ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Μη Μας Εικο-νικήσουν

Το πιο ενδιαφέρον κουμπί

στον υπολογιστή είναι το Escape.

Σαν εντολή. Σαν υπόμνηση.

Μπίλυ Βέμη, «Ημερολόγιο ’90».

Η εποχή της επικοινωνίας καθαγιάζει την υπεροχή της εικόνας πάνω στο γεγονός
αδιαφορώντας συχνά για την ίδια την αλήθεια. Η επικοινωνιακή ιδεολογία
αποτελεί ένα σύστημα ιδεών, παραστάσεων, αντιλήψεων και μύθων μέσα από το
οποίο ο άνθρωπος-πολίτης-θεατής βιώνει την πραγματικότητα (χωρίς όμως να
μπορεί να διακρίνει εάν αυτή η σύνδεση-απεικόνιση είναι αντικειμενική,
αξιόπιστη, αντίστοιχη του εξωτερικού κόσμου και των συμβάντων του).

Πλάι (ή πίσω) από τον πολιτισμό του 21ου αιώνα (με όποια ήθη ή ηθική κι αν
κουβαλάει) κρύβεται και παρασιτικά αναπτύσσεται ένας παρα-πολιτισμός, χωρίς
θεμελιώδεις αξίες και χωρίς ιστορικό βάθος

Ο πολιτισμός της ανθρώπινης ζωής και της κοινωνίας των ανθρώπων διατρέχει τον
κίνδυνο να υποκατασταθεί από τον παρα-πολιτισμό των εικόνων και των ήχων.
Εικόνων και ήχων που δεν θα παράγονται αυθεντικά μέσα στη φύση ούτε θα
εντυπώνονται στο μυαλό και στην ψυχή μέσα από τις εμπειρίες της ζωής. Εικόνων
και ήχων που εργαστηριακώς ή ψηφιακώς θα διακινούνται μέσω απρόσωπων δικτύων,
τα οποία θα ελέγχουν τα σύγχρονα κέντρα εξουσίας.

Ο πολιτισμός διαμόρφωσε αξίες, κινήματα και ηγέτες. Ο παρα-πολιτισμός
κατασκευάζει υπεραξίες, θύματα και υπηρέτες. Στα τρία παραδείγματα που
ακολουθούν υπάρχει κοινός παρονομαστής. Υπάρχουμε, σκεφτόμαστε και δρούμε ίσως
και αισθανόμαστε ­ μέσω «οθόνης»

1 Virtual Capitalism (εικονικός καπιταλισμός)

Ο Arthur Kroker υποστηρίζει ότι έχει δημιουργηθεί μια εικονική/τεχνολογική
τάξη η οποία επιδιώκει τυφλά μια πλήρως τεχνολογικ(οποιημένη)ή κοινωνία, χωρίς
να ενδιαφέρεται για την ηθική, την αισθητική, τη δημιουργικότητα, την
κοινωνική αλληλεγγύη ή τη δικαιοσύνη. Οι ανθρώπινες αξίες υποχωρούν ή και
θυσιάζονται μπροστά στην τεχνολογική πρόοδο και την ανέλεγκτη επιδίωξη ενός
τεχνοκόσμου όπου μόνον οι «νέοι κυβερνήτες» θα νιώθουν ασφαλείς.

Να σημειωθεί ότι κατά τον Kroker ­ αυτή η εικονική/τεχνολογική τάξη είναι
επιθετική και αρπακτική, απώτερο δε στόχο της αποτελεί η διάκριση των κρατών
σε τρεις κατηγορίες, στην εικονική τάξη των κυρίων, την τάξη των κλώνων και
την τάξη των σκλάβων.

2 Virtual Trial (εικονική δίκη)

Στα αμερικάνικα δικαστήρια η παρουσία οπτικοακουστικών μέσων είναι κανόνας. Οι
δίκες κινηματογραφούνται, οι μάρτυρες και οι εμπειρογνώμονες απευθύνονται
«ζωντανά» στο δικαστήριο από άλλη πόλη (μέσω κάμερας και μικροφώνου) και στο
Τέξας επετράπη η τηλε-δίωξη (μέσω κλειστού κυκλώματος που συνδέει δικαστήριο
και φυλακή).

Ο πλέον ενδιαφέρων όμως νεωτερισμός είναι «το δικαστικό κινούμενο σχέδιο». Η
ζωντανή εικονογράφηση ­ μέσω της ψηφιακής επεξεργασίας των εικόνων ­ θα
επιτρέπει στους ενόρκους (οι οποίοι θα φοράνε ακουστικά, θα έχουν οθόνη και θα
είναι φορτωμένοι με μοχλούς χειρισμού και ψηφιακά γάντια) να αισθάνονται ότι
βρίσκονται σε κέντρα ανταλλαγής πυροβολισμών, στη διαδικασία ληστείας κ.λπ.

3 Virtual Life (εικονική ζωή)

Τα λεγόμενα reality shows μπορεί από τη μια πλευρά να λειτουργούν ως «βαλδίδες
ηθών» με την έννοια της εκτόνωσης της ανάγκης για ρήξη/σύγκρουση με την
καθημερινότητα, αλλά και από την άλλη, πολύ λίγη σχέση έχουν τόσο με την
κοινωνική πραγματικότητα όσο και με τη βιωμένη από τον πρωταγωνιστή κατάσταση

Ο προσκεκλημένος αυτο-ταπεινώνεται, αυτο-μαστιγώνεται, αυτο-γελοιποιείται,
παίζοντας συνήθως ένα ρόλο (και όχι αποκαλύπτοντας την αλήθεια) σ’ αυτόν τον
τηλεοπτικό «επιδειξισμό». Έτσι άθελα του ίσως προβάλλει μιαν άλλη ζωή (ή μιαν
άλλη εκδοχή) από αυτή που πράγματι διάγει και βγαίνοντας από το studio αγνοεί
«ποιος τελικά είναι». Η αυτο-έκθεση του ήρωα τής μιας εκπομπής (ή
διαπόμπευσης), ο χαιρέκακος χαφιεδισμός των τηλεορασιομανών και η εμπορία του
πόνου συνιστούν τα απαραίτητα συνοδευτικά στοιχεία αυτής της «δεύτερης ζωής».
Στην ίδια κατηγορία εντάσσω και το «εικονικό σεξ» μέσω Internet.

Πρέπει να πειστούμε και να πείσουμε.

Η πραγματική ζωή ­ για την οποία αξίζει να αγωνιστούμε ­ βρίσκεται έξω από τα
δίκτυα (και τα δίχτυα).

Κι ας μην ξεχνάμε.

«Δεν είναι ο λύκος που μας φοβίζει, αλλά η εικόνα του λύκου» που μας έχουν
διαμορφώσει ηχογραφημένα hifi ουρλιαχτά μητροπολιτικών/κλωνοποιημένων
αυτομάτων που αρέσκονται να απο-καλούνται «σύγχρονοι και επιτυχημένοι
μετα-πολίτες» χωρίς Πόλη (εκτός από το συνώνυμο ομόηχο πρόβατο) και χωρίς
Πολιτεία (εκτός από τα σπίτια-φρούρια, όπου η Group 4 υποκαθιστά τους θεματοφύλακες/θεσμοθέτες).

Το 2001 μ.Χ. από το «ματάκι» της διπλαμπαρωμένης/θωρακισμένης πόρτας θα
επικοινωνούμε με το «ματάκι» της απέναντι διπλαμπαρωμένης/θωρακισμένης πόρτας

Ας αρνηθούμε λοιπόν το να μετατραπούμε είτε σε τεχνολογικούς πανόπτες της ζωής
των άλλων είτε σε «ματάκηδες» (δηλαδή τηλε-εικονο-βλεψίες) της δικής μας ζωής.

ΥΓ: Προσοχή, δεν θα υπάρξει αυτή τη φορά «από μηχανο/οθόνης θεός ούτε το 2004.