζει να πεθάνω», είχε πει κάποτε. «Απλώς δεν μ’
αρέσει η ιδέα να είμαι νεκρός. Είμαι κοινωνικός τύπος και δεν πιστεύω ότι θα
έχει μπαρ στον ουρανό».

Μανιώδης καπνιστής και πότης, ο Μπέρναρντ πέρασε τον τελευταίο χρόνο γράφοντας
από το κρεβάτι του νοσοκομείου την τακτική στήλη του με τίτλο «Low Life»
(«Ευτελής Ζωή», σε αντίθεση με τη «High Life», τη «Μεγάλη Ζωή» των κοσμικών
στηλών) στο περιοδικό «Σπεκτέιτορ». Το 1965 οι γιατροί είχαν διαγνώσει
παγκρεατίτιδα και του έδιναν μόνο λίγα χρόνια ζωής. Ωστόσο εκείνος κατέπληξε
τους πάντες συνεχίζοντας να πίνει πολύ, να καπνίζει σαν φουγάρο και να γυρνάει
στα μπαρ για άλλα 25 χρόνια. Στους φίλους του περιλαμβάνονταν ο Φράνσις
Μπέικον, ο Γκράχαμ Γκρην, ο Λουσιέν Φρόυντ, ο Πήτερ Ο’ Τουλ· ο ίδιος έγινε
διάσημος σ’ όλη τη Βρετανία το 1989, όταν ανέβηκε στο Ουέστ Εντ το θεατρικό
έργο «Ο Τζέφρι Μπέρναρντ είναι αδιάθετος» με πρωταγωνιστή τον Πήτερ Ο’ Τουλ ­
ο τίτλος αναφερόταν στη δικαιολογία που δημοσίευε το «Σπεκτέιτορ» όταν οι
καταχρήσεις του Μπέρναρντ τον εμπόδιζαν να γράψει τη στήλη του.

«Ανήκε σε μια γενιά που έπαιρνε τη διασκέδαση στα σοβαρά, αντί να γυρνάει
δεξιά-αριστερά ψάχνοντας για δουλειές», λέει η δημοσιογράφος Τζέραλντιν
Νόρμαν. «Του άρεσε να κινείται ανάμεσα στον υπόνομο και το Ριτζ. Του άρεσε να
λούζεται με σαμπάνια στις ιπποδρομίες και να πίνει στο Σόχο όταν οι άλλοι
πήγαιναν στο γραφείο τους. Η συζυγική πίστη δεν ήταν στο αίμα του. Ήταν
έτοιμος να πλαγιάσει με οποιαδήποτε ωραία γυναίκα». Ο Μπέρναρντ έμεινε ως το
τέλος πιστός στα αίτια της φήμης και του θανάτου του: «Στο παρελθόν, στις πιο
κακές μέρες μου, σκεφτόμουν ότι ίσως το ποτό να κατέστρεψε τη ζωή μου, οι
σκέψεις αυτές ήταν όμως δραματικές ανοησίες και προσωρινή μελαγχολία. Χωρίς το
οινόπνευμα, θα ήμουν υπάλληλος σε κατάστημα, στέλεχος επιχείρησης ή ένας
μοναχικός εργένης τραπεζικός. Οι παρενέργειες του αναισθητικού που επέλεξα
παρήγαγαν τουλάχιστον μερικά υπέροχα όνειρα που έγιναν πραγματικότητα».