Η καραμπίνα δεν πρόδωσε τον δολοφόνο

Το βράδυ της 20ής Ιανουαρίου του 1991, ο 31χρονος ανθυποπλοίαρχος του
Εμπορικού Ναυτικού Στέφανος Στεφάνου και η 27χρονη Μαρία Νίκα βρέθηκαν νεκροί
σε ερημική τοποθεσία του Σουνίου, κοντά στον ναό του Ποσειδώνος. Οι δύο νέοι,
όπως προέκυψε από τη σχετική νεκροψία, είχαν πυροβοληθεί δύο φορές ο καθένας
από κοντά και από όπλο το οποίο τις επόμενες μέρες βρέθηκε κοντά στον τόπο του εγκλήματος.

Από την πρώτη στιγμή η Αστυνομία απέκλεισε την περίπτωση ο δολοφόνος να
σχετιζόνταν με τους δύο νέους από τον Πειραιά, ενώ ανακάλυψε την προέλευση του
όπλου, το οποίο είχε κλαπεί το προηγούμενο διάστημα από σπίτι δεκάδες
χιλιόμετρα μακριά.

Δυστυχώς τότε οι έρευνες είχαν αποβεί άκαρπες, καθώς πρόκειται για μία περιοχή
η οποία, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες, είναι ερημική και μάρτυρες δεν
υπήρξαν ώστε να μπορέσουν να φωτίσουν έστω και ελάχιστα την υπόθεση. Για καιρό
οι διωκτικές αρχές εστίασαν το ενδιαφέρον τους σε ομάδες αλλοδαπών, δεδομένου
ότι είχαν αποφανθεί πως ένα τέτοιο έγκλημα κατά κανόνα χαρακτήριζε ξένους και
όχι Έλληνες δράστες. Όμως, αν και κινήθηκαν προς εκείνη την κατεύθυνση, τα
αποτελέσματα ήσαν αρνητικά. Έτσι, πέρασαν πάνω από επτά χρόνια και ο φάκελος
παραμένει ανοικτός. Τα ευρήματα είναι ακόμη υπό διερεύνηση και σε κάθε ανάλογο
έγκλημα η ιστορία επανέρχεται στο επίκεντρο.

ΜΙΑ κυνηγετική καραμπίνα η οποία είχε κλαπεί μόλις πριν από τρεις μήνες από
σπίτι στα Μελίσσια της Αττικής κατηύθυνε τις έρευνες της Αστυνομίας για την
ανακάλυψη του δράστη της διπλής δολοφονίας των Στέφανου Στεφάνου και Μαρίας
Νίκα σε ερημική τοποθεσία στο Σούνιο τον Ιανουάριο του 1991.

Από την πρώτη στιγμή και για αρκετές ώρες συνεργεία της Ασφάλειας όργωσαν την
περιοχή κοντά και γύρω από τον ναό του Ποσειδώνος. «Για νύχτες είχαμε
τοποθετήσει αστυνομικούς σε κάθε σημείο από το Λαύριο ώς τη Βάρκιζα. Η έρευνα
στην αρχή απέδωσε καθώς μερικές δεκάδες μέτρα μακριά από το σημείο της
δολοφονίας του ζευγαριού και μέσα στη θάλασσα ανακαλύψαμε το όπλο του δράστη.
Βρήκαμε από πού είχε κλαπεί. Δυστυχώς όμως τα ευρήματα δεν ήσαν επαρκή»
θυμάται αυτές τις ημέρες ο επικεφαλής των αστυνομικών αξιωματικός της σχετικής
υποδιεύθυνσης της Ασφάλειας.

Πράγματι το όπλο, σύμφωνα με τα στοιχεία που τότε είχαν συγκεντρωθεί, ανήκε σε
οικογένεια η οποία είχε πέσει νωρίτερα θύμα ληστείας από αγνώστους που εκτός
χρηματικού ποσού και άλλων τιμαλφών, όπως έλεγε εκείνη την περίοδο η
προανάκριση, πήραν και ένα κυνηγετικό όπλο. Είναι το ίδιο που βρέθηκε στο
Σούνιο με κομμένη την κάνη και το οποίο, κατά τη γνώμη των αστυνομικών, είναι
αυτό που χρησιμοποίησε ο δράστης.

Για την Ασφάλεια Αττικής εκείνο το έγκλημα θεωρείται ως ένα από τα πλέον
δυσεπίλυτα. Και αυτό γιατί συνέπεσε με τη μεγάλη εισροή λαθρομεταναστών στη
χώρα μας: «Υπήρξε τέτοια αγριότητα ώστε σύμφωνα με την εμπειρία μας δεν
αποδώσαμε τη δολοφονία στο ελληνικό στοιχείο αλλά στο αλλοδαπό» εξηγεί
ανώτατος αξιωματικός.

Έτσι, παρ’ όλο που ο χειμώνας και οι καιρικές συνθήκες δεν ευνοούσαν
αντικειμενικά τις έρευνες, οι αστυνομικοί έστησαν «ενέδρες» σε όλα τα ερημικά
σημεία της νότιας παραλιακής πλευράς της Αττικής. Επί μήνες «ζευγάρια» της
Ασφάλειας μέσα σε αυτοκίνητα στέκονταν σε υπαίθρια πάρκινγκ καταγράφοντας κάθε
ύποπτη κίνηση.

Παράλληλα οι έρευνες εξαπλώθηκαν και σε κυκλώματα ηδονοβλεψιών οι οποίοι
προσήχθησαν κατά δεκάδες χωρίς να διαφωτίσουν την υπόθεση. «Ανάλογα αρνητικά
αποτελέσματα υπήρξαν και σε στέκια καθώς και σε καταυλισμούς αλλοδαπών. Το
πιθανότερο είναι ο δράστης να φοβήθηκε, να πυροβόλησε τα θύματα, να πέταξε στη
θάλασσα το πειστήριο ­ του εγκλήματος ­ όπλο και να εξαφανίστηκε χωρίς να
επανέλθει στην περιοχή» εξηγεί σήμερα αξιωματικός της Αστυνομίας.

Πάντως το είδος του εγκλήματος, με δύο νέα παιδιά από λαϊκές συνοικίες του
Πειραιά, συγκλόνισε τότε όχι μόνον την κοινή γνώμη αλλά και ευαισθητοποίησε
τις διωκτικές αρχές. Από τότε ώς σήμερα αστυνομικοί περιπολούν στην περιοχή
χωρίς να έχουν ούτε μία στιγμή τον φάκελο της υπόθεσης στο αρχείο. «Για μας
είναι χρέος τιμής» λένε. «Πρόκειται για δύο νέους που δολοφονήθηκαν με τον
πλέον άγριο τρόπο και χωρίς λόγο».

Οι κάλυκες που βρέθηκαν στο σημείο της δολοφονίας εξετάστηκαν επισταμένως από
τα ειδικά τμήματα της Ασφάλειας. Τα στοιχεία που προέκυψαν δεν βοήθησαν τις
έρευνες. Στην αρχή στράφηκαν προς τον καταυλισμό των αλλοδαπών στο Λαύριο αφού
οι πρώτες μαρτυρίες μιλούσαν για ένα άτομο το οποίο σύχναζε τις προηγούμενες
ημέρες στην περιοχή και έμοιαζε να είναι αλλοδαπός. Ύστερα από εβδομάδες
εξονυχιστικών ελέγχων το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό παρ’ όλο που κάθε νύχτα
διαφορετικές βάρδιες πήγαιναν και περίμεναν μια νέα επίθεση.

Ο καιρός όμως περνούσε και παρά την πίεση των συγγενών των θυμάτων η Ασφάλεια
δεν είχε κάποιες, έστω και μικρές, αποδείξεις ώστε να επικεντρώσει τη δίωξή
της σε συγκεκριμένα άτομα.

Οι έρευνες προσέκρουαν κάθε φορά στην αδυναμία των μαρτύρων να καταθέσουν κάτι
ουσιαστικό σχετικά με την ιστορία. Ούτε τα καταστήματα της περιοχής
λειτουργούσαν ούτε και κόσμος εκείνη τη χρονική περίοδο σύχναζε στους χώρους
όπου έγινε το έγκλημα: «Ήταν μάλιστα τόσο τρομακτικές οι συνθήκες που
επικρατούσαν σε αυτά τα σημεία της παραλίας, ιδιαίτερα τη νύχτα, ώστε και
εμείς οι ίδιοι αντικρύζαμε τέτοιες δυσκολίες στις έρευνές μας» παραδέχονται
τώρα πλέον οι αξιωματικοί της Ασφάλειας.

Από τότε ο συγκεκριμένος φάκελος ώς σήμερα έχει ανοιχτεί τουλάχιστον τριάντα
φορές, καθώς το διπλό έγκλημα των νέων στο Σούνιο για την Αστυνομία
χαρακτηρίζεται «υπόθεση άμεσης προτεραιότητας» προς διαλεύκανση. Ωστόσο οι
δυσκολίες που παρουσιάζονται ως προς το κίνητρο του εγκλήματος καθώς και η
τοποθέτηση του δράστη στην κατηγορία των «περιστασιακών» καθιστά το έργο ακόμη δυσχερέστερο.