[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΣΟΙ παρακολουθήσαμε από κοντά στη Λωζάννη την παρουσίαση της Ελληνικής
Επιτροπής Διεκδίκησης προς τους αθανάτους και τη συγκρίναμε με τις υπόλοιπες
παρουσιάσεις ­ της Ρώμης, του Κέιπ Τάουν, της Στοκχόλμης και του Μπουένος
Άιρες ­ καταλάβαμε ότι η Αθήνα είχε πραγματικά μεγάλες πιθανότητες να πάρει
τους Ολυμπιακούς του 2004.

Διότι, αντίθετα από τις παρουσιάσεις των άλλων πόλεων, η πρόταση της ελληνικής
πλευράς ήταν πραγματικά συγκροτημένη και σοβαρή, γεμάτη τεχνοκρατικά
επιχειρήματα και με μία μικρή αλλά ιδιαίτερα… ελκυστική αναφορά στο αρχαίο
κλέος της Ελλάδας. Η Στοκχόλμη βάσισε την παρουσίασή της στην υποστήριξη
γνωστών αθλητών (Καρλ Λιούις, Στέφαν Έντμπεργκ, Ανίτα Άντερσον) και στις
άρτιες ολυμπιακές εγκαταστάσεις που υπάρχουν ήδη στη σουηδική πρωτεύουσα. Το
Κέιπ Τάουν και το Μπουένος Άιρες υιοθέτησαν έναν πιο συναισθηματικό τόνο,
υποστηρίζοντας ότι τόσο η Αφρική όσο και η Λατινική Αμερική είτε δεν έχουν
φιλοξενήσει ποτέ, ή σπάνια αποτελούν περιοχές διοργάνωσης των Αγώνων.

Η ισχυρότερη εντύπωση στους αθανάτους είναι σίγουρο προς προκλήθηκε από την
εμφάνιση του Νέλσον Μαντέλα, ο οποίος μίλησε για την ανάγκη να στηριχθεί με
την Ολυμπιάδα η φτωχότερη ήπειρος, ώστε να ξεπεράσει τις προκαταλήψεις του
παρελθόντος και να πορευθεί μπροστά σε ένα νέο μέλλον ισότητας μεταξύ μαύρων
και λευκών. Η συναισθηματική φόρτιση ήταν έντονη γιατί όλα αυτά τα έλεγε ο
ηγέτης των μαύρων μπροστά από μία οθόνη που τον έδειχνε νέο ακόμη πίσω από τα
κάγκελα της φυλακής.

Από την άλλη η ιταλική πλευρά προσπάθησε να πείσει την Διεθνή Ολυμπιακή
Επιτροπή επικαλούμενη ουσιαστικά και μόνο την ­ αμφισβητούμενη τελευταία ­
οικονομική της ισχύ, την εμπειρία της να διοργανώνει διεθνείς αγώνες και την
ανάδειξη πολλών πρωταθλητών. Η αντίθεση ωστόσο των μισών κατοίκων της Ρώμης
στην φιλοξενία της Ολυμπιάδας, η κακή διοργάνωση της Πανεπιστημιάδας, η
υπεροψία των Ιταλών σε όλα τα επίπεδα και βέβαια τα καραγκιοζιλίκια του κ.
Νεμπιόλο μέτρησαν περισσότερο και δημιούργησαν ένα «αντι-ιταλικό» μπλοκ μέσα
στους αθανάτους. Κάτι που έσπευσε να εκμεταλλευτεί η Αθήνα. Ωστόσο, αυτό που
κατά τη γνώμη μου έδωσε στην Αθήνα το συγκριτικό εκείνο πλεονέκτημα απέναντι
στις άλλες πόλεις ήταν, αφενός μεν η πλήρης εμπορευματοποίηση των Ολυμπιακών
Αγώνων που παρουσιάστηκε στην Ατλάντα και αφετέρου η έξυπνη και ελκυστική
πρόταση της Επιτροπής Διεκδίκησης: ότι πέρα από την όποια υποδομή έχει η Αθήνα
τυχόν ανάθεση των Αγώνων του 2004 στην κοιτίδα του αθλητισμού θα αναζωογονήσει
τους Ολυμπιακούς Αγώνες που έχουν αρχίσει, λόγω οικονομικών συμφερόντων, να
χάνουν τη λάμψη της παλιάς τους αίγλης και θα δώσει μία πολιτιστική διάσταση
στη διεθνή διοργάνωση. Κάτι που ήταν προς το συμφέρον όλων ­ ιδιαίτερα των αθανάτων.