ΠΡΟΣΩΠΑ Ένας διαφορετικός πρωθυπουργός

Λιονέλ Ζοσπέν. Ο τρόπος λήψης αποφάσεων νομιμοποιεί τον τρόπο άσκησης της εξουσίας του

Έπειτα από 100 ημέρες στην πρωθυπουργία, η δημοτικότητα του Λιονέλ Ζοσπέν
εξακολουθεί να αυξάνεται· και η κυβερνητική αλληλεγγύη να είναι υποδειγματική.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ δοκιμασίες δεν φαίνεται να τραυμάτισαν τον Ζοσπέν, μοιάζει μάλιστα
να έχει σταθεροποιήσει την ευνοϊκή διάθεση που είχαν προεκλογικά οι Γάλλοι
απέναντί του. Η κυβέρνησή του κατάφερε να αλλάξει την ατμόσφαιρα στη χώρα,
γράφει η «Λε Μοντ», δημιουργώντας ένα κλίμα σχετικής ευφορίας εκεί όπου η
προηγούμενη κυβέρνηση δεν έμοιαζε ικανή να δημιουργήσει παρά ανία και
δυσθυμία. Η αλλαγή της κυβερνητικής πλειοψηφίας θα μπορούσε να αποδειχθεί
καταστροφική ­ από τις συνέπειες των προεκλογικών υποσχέσεων ή από την απειρία
των νέων κυβερνώντων ­ ή να διαψεύσει τις ελπίδες, αν η αλλαγή κατέληγε, ακόμη
μια φορά, στη συνέχιση της ίδιας πολιτικής με άλλα μέσα. Αλλά ο πρωθυπουργός,
η κυβέρνηση και η πλειοψηφία του δεν έπεσαν σε αυτές τις παγίδες. Ώς τώρα η
σοβαρότητα της δράσης τους δεν αμφισβητήθηκε πειστικά σε κανέναν τομέα.

Μετά τον Αλέν Ζιπέ, που τους έλεγε «έτσι είναι, το ευρωπαϊκό χρονοδιάγραμμα
μας υποχρεώνει, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς», οι Γάλλοι βλέπουν σήμερα έναν
πρωθυπουργό που προκρίνει τη συλλογική αναζήτηση λύσεων σε προβλήματα που ώς
τώρα εθεωρείτο ότι είχαν μόνο μία (ή και καμία) λύση. Ο τρόπος λήψης αποφάσεων
του Ζοσπέν νομιμοποιεί τον τρόπο άσκησης της εξουσίας του καθώς είναι φανερή η
προσπάθειά του να υπάρχει συνέπεια ανάμεσα στα λόγια τού χθες και στα έργα τού
σήμερα. Το αποτέλεσμα είναι ότι ουδείς ομιλεί για «ανεκπλήρωτες προεκλογικές
υποσχέσεις» αλλά μόνο για «πραγματισμό» ή «αριστερό ρεαλισμό», ο οποίος
υποχρεώνει, λόγου χάρη, στην αναθεώρηση της προεκλογικής δήλωσης «αρνούμαστε
κάθε ιδιωτικοποίηση» και στην αντικατάστασή της με το νυν ισχύον
«ιδιωτικοποιούμε εφόσον χρειάζεται, ανάλογα με τη φύση της επιχείρησης»·
«ρεαλισμός» θεωρείται σήμερα και η τροποποίηση (αντί της κατάργησης) των νόμων
Ντεμπρέ – Πασκουά για τη μετανάστευση και η επιβράδυνση των μεταρρυθμίσεων για
τη βελτίωση του περιβάλλοντος. Ο Ζοσπέν κατάφερε να επιβάλει στις συνιστώσες
της «πλουραλιστικής πλειοψηφίας» του ακόμη ένα κόμμα, το «κυβερνητικό», που
εισακούγεται χωρίς πραγματική αμφισβήτηση τόσο από τους Πράσινους όσο και από
το Κ.Κ. και τους Σοσιαλιστές.

Οι επόμενες 100 ημέρες προαναγγέλλονται πάντως δυσκολότερες. Το πρόγραμμα της
κυβέρνησης είναι φορτωμένο, η Δεξιά όσο διχασμένη και ναρκωμένη κι αν είναι
κάποια στιγμή θα ξυπνήσει και η κοινή γνώμη είναι ευμετάβλητη. Μένει να δούμε
αν οι αποφάσεις του Ζοσπέν θα σημειώσουν στην κοινή γνώμη την ίδια επιτυχία με
εκείνη της μεθόδου με την οποία λαμβάνονται.